Grenada.

Grenada.

Zaterdag 31 maart 2012 halen we om 7.00 uur het anker op en vertrekken we uit James Bay bij St. Helena. Afgelopen nacht is erg onrustig geweest, omdat er een zware swell staat die niet in dezelfde richting is als de windgolven. Het gevolg is dat de golven onder de spiegel van de Drammer klotsen en dat maakt behoorlijke herrie. We hebben er spijt van dat we niet gistermiddag zijn weggegaan. 's Nachts anker ophalen doen we liever niet, dus proberen we er maar het beste van te maken. Tot 12.00 uur moeten we op de motor varen omdat er te weinig wind is, maar daarna kunnen we heerlijk zeilen. Om 20.00 uur hebben we voor de eerste keer contact met het radionetje dat door zeilers bij St. Helena is gevormd en waar we ons bij aangesloten hebben. Het is altijd weer een leuk moment en je weet nooit hoe je elkaar kunt helpen onderweg. We zetten eerst koers naar Fernandez de Noronho een archipel aan de noordoost  kant van Brazilië. Het weer is rustig en we hebben vaak een mooie sterrenhemel, met soms flinke regenbuien. Dinsdag 3 maart neemt de wind af en moeten we voor de eerste keer vijf uur op de motor. We willen het liefst zo min mogelijk motoren, omdat we niet weten hoe lang we erover gaan doen om door de Dolldrums te komen. We besluiten pas de motor te gebruiken als we minder dan 3 knopen lopen. Om 14.30 uur horen we dat de hengel afloopt en er blijkt een mooie Dorade aan te zitten. vlak voordat Hans hem aan boord kan halen en nog net boven het water laat de haak los en zijn we hem kwijt. Jammer, we zijn geen echt goede vissers. Het is opvallend hoe snel de mooie vis zijn helder blauwe kleur kwijt is als hij boven water is. Een andere boot van het radionetje meldt doodleuk dat ze een bleu marlin van 250 kilo gevangen hebben. Ik kan het me bijna niet voorstellen, maar het is de talk of the day. We proberen het grootzeil te zetten, maar het heeft te weinig effect en het staat alleen maar te rommelen, dus halen we het weer weg. Nog 1314 mijl naar Noronho en nog 3299 naar Grenada.  We zitten nog duidelijk in de zuidoost passaatwind en we hebben een heerlijke stevige wind van 15 tot 20 knopen met een volle maan. We genieten ervan en het geeft veel rust als er zo op zeil gevaren kan worden. Zondag 8 maart is het Pasen en we verwennen onszelf met een belronde met de kinderen en kleinkinderen, dat is altijd weer een feest en geeft veel stof tot nadenken en napraten. Over het netje horen we dat er vlakbij de kust van Brazilië veel onverlichte vissers varen. We waren het toch al niet van plan om de stroom vlakbij de kust op te zoeken, maar nu dus zeker niet meer. We houden ons zoals meestal aan de rechtstreekse lijn. Dinsdagnacht worden we behoorlijk beziggehouden door een grote vistrawler, die dezelfde koers vaart maar we krijgen geen marifooncontact met hem en hij komt ook niet voor op ons AIS systeem. Het duurt vier uur, voordat we hem kwijt zijn. De volgende nacht krijgen we bezoek van een zwerm vogels, Gannets, die gastvrij gebruik van onze aanwezigheid maken. Op een gegeven moment tel ik er 22, ze zitten echt overal en proberen zelfs boven op de mast te landen. Dat is niet echt handig want onze windmeter wordt door hun kapot gemaakt, waardoor we voor de rest van de reis niet meer weten hoe hard het waait. De volgende ochtend blijkt de hele boot onder de vogelpoep te zitten, waar we niet echt blij mee zijn. Op het netje horen we dat ze twee dagen later een andere boot als rustplaats gebruiken. blijkt dus routine voor ze te zijn. 's Nachts hebben we voor het eerst problemen met het starten van de generator, we moeten nu stroom draaien met de motor, waar we niet echt blij mee zijn want die gebruikt vier maal zoveel diesel als de generator. De volgende morgen vervangen we de brandstoffilter en ontluchten de generator door de filter bij te vullen met diesel. Het is rustig weer en we maken van de gelegenheid gebruik om de dieseltank bij te vullen met 5 jerrycans (ca 100 liter). Vrijdag 13 april moeten we op de motor varen omdat er te weinig wind is. Er zijn tropische regenbuien en het bliksemt op ongeveer 10 mijl afstand. De volgende dag passeren we Fernandez de Noronho op 32 mijl, we zetten een nieuw waypoint uit voor de Amazone op 880 mijl. Het is heel warm en het water is 29.5 gr. de vochtigheidsgraad is erg hoog, weinig wind en stortbuien, het weer dat je kunt verwachten in de Dolldrums. Maandag 16 april krijgen we voor de eerste keer een behoorlijke stroom tegen, we snappen er niets van, normaal gesproken moeten we 2 knopen mee hebben. Het is wel een afknapper, en na later blijkt zullen we dat houden tot maandag 23 april.  Op 17 april passeren we de evenaar met champagne en worstjes voor Neptunes en een beetje voor ons zelf. Vrijdag 20 april start de generator weer niet, draaien stroom met de motor en de volgende dag vernieuwen we de voorfilter voor de diesel, ontluchten weer en verversen de luchtfilter. We kunnen een proefstart maken met een ijzerdraadje. We beginnen beiden moe te worden en passen ons wachtschema aan van twee uur op en twee uur af. Voor mij is twee uur te weinig en daar maken we drie uur van. We bouwen geen reserves meer op, maar teren ook niet meer in. We houden het schema ook zoveel mogelijk overdag vast. De volgende ochtend ziet Hans aan de horizon een zeilboot hard op ons inlopen. We maken marifooncontact en het blijkt de sec Hayai te zijn, die meedoet aan de double handed Volvo Ocean Race. Het is een Nederlands jacht en als bemanning is Yvonne Heusker aan boord, waar we vorig jaar nog de Contest Cup meegevaren hebben. Hoe klein kan de wereld zijn Scheveningen ontmoet Scheveningen op de Atlantische Oceaan 300 mijl voor de monding van de Amazone. Ze wisselen zeil en komen met nog meer snelheid op ons afvaren. Ik maak foto's en Hans legt alles op film vast, we zullen ze alles toesturen per mail of thuis afgeven bij Yvonne in Scheveningen. Als we nog 890 mijl naar Grenada moeten, krijgen we eindelijk stroom mee en die houden we ook tot we er zijn, soms met meer dan 3 knopen. Tot  26 april hebben we steeds de generator kunnen starten, maar dan is het ook afgelopen en besluiten we verder de accu's met de motor te laden. We hebben nog genoeg diesel en we laten het maar zo. Vrijdag 27 april vestigen we een nieuw record als dagafstand 196 mijl, dat schiet tenminste op, nog 324 mijl naar Grenada. We zitten al weer een week lang in de noordoost passaat en hebben een mooie 15 tot 20 knopen wind, tot Grenada zullen we daarin blijven. Na een rommelige nacht tussen Tobago en Grenada met ontzettend veel wind en heel hoge golven, waardoor we behoorlijke schuivers maken met de boot melden we ons om 7.00 uur 's morgens af bij het radionetje en bedanken ze voor het organiseren. Zij waren bijna een dag eerder dan wij weggaan uit St. Helena en moeten nu nog meer dan 1000 mijl. Toont wel aan dat we geluk gehad hebben bij het passeren van de Dolldrums. Al met al maakt de lengte van de tocht het zwaarder dan anders, we hebben in totaal bijna 7 weken op een schommelend schip gezeten. Toen we op de steiger stonden in Grenada hadden we het eerste kwartier alle twee rubberen knieën, maar dat was snel over.

We hebben een mooie ligplaats in Grenada, en omdat we hier vier jaar geleden ook al waren hebben we in principe onze WERELDOMZEILING VOLTOOID. De afstand die we afgelegd hebben Grenada - Grenada is 25.794 mijl in 209 vaardagen. We hebben 13 maandan in Frans-Polynesië gezworven en 15 maanden in Kaapstad gelegen.

St. Helena.

Woensdag 14 maart 2012 vertrekken we om 10.45 uur uit de Royal Yachtclub. Het is een raar gevoel om Kaapstad te gaan verlaten, we hebben het hier erg naar onze zin gehad. We hebben erg weinig wind als we door de pieren van de haven naar buiten varen en we moeten op de motor beginnen. We varen over een vlakke oceaan achter Robben eiland langs, gek om dit eiland vanaf je eigen schip te zien. Het twaalf uur signaal van Signal Hill beschouwen we als afscheidsgroet. Als we om 17.00 uur langs Dassen eiland varen hebben we nog steeds te weinig wind om te zeilen. Wel zien we heel veel jonge zeeleeuwen spelen. Later blijkt dat we erg veel geluk hebben, want de volgende dag staat er 8bft op dit stuk en dat wil je liever niet hebben natuurlijk. 's Avonds om 11.00 uur krijgen we eindelijk wind en zetten de zeilen. Het lukt ons om een goede strop te zetten op het grootzeil, zodat de giek niet bij elke golf heen en weer slaat. Er staat op het moment een zwel van 2,5 meter en dat is goed te merken. Tot vrijdag kunnen we het grootzeil laten staan, dan moeten we het weghalen omdat de giek steeds door het water gaat. In donker het zeil naar beneden halen is niet onze lievelingsklus, maar we merken al snel dat we het nog niet verleerd zijn. We hebben ondertussen de zuidoost passaat opgepikt en we houden heel lang een windkracht 4 tot 5 bft. De dagen rijgen zich aaneen en we slingeren al aardig in, we koken heel uitgebreid met de verse groenten die we uit Kaapstad meegenomen hebben en gebruiken tijdens de reis bijna alles. Komt ook omdat het nog niet zo warm is, 's nachts hebben we lange broeken en de eerste dagen zelfs zeilkleding aan. Toen we vertrokken uit Kaapstad was het water maar 14 graden. Na ongeveer vijf dagen ging de watertemperatuur snel omhoog tot 22 graden, wat je goed merkt als je binnen in de boot bent. Hier in St. Helena is de watertemperatuur nu ruim 26 graden. Woensdag 21 maart zitten we 's avonds in de kuip te eten, als Hans toevallig naar voren kijkt ziet hij opeens een walvis voor de boot water spuiten. We schrikken ons een ongeluk, halen snel de stuurautomaat eraf en kunnen nog net achter hem langs sturen. Als we de walvis langszij hebben, blijkt dat hij aan de voorkant en de achterkant nog langer is dan de boot. We kunnen het bijna niet geloven zo groot als dat beest is. Als we in een boek opzoeken, wat voor walvis het is, blijkt het een Sperm Whale te zijn, die inderdaad 18 meter lang kan worden. Wel blijkt die lengte alleen mogelijk bij mannetjes, die gelukkig solitair leven. Het is echt schrikken, met een walvis heb je altijd het gevoel dat je ze wilt zien maar ook weer niet omdat je er behoorlijke schade van kunt oplopen als ze je raken. We moeten er niet aan denken dat je hem 's nachts tegenkomt, want dan waren we er echt boven opgevaren. De eerste vliegende vissen en een inktvisje belanden weer op het dek, zodat het elke ochtend opruimen is, vooral de inktvis geeft heel smerige vlekken op het dek. Vrijdag vinden we alleen een grote vleugel op het dek. Waarschijnlijk is een vogel met gespreide vleugels langs de stag gevlogen en heeft hij daarbij zijn vleugel eraf gesneden raar is het wel. Maandag 26 maart naderen we St. Helena, om niet in donker aan te komen minderen we zeil. We houden teveel snelheid en kunnen niet meer minderen omdat de stuurautomaat het dan te zwaar krijgt. Om drie uur 's nachts zitten we voor James Bay, omdat we het niet durven om in het donker aan te lopen, blijven we in diep water voor de haven heen en weer varen, tot het licht wordt. Dinsdagmorgen varen we na twaalf dagen en 1759 mijl naar de ankerplaats, waar we het anker laten vallen en gelijk goed liggen. Lang leve de nieuwe ankerlier, we hadden gehoord dat we hier aan moorings zouden kunnen liggen, maar deze zijn weggehaald. De douane, immigration en port control komen 's morgens om 9.00 uur al aan boord en om twaalf uur gaan we de wal op om Jamestown te bezoeken. Het is hier een mix van rassen leuk om te zien. Iedereen groet elkaar, het is echt een andere wereld zonder mobiele telefoon wat snel opvalt, omdat je gewend bent dat iedereen loopt te bellen of aan het mailen is. Ze zijn nu wel bezig een vliegveld aan te leggen, dus het is leuk dat we het nog zo meemaken. De enige toeristen die nu rondlopen zijn zeilers of mensen die met het bevoorradingsschip uit Kaapstad aankomen. De boot uit Engeland is uit de vaart genomen, dus alle verbinding komt nu alleen uit Kaapstad. Woensdag maken we een heel mooie rondrit over het eiland met Larry, die hier geboren is en die ons heel enthousiast alles over het eiland vertelt. We bezoeken de plaatsen waar Napoleon gezeten heeft en zijn verrast hoe groen het eiland is als je de kust verlaat. Bij de graftombe van Napoleon in een heel mooie natuur picknicken we. 's Middags om vijf uur zijn we weer aan boord heel voldaan en vol goede indrukken. Morgen gaan we naar de markt om te kijken of we nog iets vers kunnen inslaan voor de volgende trip.

Laatste klussen voor vertrek.

Hans is een dag eerder dan ik in Kaapstad, en heeft toen acht nieuwe accu's laten plaatsen. Ook kon hij de watermaker vast aansluiten. Bij verdere controle blijkt dat de ankerlier niet werkt. Omdat het geen optie is zonder ankerlier te vertrekken, zetten we gelijk de procedure in gang om een nieuwe te laten plaatsen. De oude was door het zoute water helemaal aangetast en verroest. Bij het controleren op de testbank klapt hij spontaan uit elkaar. Iedereen is weer erg behulpzaam en maandagochtend vroeg komen ze de oude al verwijderen, wat een hele klus is en waar veel kracht bij aan te pas moet komen. Bij het vergelijken van de lieren blijkt al snel dat de gaten van de oude in het geheel niet overeenkomen met de nieuwe. Als we alles willen laten polyesters gaat dat zeker vier dagen duren, dus kiezen we ervoor om een roestvrijstalen plaat te laten monteren en daarop de ankerlier te laten plaatsen. Die plaat moet apart gemaakt worden en ze beloven dinsdag daarmee klaar te zijn. Na enig dramwerk komt de plaat om 15.00 uur, waarna ze gelijk met de plaatsing beginnen. Onze angst, dat de elektrische bedrading aangepast moet worden, is gelukkig niet terecht. De lier werkt gelijk prima. Maandag is Hans al naar port control geweest, waar we nogal tegen opzagen omdat de boot langer dan een jaar in Kaapstad is geweest. Dat probleem wordt heel soepel door de administratie van de Yachtclub opgelost, wat ons veel rompslomp scheelt. 's Middags gaan we samen naar immigration, waar ze heel lang naar onze file moeten zoeken, maar die uiteindelijk toch boven water komt. Het is ons een groot raadsel, daar we niet bij de immigration geweest waren bij aankomst. Dinsdagochtend snel alle verse boodschappen doen, want onderweg zullen we weinig tot niets kunnen kopen op dat gebied. De andere boodschappen hebben we allemaal al aan boord gebracht toen we vorige keer hier waren. De hele dag bestaat uit controleren, schoonmaken en klusjes doen. Gelukkig komen we geen andere gekke dingen meer tegen. Om zeven uur 's avonds komt de douane nog langs en dan lijkt het erop dat we eindelijk kunnen gaan. De auto moet nog ingeleverd worden en we moeten nog heel veel opruimen. We zullen wel weer moeten inslingeren wat varen betreft, het is voor ons gevoel lang geleden dat we aankwamen, maar nu gaat het toch weer gebeuren en we kijken er alle twee naar uit.

Vertrek uit Kaapstad.

Na ruim een jaar gaan we eindelijk weer verder met onze tocht om de wereld. Afgelopen jaar hebben we er drie gezonde kleinkinderen bij gekregen, waar we heel blij mee zijn. De laatste geboorte was in januari,
en we kunnen nu weer met een gerust hart verder varen. We hebben het laatste jaar veel genoten van al onze kleinkinderen en hebben ze veel te logeren gehad, heerlijk allemaal maar nu gaan we weer varen. We hebben er allebei veel zin in om het bootleven weer op te pakken.
Het laatste jaar zijn we drie maal terug geweest in Kaapstad en hebben we de boot als tweede woning gebruikt. We hebben de Garden route gedaan en de westkust evenals stukken van het binnenland. Cathelijne, Victor en Thomas zijn in september nog langs geweest en we hebben een heerlijk tijd gehad. Kaapstad is een fijne stad om rond te lopen en je vind er nog veel cultuur die verwijst naar de vele Nederlanders die er gewoond hebben. Of je het nu eens bent of niet met het verleden het waren best dappere mensen, die met hun hele gezin daar neerstreken. De Drammer is op de kant geweest en van nieuwe antifouling voorzien. Voordat we wegvaren vervangen we nog de accu's, omdat die moeilijker op te laden waren de laatste keer dat we aan boord waren. Met een oversteek van 6500 mijl voor de boeg willen geen risico lopen. Vooral de stuurautomaat vraagt nogal wat stroom en we willen echt niet zonder varen. Van verschillende mensen horen we dat het soms niet eenvoudig is om een reactie op onze site te plaatsen. Als je ons een berichtje wil sturen kan dat ook via drammer@mailasail.com, alleen platte tekst want al het andere wordt door de provider geschrapt. Ook kun je ons volgen op www.star-tracking.com. Inloggen--> inloggen--> inlognaam: Drammer en password: Drammer--> Track & Trace--> Kies object: Drammer 2010--> Last Position.
Half maart hopen we uit te klaren en weg te varen naar st. Helena, waar we een paar dagen willen blijven. Dan hopen we via Ascension islands naar de Caribbean te gaan, waar we de Drammer weer zullen achter laten.

Verblijf in Kaapstad.

Vanaf eerste kerstdag is de Drammer in Kaapstad en de eerste twee weken hebben we een goede plek gevonden in Elliot Marina. Op woensdag 5 januari hebben we een fotosessie op de Drammer, met alle kinderen en kleinkinderen. Het is een cadeau dat we van de kinderen hebben gekregen voor ons 40-jarig huwelijk, dat we hier in Zuid Afrika vieren. Het is een hele happening aan boord en wel heel speciaal om het aan boord te doen, omdat dat toch een deel van ons leven is geworden de laatste jaren, en met het huis dat we gehuurd hebben, heb je natuurlijk niet zo'n band. Na een geweldig goed verblijf in Campsbay varen we de Drammer maandag 10 januari 2011 naar de Royal Yacht Club, waar we een tijdelijke plaats krijgen naast Grand Filou, die we goed kennen van de World ARC. We zijn net op tijd, want als we liggen waait het al snel 45 knopen en we hebben niet zoveel ruimte om te manoeuvreren. Als we eenmaal liggen krijgen we verschillende complimentjes over de manier waarop we de Drammer op haar plaats hebben gelegd. Als Grand Filou 15 januari start voor de race Cape Town - Rio schuiven we een plaats op en liggen mooi langszij aan de steiger. Met nieuwe lijnen die we laten maken en lijnen naar de andere steiger ligt de Drammer als een spin in een web en laten haar gerust achter in Kaapstad. We laten nieuw rubber tussen het teakdek doen op de plaatsen waar dat nodig is en laten haar iedere week schoonmaken, dan weet je tenminste dat er op haar gelet wordt als we in Nederland zijn. We zullen de boot meer als tweede woning gebruiken komend jaar en geregeld heen en weer reizen tussen Kaapstad en Nederland. We willen dit jaar meer bij de kinderen en kleinkinderen zijn, en het plan is om half december 2011 weer verder te varen, via St. Helena naar Recife.

Van Durban via Port Elisabeth naar Kaapstad.

We zijn een paar dagen in Nederland geweest en komen zaterdagochtend 11 december 2010 weer in Durban aan bij de boot. Meteen zoeken we alle weerberichten op die we kunnen krijgen en hebben hoop maandag te kunnen vertrekken. Zondag gaan we nog bij Tony Herrick langs om het weer te bespreken.We kunnen niet eerder want we moeten eerst nog bij de douane langs om stempels te halen wat onzin is volgens ons omdat we in Zuid-Afrika blijven. We houden ons toch maar aan de regels en nemen maandagochtend de taxi naar de douane. Na veel heen en weer lopen tussen verschillende gebouwen hebben we eindelijk de stempels en varen we om 10.00 uur uit. Het traject dat we nu krijgen staat als het moeilijkste bekend, en er is geen uitwijk mogelijkheid tot East London. Alles gaat goed tot er 's nachts een grote onweersbui overkomt, die uren blijft hangen. Het is echt slecht weer en door de buien kunnen we niets meer zien, maar kan ook de radar zijn werk niet doen. Hans stuurt over de marifoon een bericht naar alle schepen binnen ons marifoon bereik om onze positie te melden. We zitten volop in de Aghulles stroom en hebben vier knopen stroom mee. Tot twee uur 's nachts houdt de wind zich nog gedeisd, maar dan draait hij ineens naar het zuidwesten, precies waar we zo bang voor zijn en hebben we stroom en wind tegen elkaar in. Als de wind toeneemt tot 6 bft. hebben we binnen tien minuten heel hoge golven op de kop, dit hadden we dus willen voorkomen en daarom vijf verschillende weerberichten gevolgd, trouw de barometer standen bijgehouden en advies gevraagd van Tony Herrick. Bovendien hebben we nog persoonlijke begeleiding aangevraagd bij het Peri Peri net, een netwerk van radioamateurzenders, die de zeilers op vrijwillige basis begeleiden en daar alle dagen om 7.00 uur en 17.00 uur voor klaar staan. De zee is echt heel ruw en we maken behoorlijk harde klappen op de golven, vreselijk vind ik dat altijd de hele boot trilt en dreunt. We proberen uit de stroom te varen om naar ondieper water te gaan, maar dat duurt toch gauw drie uur. We hebben nu te maken met drie soorten golven deinings golven van meer dan drie meter en wind en stroomgolven, die elkaar beïnvloeden. Geen lekker water om te varen kan ik melden. We vragen nog weer eens gribfiles aan en zien dat de wind af zal nemen en gaat draaien. Ook bellen we met het vliegveld in Port Elisabeth, die verzekeren ons dat er vannacht geen onweer meer komt en ze geven ons en gedetailleerd weerbericht tot de volgende dag. Om 16.00 uur mogen we ze weer terug bellen voor een laatste weerbericht, dat ziet er redelijk uit en we besluiten door te gaan naar Port Elisabeth, waar we een box besproken hebben. We kunnen dan net voor de volgende storm binnen zijn. De wind gaat inderdaad draaien en weer afnemen tot 5 bft. Na 52 uur lopen we de haven van Port Elisabeth binnen en zijn blij dat we er zijn. We hebben het gevaarlijkste stuk gehad. Jammer van die onweersbui en de wind draaiing, anders hadden we best een goede tocht gehad. De ligplaats in Port Elisabeth valt erg tegen, we hebben inderdaad een box, maar passen er net in. De steigers zijn van zeer slechte kwaliteit en er zit erg veel speling in als de deining volop de haven in loopt. We meren af met heel veel lijnen en omdat alles zo verroest is kopen we grote harpen om de lijnen aan vast te maken, zodat ze niet doorschuren op de roestige delen. Bovendien liggen we vlak naast een kolenschip dat geladen wordt en er wordt erts gelost, met elkaar geeft dat een hele vette zwarte aanslag. Eigenlijk willen we de boot zo niet achter laten, maar keus hebben we niet. Op aanraden van andere zeilers halen we zoveel mogelijk van de boot af en de meeste lijnen vervangen we door dunne lijntjes.
Probleem is dat we het voor vier dagen nog wel overzien, maar we hadden het plan de Drammer er drie weken te laten liggen. De oplossing komt van een professionele schipper Andrew, die bereid is met Hans de boot naar Kaapstad te varen. Leuk is het niet maar de kinderen komen al snel naar Zuid -Afrika en dan moet er toch iemand van ons bij zijn vinden we. Bovendien moeten we de sleutels van het huis in ontvangst nemen. Als ik in het huis ben en Hans weer terug is naar Port Elisabeth, blijken Radboud, Stefanie en de kinderen lange tijd op Schiphol vast te komen zitten. en het zal nog een week duren voor ze met andere tickets wel deze kant op kunnen komen. De anderen komen volgens schema aan. Het varen met Andrew gaat goed en ze komen eerste kerstdag 's avonds aan in Kaapstad. Het is raar om niet zelf aan boord te zijn en het blijft jammer dat we het zo moesten oplossen, maar veel keus hadden we niet. We willen de boot nu voor langere tijd in Kaapstad laten, we genieten van Zuid-Afrika en zullen hier meerdere keren terugkomen om naar de boot te kijken en rond te rijden door het land. Vanaf 15 januari hebben we een mooie plaats toegewezen gekregen in de Royal Yachtclub, dan is de start voor de Cape Rio race en vertrekken veel schepen zodat er weer wat ruimte komt in de haven.

Van Richards Bay naar Durban.

Donderdag 25 november draait de wind eindelijk van zuidwest naar noordoost, samen met een andere boot besluiten we het korte weather window te pakken. Om 15.00 uur vertrekken we en houden net genoeg water boven de drempel om uit te kunnen varen. De wind is 3 tot 5 bft. uit het noordoosten en de zee is redelijk kalm. In de nacht zien we wel veel onweer, maar dat blijft vooral boven land hangen, en we krijgen slechts een klein buitje. We hebben tot onze verbazing meer stroom tegen dan mee. We hebben ontzettend veel scheepvaart op onze route en de radar en de AIS bewijzen weer hun diensten. Durban is de grootste zeehaven van Zuid-Afrika en voor dat we 's morgens om 7.00 uur de haven in kunnen varen moeten we wachten op een cruiseschip en een containerschip. Om 8.15 uur meren we af bij Durban Marina, waar nog twee andere schepen van de World ARC liggen, later komen er nog twee binnen, en zullen we met 5 boten wachten op het volgende weather window. Al snel krijgen we een box toegewezen en meren daar af. Prima plek alleen kost het enige moeite om stroom te krijgen, maar ook dat lossen we weer op. 's Middags willen we naar de supermarkt en komen in een verkeerde straat terecht, waar iemand tegen ons op botst en een ander van achteraf Hans' portemonnaie probeert te stelen. Duidelijk een gecoördineerde actie. We zijn gewaarschuwd en nemen voortaan slechts een creditcard mee en niet teveel contant geld. Nu hadden we alles bij ons, zelfs onze paspoorten omdat we van de douane kwamen. Zaterdag conserveren we de watermaker, omdat we deze voorlopig niet meer nodig zullen hebben. 's Middags bezoeken we het Shaka Marine Park en genieten van een dolfijnenshow en een zeehondenshow. Leuk om te zien dat er gebruik gemaakt wordt van alles wat ze eigenlijk ook in de natuur doen. Ook is er een heel mooi aquarium waar we een hele tijd rondlopen. Het weer ziet er niet goed uit voor de komende dagen en we boeken een tour naar Leshoto voor twee dagen. Zondagochtend vroeg vertrekken we en onderweg hebben we dichte mist. Even zijn we bang dat we straks weer geen goed zicht zullen hebben als we boven bij de pas zijn, maar het geluk is met ons en het zicht is goed als we wegrijden om naar de Sani Pas te gaan. We hebben nu een 4 wheel drive en als mede passagiers hebben we drie personen, waarvan er twee gisteren de marathon op het zelfde stuk gelopen hebben. Nu willen ze in alle rust van het uitzicht boven genieten en gaan vandaag met een tour naar boven, onderweg vertellen ze ons veel over de loop en we hebben diepe bewondering voor ze, het hoogte verschil dat we overbruggen binnen 20 km. is 1300 m. De weg ernaar toe is vol haarspeld bochten en heel steil, de laatste lopers kwamen ook nog de andere tegen, die al weer naar beneden gingen. We passeren de grens en moeten onze paspoorten af laten stempelen, omdat Lesotho een eigen koninkrijk is binnen Z-Afrika. We rijden door naar een Leshoto village en worden daar ontvangen in een huis, waar we het lokale bier en brood mogen proeven. De mensen zijn ontzettend arm, maar wel tevreden. Ik spreek een vrouw aan die met een paard en een klein kind naar ons staat te kijken, voor wat muntjes mogen we foto's van haar maken, dat is haar inkomsten. Het land is kaal, vol keien en heel onvruchtbaar. Bovendien is het heel koud en lag er enkele weken geleden nog sneeuw. Iedereen loopt met dekens om en vele lagen kleding aan. We lunchen in de hoogste pub van Afrika op 2873 m. De gids wijst ons erop dat het weer gaat betrekken en we snel naar beneden moeten, we hebben genoten van het uitzicht. We overnachten in een heel mooi country house Moorcroft Manor, met een goede keuken. Als we bij aankomst een wandeling door de mooie tuin willen maken regent het hard en kunnen we de bergen al niet meer zien. De volgende dag rijden we via Howick en 1000 Valley Hills terug naar Durban. De wind blijft in de zuidwest hoek zitten en is heel krachtig, geen weer om de volgende tocht te maken, we hebben een vervroegde Christmas party op één van de schepen en besluiten nog een keer voor twee dagen een auto te huren, waar we mee naar de battlefields (Kwazulu Natal) rijden. Helaas is het erg regenachtig, maar we zien toch een heleboel belangrijke plekken voor de geschiedenis van Z-Afrika. We overnachten in een private game park (lodge Trenchgula) en zien tussen de buien door nog wat baby antilopen en heel mooie vogels. Via Dundee, waar we het museum bezoeken, rijden we de volgende dag door het binnenland terug. De route is heel mooi, maar het gebied is erg arm en we voelen ons niet op ons gemak als we ergens tanken en wat broodjes halen, dus rijden we snel door. Om 17.00 uur leveren we weer de auto in en lopen terug naar de jachthaven.