Met de Drammer op reis.

Vertrek uit Kaapstad.

2012-03-04T05:01:00.002-08:00

Na ruim een jaar gaan we eindelijk weer verder met onze tocht om de wereld. Afgelopen jaar hebben we er drie gezonde kleinkinderen bij gekregen, waar we heel blij mee zijn. De laatste geboorte was in januari,
en we kunnen nu weer met een gerust hart verder varen. We hebben het laatste jaar veel genoten van al onze kleinkinderen en hebben ze veel te logeren gehad, heerlijk allemaal maar nu gaan we weer varen. We hebben er allebei veel zin in om het bootleven weer op te pakken.
Het laatste jaar zijn we drie maal terug geweest in Kaapstad en hebben we de boot als tweede woning gebruikt. We hebben de Garden route gedaan en de westkust evenals stukken van het binnenland. Cathelijne, Victor en Thomas zijn in september nog langs geweest en we hebben een heerlijk tijd gehad. Kaapstad is een fijne stad om rond te lopen en je vind er nog veel cultuur die verwijst naar de vele Nederlanders die er gewoond hebben. Of je het nu eens bent of niet met het verleden het waren best dappere mensen, die met hun hele gezin daar neerstreken. De Drammer is op de kant geweest en van nieuwe antifouling voorzien. Voordat we wegvaren vervangen we nog de accu's, omdat die moeilijker op te laden waren de laatste keer dat we aan boord waren. Met een oversteek van 6500 mijl voor de boeg willen geen risico lopen. Vooral de stuurautomaat vraagt nogal wat stroom en we willen echt niet zonder varen. Van verschillende mensen horen we dat het soms niet eenvoudig is om een reactie op onze site te plaatsen. Als je ons een berichtje wil sturen kan dat ook via drammer@mailasail.com, alleen platte tekst want al het andere wordt door de provider geschrapt. Ook kun je ons volgen op www.star-tracking.com. Inloggen--> inloggen--> inlognaam: Drammer en password: Drammer--> Track & Trace--> Kies object: Drammer 2010--> Last Position.
Half maart hopen we uit te klaren en weg te varen naar st. Helena, waar we een paar dagen willen blijven. Dan hopen we via Ascension islands naar de Caribbean te gaan, waar we de Drammer weer zullen achter laten.

Verblijf in Kaapstad.

2011-02-05T08:28:00.000-08:00

Vanaf eerste kerstdag is de Drammer in Kaapstad en de eerste twee weken hebben we een goede plek gevonden in Elliot Marina. Op woensdag 5 januari hebben we een fotosessie op de Drammer, met alle kinderen en kleinkinderen. Het is een cadeau dat we van de kinderen hebben gekregen voor ons 40-jarig huwelijk, dat we hier in Zuid Afrika vieren. Het is een hele happening aan boord en wel heel speciaal om het aan boord te doen, omdat dat toch een deel van ons leven is geworden de laatste jaren, en met het huis dat we gehuurd hebben, heb je natuurlijk niet zo'n band. Na een geweldig goed verblijf in Campsbay varen we de Drammer maandag 10 januari 2011 naar de Royal Yacht Club, waar we een tijdelijke plaats krijgen naast Grand Filou, die we goed kennen van de World ARC. We zijn net op tijd, want als we liggen waait het al snel 45 knopen en we hebben niet zoveel ruimte om te manoeuvreren. Als we eenmaal liggen krijgen we verschillende complimentjes over de manier waarop we de Drammer op haar plaats hebben gelegd. Als Grand Filou 15 januari start voor de race Cape Town - Rio schuiven we een plaats op en liggen mooi langszij aan de steiger. Met nieuwe lijnen die we laten maken en lijnen naar de andere steiger ligt de Drammer als een spin in een web en laten haar gerust achter in Kaapstad. We laten nieuw rubber tussen het teakdek doen op de plaatsen waar dat nodig is en laten haar iedere week schoonmaken, dan weet je tenminste dat er op haar gelet wordt als we in Nederland zijn. We zullen de boot meer als tweede woning gebruiken komend jaar en geregeld heen en weer reizen tussen Kaapstad en Nederland. We willen dit jaar meer bij de kinderen en kleinkinderen zijn, en het plan is om half december 2011 weer verder te varen, via St. Helena naar Recife.

Van Durban via Port Elisabeth naar Kaapstad.

2011-01-04T01:16:00.000-08:00

We zijn een paar dagen in Nederland geweest en komen zaterdagochtend 11 december 2010 weer in Durban aan bij de boot. Meteen zoeken we alle weerberichten op die we kunnen krijgen en hebben hoop maandag te kunnen vertrekken. Zondag gaan we nog bij Tony Herrick langs om het weer te bespreken.We kunnen niet eerder want we moeten eerst nog bij de douane langs om stempels te halen wat onzin is volgens ons omdat we in Zuid-Afrika blijven. We houden ons toch maar aan de regels en nemen maandagochtend de taxi naar de douane. Na veel heen en weer lopen tussen verschillende gebouwen hebben we eindelijk de stempels en varen we om 10.00 uur uit. Het traject dat we nu krijgen staat als het moeilijkste bekend, en er is geen uitwijk mogelijkheid tot East London. Alles gaat goed tot er 's nachts een grote onweersbui overkomt, die uren blijft hangen. Het is echt slecht weer en door de buien kunnen we niets meer zien, maar kan ook de radar zijn werk niet doen. Hans stuurt over de marifoon een bericht naar alle schepen binnen ons marifoon bereik om onze positie te melden. We zitten volop in de Aghulles stroom en hebben vier knopen stroom mee. Tot twee uur 's nachts houdt de wind zich nog gedeisd, maar dan draait hij ineens naar het zuidwesten, precies waar we zo bang voor zijn en hebben we stroom en wind tegen elkaar in. Als de wind toeneemt tot 6 bft. hebben we binnen tien minuten heel hoge golven op de kop, dit hadden we dus willen voorkomen en daarom vijf verschillende weerberichten gevolgd, trouw de barometer standen bijgehouden en advies gevraagd van Tony Herrick. Bovendien hebben we nog persoonlijke begeleiding aangevraagd bij het Peri Peri net, een netwerk van radioamateurzenders, die de zeilers op vrijwillige basis begeleiden en daar alle dagen om 7.00 uur en 17.00 uur voor klaar staan. De zee is echt heel ruw en we maken behoorlijk harde klappen op de golven, vreselijk vind ik dat altijd de hele boot trilt en dreunt. We proberen uit de stroom te varen om naar ondieper water te gaan, maar dat duurt toch gauw drie uur. We hebben nu te maken met drie soorten golven deinings golven van meer dan drie meter en wind en stroomgolven, die elkaar beïnvloeden. Geen lekker water om te varen kan ik melden. We vragen nog weer eens gribfiles aan en zien dat de wind af zal nemen en gaat draaien. Ook bellen we met het vliegveld in Port Elisabeth, die verzekeren ons dat er vannacht geen onweer meer komt en ze geven ons en gedetailleerd weerbericht tot de volgende dag. Om 16.00 uur mogen we ze weer terug bellen voor een laatste weerbericht, dat ziet er redelijk uit en we besluiten door te gaan naar Port Elisabeth, waar we een box besproken hebben. We kunnen dan net voor de volgende storm binnen zijn. De wind gaat inderdaad draaien en weer afnemen tot 5 bft. Na 52 uur lopen we de haven van Port Elisabeth binnen en zijn blij dat we er zijn. We hebben het gevaarlijkste stuk gehad. Jammer van die onweersbui en de wind draaiing, anders hadden we best een goede tocht gehad. De ligplaats in Port Elisabeth valt erg tegen, we hebben inderdaad een box, maar passen er net in. De steigers zijn van zeer slechte kwaliteit en er zit erg veel speling in als de deining volop de haven in loopt. We meren af met heel veel lijnen en omdat alles zo verroest is kopen we grote harpen om de lijnen aan vast te maken, zodat ze niet doorschuren op de roestige delen. Bovendien liggen we vlak naast een kolenschip dat geladen wordt en er wordt erts gelost, met elkaar geeft dat een hele vette zwarte aanslag. Eigenlijk willen we de boot zo niet achter laten, maar keus hebben we niet. Op aanraden van andere zeilers halen we zoveel mogelijk van de boot af en de meeste lijnen vervangen we door dunne lijntjes.
Probleem is dat we het voor vier dagen nog wel overzien, maar we hadden het plan de Drammer er drie weken te laten liggen. De oplossing komt van een professionele schipper Andrew, die bereid is met Hans de boot naar Kaapstad te varen. Leuk is het niet maar de kinderen komen al snel naar Zuid -Afrika en dan moet er toch iemand van ons bij zijn vinden we. Bovendien moeten we de sleutels van het huis in ontvangst nemen. Als ik in het huis ben en Hans weer terug is naar Port Elisabeth, blijken Radboud, Stefanie en de kinderen lange tijd op Schiphol vast te komen zitten. en het zal nog een week duren voor ze met andere tickets wel deze kant op kunnen komen. De anderen komen volgens schema aan. Het varen met Andrew gaat goed en ze komen eerste kerstdag 's avonds aan in Kaapstad. Het is raar om niet zelf aan boord te zijn en het blijft jammer dat we het zo moesten oplossen, maar veel keus hadden we niet. We willen de boot nu voor langere tijd in Kaapstad laten, we genieten van Zuid-Afrika en zullen hier meerdere keren terugkomen om naar de boot te kijken en rond te rijden door het land. Vanaf 15 januari hebben we een mooie plaats toegewezen gekregen in de Royal Yachtclub, dan is de start voor de Cape Rio race en vertrekken veel schepen zodat er weer wat ruimte komt in de haven.

Van Richards Bay naar Durban.

2010-12-06T08:51:00.000-08:00

Donderdag 25 november draait de wind eindelijk van zuidwest naar noordoost, samen met een andere boot besluiten we het korte weather window te pakken. Om 15.00 uur vertrekken we en houden net genoeg water boven de drempel om uit te kunnen varen. De wind is 3 tot 5 bft. uit het noordoosten en de zee is redelijk kalm. In de nacht zien we wel veel onweer, maar dat blijft vooral boven land hangen, en we krijgen slechts een klein buitje. We hebben tot onze verbazing meer stroom tegen dan mee. We hebben ontzettend veel scheepvaart op onze route en de radar en de AIS bewijzen weer hun diensten. Durban is de grootste zeehaven van Zuid-Afrika en voor dat we 's morgens om 7.00 uur de haven in kunnen varen moeten we wachten op een cruiseschip en een containerschip. Om 8.15 uur meren we af bij Durban Marina, waar nog twee andere schepen van de World ARC liggen, later komen er nog twee binnen, en zullen we met 5 boten wachten op het volgende weather window. Al snel krijgen we een box toegewezen en meren daar af. Prima plek alleen kost het enige moeite om stroom te krijgen, maar ook dat lossen we weer op. 's Middags willen we naar de supermarkt en komen in een verkeerde straat terecht, waar iemand tegen ons op botst en een ander van achteraf Hans' portemonnaie probeert te stelen. Duidelijk een gecoördineerde actie. We zijn gewaarschuwd en nemen voortaan slechts een creditcard mee en niet teveel contant geld. Nu hadden we alles bij ons, zelfs onze paspoorten omdat we van de douane kwamen. Zaterdag conserveren we de watermaker, omdat we deze voorlopig niet meer nodig zullen hebben. 's Middags bezoeken we het Shaka Marine Park en genieten van een dolfijnenshow en een zeehondenshow. Leuk om te zien dat er gebruik gemaakt wordt van alles wat ze eigenlijk ook in de natuur doen. Ook is er een heel mooi aquarium waar we een hele tijd rondlopen. Het weer ziet er niet goed uit voor de komende dagen en we boeken een tour naar Leshoto voor twee dagen. Zondagochtend vroeg vertrekken we en onderweg hebben we dichte mist. Even zijn we bang dat we straks weer geen goed zicht zullen hebben als we boven bij de pas zijn, maar het geluk is met ons en het zicht is goed als we wegrijden om naar de Sani Pas te gaan. We hebben nu een 4 wheel drive en als mede passagiers hebben we drie personen, waarvan er twee gisteren de marathon op het zelfde stuk gelopen hebben. Nu willen ze in alle rust van het uitzicht boven genieten en gaan vandaag met een tour naar boven, onderweg vertellen ze ons veel over de loop en we hebben diepe bewondering voor ze, het hoogte verschil dat we overbruggen binnen 20 km. is 1300 m. De weg ernaar toe is vol haarspeld bochten en heel steil, de laatste lopers kwamen ook nog de andere tegen, die al weer naar beneden gingen. We passeren de grens en moeten onze paspoorten af laten stempelen, omdat Lesotho een eigen koninkrijk is binnen Z-Afrika. We rijden door naar een Leshoto village en worden daar ontvangen in een huis, waar we het lokale bier en brood mogen proeven. De mensen zijn ontzettend arm, maar wel tevreden. Ik spreek een vrouw aan die met een paard en een klein kind naar ons staat te kijken, voor wat muntjes mogen we foto's van haar maken, dat is haar inkomsten. Het land is kaal, vol keien en heel onvruchtbaar. Bovendien is het heel koud en lag er enkele weken geleden nog sneeuw. Iedereen loopt met dekens om en vele lagen kleding aan. We lunchen in de hoogste pub van Afrika op 2873 m. De gids wijst ons erop dat het weer gaat betrekken en we snel naar beneden moeten, we hebben genoten van het uitzicht. We overnachten in een heel mooi country house Moorcroft Manor, met een goede keuken. Als we bij aankomst een wandeling door de mooie tuin willen maken regent het hard en kunnen we de bergen al niet meer zien. De volgende dag rijden we via Howick en 1000 Valley Hills terug naar Durban. De wind blijft in de zuidwest hoek zitten en is heel krachtig, geen weer om de volgende tocht te maken, we hebben een vervroegde Christmas party op één van de schepen en besluiten nog een keer voor twee dagen een auto te huren, waar we mee naar de battlefields (Kwazulu Natal) rijden. Helaas is het erg regenachtig, maar we zien toch een heleboel belangrijke plekken voor de geschiedenis van Z-Afrika. We overnachten in een private game park (lodge Trenchgula) en zien tussen de buien door nog wat baby antilopen en heel mooie vogels. Via Dundee, waar we het museum bezoeken, rijden we de volgende dag door het binnenland terug. De route is heel mooi, maar het gebied is erg arm en we voelen ons niet op ons gemak als we ergens tanken en wat broodjes halen, dus rijden we snel door. Om 17.00 uur leveren we weer de auto in en lopen terug naar de jachthaven.

Réunion en tocht naar Zuid-Afrika.

2010-11-11T05:47:00.000-08:00

Maandag 25 oktober rijden we met Elaine in een huurauto naar de vulkaan de la Fournaise, die nog steeds actief is. De weg ernaar toe is heel steil en kronkelig en bovendien neemt het zicht steeds meer af. Als we aankomen op het uitzichtpunt bij de pas de Bellecombe kunnen we nauwelijks tien meter voor ons uit zien, bovendien is het maar 12 graden, hebben we weer eens geen goede kleding bij ons en we rillen van de kou. Snel naar een restaurant vlakbij, waar we tenminste nog goede foto's zien van de vulkaan en waar ze ons er veel over kunnen vertellen. We rijden via de oostkust terug en zetten Elaine bij haar hotel in St. Denis af. Dinsdagnacht om vier uur worden we gewekt door mensen op de kade, die ons vertellen dat er een tsunami warning is. Iedereen is paraat en we verhalen onze boot, zodat we niet met de mast de boot naast ons kunnen raken als de golven hoog de haven binnenlopen. Een brandweerwagen rijdt met zwaailicht over de kade en vertelt ons hoe het ervoor staat. Na twee uur is het gevaar geweken en bij ons is er geen schade, verderop op het eiland blijkt dat wel het geval te zijn. De tsunami is veroorzaakt door een aardbeving zuid van Sumatra en heeft daar veel schade aangericht. Woensdag bezoeken we de noord oost kust van het eiland en hiken twee uur bij Basin Boeuf, volgens een mythe heeft een os hier behoorlijk huis gehouden en de omgeving jarenlang geterroriseerd, de bewoners durfden het gebied lange tijd niet te bezoeken. We zijn er alléén en rusten uit op de rotsen bij het water, het water is heel schoon en er zwemmen allerlei vissen in. We vervolgen onze tocht naar Salazie en het creolendorp Hell-Bourg. Daar bezoeken we Villa Folio een Creools huis met een prachtige tuin rondom. Het dorp is vroeger een kuuroord geweest voor de rijke mensen van Réunion, vandaar de mooie huizen en tuinen die er zijn. De natuur is adembenemend en soms zien we wel zes watervallen tegelijk. Donderdag bezoeken we St. Denis en halen Marnix af van de airport. Heerlijk om hem weer te zien en we eten onderweg met de bemanning van een andere boot van de WARC. De volgende dag gaan Hans en Marnix duiken bij St. Gilles, leveren we de huurauto in en hebben 's avonds een party en diner in de Dodo-bar. Zaterdag 30 oktober is de start voor het traject Réunion naar Richards Bay in Zuid-Afrika. We hebben een redelijke start, en varen lang met de kopgroep mee. We zetten een waypoint uit ver zuid van Madagaskar om speling te hebben in de aanloop naar Richards Bay. Alles gaat voorspoedig, tot we een gale warming doorkrijgen over de marifoon en van de weerman van de WARC. We zitten gelukkig al redelijk ver zuid en de echte kern krijgen we niet. Als de zee weer wat gekalmeerd is kunnen we de jerrycans brandstof in de tank doen en hebben we weer een bijna volle tank. Maandag 1 november bellen we Cathelijne om haar met haar verjaardag te feliciteren, ze vertelt ons het grote nieuws dat ze 12 februari gaan trouwen. We zijn echt super blij en besluiten gelijk dat de Drammer dan maar een jaar in Zuid-Afrika blijft. We hebben in ruim vijf maanden meer dan 11.000 mijl gevaren en nemen nu de tijd om rustig langs de kust naar Kaapstad te varen. We hebben een heel sterke stroom tegen van soms meer dan drie knopen en schieten maar niet op naar ons Waypoint ten zuiden van Madagaskar. Veel scheepvaart wordt doorgegeven op de AIS en we maken steeds contact met ze om te vragen hoe ze ons passeren. Donderdag krijgen we 20 - 25 knopen wind en bereiken we ons waypoint bij Madagaskar. Vrijdag begint de motor minder regelmatig te lopen, Hans zet de voorfilter om en we denken het euvel verholpen te hebben. De motor loop echter nog niet goed en als we weer 12 uur hebben kunnen zeilen en de motor afgekoeld is, vervangt Hans toch maar beide voorfilters. Er komt een nieuw weerbericht binnen, dat niet veel goeds voorspelt. We zijn heel alert op het weer omdat we straks de Agulhas stroom over moeten steken. Als je daar bent en de wind draait naar het zuidwesten, krijg je daar monstergolven en niemand zit daar op te wachten. We vragen de organisatie de frequentie van de weerberichten te verhogen en voortaan zullen we elke dag weerbericht krijgen. Wij zitten nog steeds net achter de kopgroep en we naderen al snel een gemeen koufront. We moeten besluiten wat we doen, vertragen of zo snel mogelijk door gaan. We tekenen het koufront in op onze kaart en het blijkt dat we de lijn eigenlijk al gepasseerd zijn. We nemen het besluit om zo snel mogelijk door te gaan, anderen vertragen en blijven voor het front wachten. De spanning in het veld loopt hoog op en er is heel veel overleg, iedereen speelt zijn eigen informatie door aan anderen. De kunst is om voor de laatste 100 mijl het goede weather window te pakken. Wij moeten nog 290 mijl en met 14 tot 20 knopen wind lopen we er mooi doorheen. Zondagavond om 11.00 uur naderen we de 100 mijlen grens, gelijk krijgen we bericht dat er weer een gale warming is voor dinsdagmorgen en dat er dan zeker geen mogelijkheid is om Richards Bay aan te lopen. Als we 85 mijl voor de kust zijn begint de stroom eindelijk mee te lopen om 5 uur 's morgens moeten we nog 65 mijl, we moeten het kunnen halen als alles goed gaat. Ik hoor nog steeds de motor haperen en duim maar dat hij het blijft doen. Als het me teveel wordt stop ik maar de oortjes van de Ipod in mijn oren en blijf naar muziek luistern i.p.v naar de motor. We tellen de mijlen af en op het laatst krijgen we 30 knopen wind, nog 45 mijl te gaan, die we in 5 uur afleggen op alleen de genua (gemiddeld 9 knopen wel met 1 tot 1,5 knoop stroom mee). Om 12.00 lokale tijd lopen we de haven binnen, een politieboot begeleidt ons naar de haven en we meren af. We hebben een goede tocht gehad, zonder schade en het laatste weatherwindow gebruikt, de meesten zijn nog buiten en moeten vertragen. Het duurt nog 2 dagen voor de laatste boot binnen is. Er is heel veel schade aan de vloot, zeilen kapot, veel roer schade, lekkages en kiel problemen om maar iets te noemen. Eén boot is platgeslagen door een golf en een andere is spontaan 180 graden van koers verandert door een golf, de boot voor ons is aan de grond gelopen, maar kwam gelukkig redelijk snel los. Iedereen wordt ontvangen door de jachtclub met een vriendelijk praatje en een fles champagne, heerlijk zo'n ontvangst na zo'n tocht. Woensdag brengen we Marnix al weer naar de airport in Durban met een huurauto. Het is heerlijk geweest dat hij er bij was en omdat je met zijn drieën bent kan je wat langer slapen, zodat het net minder vermoeiend is. Voorlopig laten we de boot twee weken hier liggen, Hans moet naar Nederland en ik ga naar Kenia om Florence en Aïsha weer te zien. Ineens hebben we de tijd en we kunnen rustig van Zuid-Afrika gaan genieten, wel moeten we afscheid nemen van de mensen van de WARC en dat vinden we jammer het is een leuke groep en hebben best wel veel vrienden gemaakt.

Mauritius.

2010-10-24T23:22:00.000-07:00

Zondag 10 oktober 2010 bellen we eerst met de kinderen om te zeggen dat we goed aangekomen zijn. We proberen het zout van de boot af te krijgen, wat zeker niet in één keer gaat lukken. Om 18.00 uur hebben we een borrel op Tucanon waar we met de anderen die vandaag zijn aangekomen zijn uitgenodigd. De volgende dag ontzilten en inspecteren we de genua, die gelukkig nog geheel in takt is. Dinsdag lukt het eindelijk het achter toilet te ontstoppen, blijkt dat de hele slang dicht geslipt is met calcium. De combinatie zout water spoelen, urine en de temperatuur van meer dan 24 graden blijken de oorzaak te zijn. Hans klopt met de hamer een emmer voor drie kwart vol met calcium. Velen hebben er problemen mee en de oplossing blijkt azijn en goed spoelen met zoet water te zijn. Weer wat geleerd en we zullen er zeker rekening mee houden als we de boot achterlaten voor langere tijd. Voor de volgende drie dagen hebben we een auto gehuurd en bezoeken de botanische tuin van Pamplemousses, waar we veel inheemse en vreemde bomen en planten aantreffen. Vooral de waterlelies en de lotusbloemen zijn prachtig om te zien. De volgende dag bezoeken we de west en zuidwest kust met het plaatsje Flick en Flack met zijn leuke strand met eetwagens en hoge bomen op het strand, waardoor je heerlijk in de schaduw kunt zitten. Daarna rijden we door naar Chamarel om de gekleurde aarde te zien, de kleuren zijn ontstaan door het ongelijk afkoelen van gesmolten rotsen. Het is een mooi gezicht en doet heel sprookjesachtig aan. Hoewel de weg ernaar toe heel kronkelig en stijl is biedt het een goed uitzicht over het binnenland van Mauritius. Vrijdag bezoeken we de zuidoost kant van het eiland, waar we Bleu Bay, het historisch museum in Mahébourg bezoeken en doorrijden naar Vieux Grand Port. De Nederlanders zijn hier in 1598 geland en tot 1710 gebleven met het lokale hoofdkwartier van de Nederlands Oost Indische Compagnie. Het Frederik Hendrik museum geeft de geschiedenis van de Nederlanders hier goed weer. Hoewel het museum al gesloten was toen we aankwamen, was iemand zo vriendelijk het weer voor ons open te stellen en ons rond te leiden. De volgende dagen leveren we de auto weer in om aan de boot te kunnen werken, o.a. de lieren hebben duidelijk een beurt nodig en Hans gaat nog een keer duiken in Grand Bay. Na drie dagen laten we weer een auto komen en rijden terug naar het zuiden, waar we in het ressort Shandrani terecht komen. We betalen een behoorlijk bedrag om binnen te komen, maar dan blijkt ook alles inclusive te zijn. We genieten er van een uitgebreide lunch, het zwembad en het strand. Het is er echt super de luxe en proberen nog even voor een nacht te boeken, maar als de prijs voor een kamer op bijna 600 euro uitkomt, rijden we toch maar weer naar Port Louis terug om aan boord te slapen. De volgende dag rijden we weer terug naar Bleu Bay om te gaan snorkelen. De vissen die we hier zien zijn toch weer anders dan we gezien hebben in Tahiti en ook het koraal is heel verschillend. We zien door de glasbodem boot, waarmee we naar de snorkelplek varen een heel grote schildpad en volgen hem een tijdje. Donderdag rijden we nog met de auto naar de oost kant en dan hebben we het eiland echt goed gezien. 's Avonds hebben we een party met lokale dansers en heel veel rum, aangeboden door de haven en de rumfabriek. Vrijdag maken we de boot al weer klaar voor vertrek naar Réunion. Zaterdagmorgen is de start in de havenmond en we hebben als gast Elaine Bunting aan boord, zij zit in de redactie van en is journaliste voor het blad Yachting World. Voor de start is er een blessing ceremonie, voor alle schepen en hun bemanning, waarvan we allemaal diep onder de indruk zijn. Er zijn zes geloven vertegenwoordigd; joods katholiek,anglicaans,islam, boedisme en hindoe. waarin een klein eiland groot kan zijn.
De ceremonie wordt afgesloten met vuurwerk. Na één nacht zeilen komen we na ongeveer 130 mijl in Réunion aan. Het is een mooie tocht met een volle maan en de wind is ongeveer 5 bft.

Van Cocos Keeling naar Mauritius.

2010-10-12T00:43:00.000-07:00

Zaterdagmorgen 25 september is de Douane op Direction Island om de schepen uit te klaren. Wij vragen aan vroeger te mogen vertrekken, omdat het weer er niet echt goed uit ziet. Een diep laag trekt naar het noorden, net waar de vloot langs moet. Voor dinsdag geven ze kans op een tropische storm bij Cocos Keeling, met heel veel onweer. Met twee andere schepen besluiten we zaterdagmiddag al te gaan om de storm zoveel mogelijk voor te blijven. We bellen de kinderen met de iridium om ze te vertellen, dat we nu al gaan en waarom. We spreken met de andere boten af, dat we om 18.00 uur radiocontact hebben via de SSB radio. We hebben een heerlijke wind van 15 knopen en de zee is nog redelijk rustig. Tussen 16.50 en 17.15 uur worden we vergezeld door dolfijnen, een heel grote groep en ze springen uit het water en maken daarbij salto's. We genieten er weer volop van. Op advies van de Bruce, de weerman van de vloot, varen we eerst ZW om de stormdepressie zoveel mogelijk te ontlopen. Hij raadt ons aan om tot 15 gr. zuid te varen en dan naar het westen richting Mauritius. Zondag hebben we hevige regenbuien maar de wind is nog redelijk en met behulp van de sprayhoodzeilen houden we het binnen droog. Via de radio horen we dat er zondagmorgen nog meer boten van de vloot vertrokken zijn en dat de start voor maandagochtend niet meer officieel van kracht is. Maandagochtend bellen we met Radboud, omdat hij ons mailde dat Cleo ons ook nog goede reis had willen wensen. We hebben een uitgebreid telefoongesprek met haar en genieten er nog lang van na. We krijgen voor het eerst meer wind, maar alles is nog goed te doen. Voor de nacht hebben we weer een gast , een redfooted booby met een prachtige blauwe snavel. Dinsdag 28 september krijgen we het bericht, dat de stormdepressie zich verplaatst heeft naar het zuiden. We hebben veel regen, harde wind 25 tot 35kn en heel hoge golven, heavy weather, volgens het weerbericht. We hebben nog ruim 1800 mijl te gaan, dus we kunnen er tegen aan. We varen alleen op de genua en reven deze nog maar een stukje verder voor de nacht. Voor het eerst hebben we twee bedden in de kajuit gemaakt, zodat we zoveel mogelijk kunnen rusten. Het bewegen is moeilijk, de boot maakt rare bewegingen omdat we deinings golven uit het zuiden en wind golven uit het zuidoosten hebben. Deze golven kruisen elkaar op een onprettige manier en de boot maakt veel onverwachte bewegingen. Voor het eerst dat we de luikjes in de ingang erin hebben en ook vergrendeld. We blijven zoveel mogelijk binnen. De golven die over de boot komen zijn zo krachtig, dat het niet verantwoord is naar buiten te gaan. Uiteindelijk zullen we drie dagen binnen moeten blijven, met de wekker om het uur, de radar en de AIS aan, zodat we alles om het uur controleren. Omdat als ik gekookt heb met dit weer altijd zelf maar weinig eet, krijgt Hans tijdens deze reis kookles. Hij maakt lekkere hapjes klaar en we eten alle dagen drie maaltijden, waarbij altijd een warme maaltijd. Totdat hij na enige dagen behoorlijk in zijn duim snijdt en ik het snijwerk weer moet doen. Ik plak het stukje duim weer op zijn plaats en het geneest gelukkig snel. We krijgen het eerste weerbericht binnen van Mauritius via de Navtex: Near gale force, SE with rough to very rough seas and locally high seas. Onze windmeter geeft de komende dagen als hoogste 37 kn. aan. Onze geeft denk ik te weinig aan, omdat veel schepen om ons heen vaak meer dan 40kn. melden. Maar ik vind het wel genoeg en hoef niet meer wind. Iedereen is moe in de vloot en verlangt naar rustiger weer. Een boot uit de vloot A Lady omschrijft deze dagen als: We had another difficult nicht at sea, blooming mountainous seas and a wind that would peel the hairs off a monkeys tail. Beter kan ik het niet weergeven. Zaterdag blijkt dat we een record aantal mijlen halen, 1170 in een week, dat is een gemiddelde van 167 mijl per etmaal, dat alles alleen op een zwaar gereefde genua. Maandag 4 oktober tegen de avond gaat de wind iets afnemen en we zijn blij als hij beneden de 25 knopen blijft. Als alles weer een beetje normaal wordt, krijgen we om het weer spannend te maken een bericht door op de Navtex, dat er 300 mijl noord van Mauritius een vissersboot gekaapt is met 14 mensen aan boord. De afstand is nog wel redelijk, maar het blijkt dat de piraten al oost van Madagaskar bezig zijn. Ook bij Singapore wordt er melding gemaakt van vele aanvallen met kleine bootjes. We hebben steeds gezegd liever een storm te hebben dan piraten, wel we hebben het gekregen en zijn er niet ontevreden mee. Langzaam neemt de wind af en het leven wordt weer normaal aan boord. De laatste dag kunnen we zelfs met vol zeil varen, de Indische oceaan laat even zien dat het ook anders kan. Zondagochtend 10 oktober om 6.30 uur lopen we na ruim 14 dagen Mauritius binnen ( bijna 2400 NM), waar we door Suzanne van de World ARC verwelkomt worden met een drankje en een mooie fruitmand. Heerlijk om zo verwend te worden als je aankomt. We zien terug op een zware tocht maar we hebben geen ogenblik het idee gehad dat we het niet meer onder controle hadden. De Drammer heeft het geweldig gedaan onder deze omstandigheden. Vaak verdween de boot onder water en we hebben geregeld golven in de cockpit gehad, maar alles was goed te doen. De tijd, die we binnen moesten blijven, hebben we gekookt, gelezen en naar de Ipod geluisterd. We wisten dat het een zwaar traject zou worden en zijn heel tevreden hoe we het gedaan hebben.

Cocos Keeling.

2010-09-23T23:38:00.000-07:00

Cocos Keeling.

Maandag 13 september om 12.00 uur passeren we de startlijn bij Bali, als tweede en lopen mooi weg. Onderweg komen we nog veel afval tegen dat in het water drijft. Het is iets wat ik niet begrijp, de natuur is zo mooi maar de bewoners zijn er zich niet van bewust. Alles wordt in het water gegooid en de toeristen worden tot mijn stomme verbazing op grote drijvende bananen o.i.d. dwars door het vuilnis getrokken. Al na een half uur wordt er gewaarschuwd voor grote drijvende objecten op de route, iedereen geeft door waar het zich bevindt. 's Avonds meldt een jacht dat ze al een half uur gevolgd worden door een vissersboot, twee andere jachten gaan dichterbij het jacht varen, en wij kruipen met zes jachten bij elkaar en houden de marifoon aan om contact te houden. Het is mooi zeilen en we genieten volop, de Drammer loopt er goed doorheen en neemt de golven prima. Als we 's nachts de generator willen starten blijkt deze niet goed te lopen, het wieltje van de V snaar is verschoven en de snaar is eraf, dus geen koeling waardoor hij al snel weer afslaat. De volgende morgen kunnen we na veel moeite alles weer terug plaatsen en zijn we toch wel weer heel voldaan dat we het zelf op kunnen lossen. Tot vrijdag neemt de wind geleidelijk steeds meer af en de deining is zo groot, dat we het grootzeil naar beneden moeten halen, omdat de klappen op de mast te groot zijn. Daarna neemt de wind steeds iets toe, zodat we alleen op de fok toch nog een behoorlijke snelheid halen. We besluiten om niet met donker Cocos Keeling aan te lopen en minderen vaart. Het scheelt ongeveer twaalf uur met de anderen en we denken dat dat het zeker waard is. Toch nog met donker, omdat we anders te langzaam gaan voor de stuurautomaat, lopen we de finish lijn over en denken eerst in het buiten gebied te gaan ankeren. Het is volle maan en er is redelijk zicht, maar als we het anker klaar willen maken trekt er net een zware onweersbui over met heel harde vlagen. We besluiten rondjes te blijven varen tot het licht wordt. Van anderen hebben twee waypoints gekregen om de binnenlagen aan te lopen. Voor het eerst dat onze pilot geen juiste informatie geeft. Om 7.15 uur laten we het anker zakken tussen de groep en zijn blij dat we er zijn. Het is een heel mooi gebied met 25 eilanden, waarvan er slechts twee bewoond zijn. Onze ankerplaats is bij Direction Island, dat onbewoond is. Home Island ligt op een half uur varen met de dinghy en is een moslimgemeenschap van ongeveer 600 mensen. Hun voorvaderen zijn hier uit Maleisië gekomen om op de kokosplantages te werken. Op het andere bewoonde eiland, West Island, leven ongeveer 120 mensen en dit is het administratieve centrum van de eilandengroep. Hier kunnen we ons op een westerse manier kleden en gedragen. Wel moeten we hier met de ferry naar toe omdat het met onze kleine dinghy te ver en te ruw is. De douane en de quarantaine zijn dinsdagochtend naar Direction Island gekomen om ons in te klaren. 's Middags besluiten we naar Home Island te gaan voor internet, de supermarkt en het museum. Alles heel kleinschalig en het museum is wel open, maar alleen op woensdag is er personeel. De mensen zijn vriendelijk en heel behulpzaam. Woensdagochtend komt er een boot naar de ankerplaats om diesel te tanken. Wij zijn als tweede aan de beurt, omdat we met een aantal andere schepen een kano safari geboekt hebben en we al vroeg naar Home Island moeten varen voor de ferry naar West Island. Met drie dinghies varen we naar het eiland en worden overvallen door een enorme stortbui. Drijf en drijf nat komen we uiteindelijk net op tijd aan. Met de ferry naar het andere eiland en met de bus verder. Bij een winkeltje kopen we eerst maar droge T- shirts, want we hebben het behoorlijk koud en het weer verbetert maar niet. Na de lunch, waar we een mooi uitzicht hebben op de grootste golven die ik ooit gezien heb, en waar surfers van wereldklasse aan het trainen zijn, melden we ons bij huisnummer 20, de huizen hebben alleen een nummer, verdere vermelding is niet nodig. We worden met een busje naar de oost kant van het eiland gebracht, waar de kano's klaar liggen. Het zijn stevige kano's met een buitenboord motor en twee outriggers. Heel stabiel en met vijf boten vertrekken we naar de snorkel plek, waar we heerlijk snorkelen in het warme water. Daarna eten we op een klein eilandje met heerlijke hapjes en champagne en houden een heremiet krabben race. We bezoeken nog twee andere eilanden, waar we uitleg krijgen over de kokosplantages en over gebruik van de kokosnoten. Blijkt, dat elke familie de beschikking heeft over een eiland en dat ze daar in het weekeinde vaak met de hele familie te vinden zijn. Voor je gevoel is de westerse wereld heel ver weg. Als het al donker wordt varen we met de kano's terug, verkleden ons en gaan met de ferry weer naar Home Island. Vandaar gaan we samen met de twee andere dinkies in een rijtje terug naar de ankerplaats. Iedereen is op veiligheid ingesteld en zonder dat we het van elkaar wisten heeft ieder zijn handmarifoon meegenomen, zodat we onderweg contact kunnen houden. In het maanlicht varen we langzaam tussen het koraal door terug naar de ankerplaats. We hebben een heel speciale dag achter de rug en zijn zeer tevreden. Vrijdag 24 september hebben we 's avonds een bbq en is de briefing alweer voor het volgende traject naar Mauritius ongeveer 2300 mijl. Zaterdag kunnen we de boodschappen afhalen en zondag hebben we op West Island een Music, Art en wijn festival met de plaatselijke bewoners. Maandag 27 september starten we weer om 10.00 uur richting Mauritius.
Cocos Keeling.

Maandag 13 september om 12.00 uur passeren we de startlijn bij Bali, als tweede en lopen mooi weg. Onderweg komen we nog veel afval tegen dat in het water drijft. Het is iets wat ik niet begrijp, de natuur is zo mooi maar de bewoners zijn er zich niet van bewust. Alles wordt in het water gegooid en de toeristen worden tot mijn stomme verbazing op grote drijvende bananen o.i.d. dwars door het vuilnis getrokken. Al na een half uur wordt er gewaarschuwd voor grote drijvende objecten op de route, iedereen geeft door waar het zich bevindt. 's Avonds meldt een jacht dat ze al een half uur gevolgd worden door een vissersboot, twee andere jachten gaan dichterbij het jacht varen, en wij kruipen met zes jachten bij elkaar en houden de marifoon aan om contact te houden. Het is mooi zeilen en we genieten volop, de Drammer loopt er goed doorheen en neemt de golven prima. Als we 's nachts de generator willen starten blijkt deze niet goed te lopen, het wieltje van de V snaar is verschoven en de snaar is eraf, dus geen koeling waardoor hij al snel weer afslaat. De volgende morgen kunnen we na veel moeite alles weer terug plaatsen en zijn we toch wel weer heel voldaan dat we het zelf op kunnen lossen. Tot vrijdag neemt de wind geleidelijk steeds meer af en de deining is zo groot, dat we het grootzeil naar beneden moeten halen, omdat de klappen op de mast te groot zijn. Daarna neemt de wind steeds iets toe, zodat we alleen op de fok toch nog een behoorlijke snelheid halen. We besluiten om niet met donker Cocos Keeling aan te lopen en minderen vaart. Het scheelt ongeveer twaalf uur met de anderen en we denken dat dat het zeker waard is. Toch nog met donker, omdat we anders te langzaam gaan voor de stuurautomaat, lopen we de finish lijn over en denken eerst in het buiten gebied te gaan ankeren. Het is volle maan en er is redelijk zicht, maar als we het anker klaar willen maken trekt er net een zware onweersbui over met heel harde vlagen. We besluiten rondjes te blijven varen tot het licht wordt. Van anderen hebben twee waypoints gekregen om de binnenlagen aan te lopen. Voor het eerst dat onze pilot geen juiste informatie geeft. Om 7.15 uur laten we het anker zakken tussen de groep en zijn blij dat we er zijn. Het is een heel mooi gebied met 25 eilanden, waarvan er slechts twee bewoond zijn. Onze ankerplaats is bij Direction Island, dat onbewoond is. Home Island ligt op een half uur varen met de dinghy en is een moslimgemeenschap van ongeveer 600 mensen. Hun voorvaderen zijn hier uit Maleisië gekomen om op de kokosplantages te werken. Op het andere bewoonde eiland, West Island, leven ongeveer 120 mensen en dit is het administratieve centrum van de eilandengroep. Hier kunnen we ons op een westerse manier kleden en gedragen. Wel moeten we hier met de ferry naar toe omdat het met onze kleine dinghy te ver en te ruw is. De douane en de quarantaine zijn dinsdagochtend naar Direction Island gekomen om ons in te klaren. 's Middags besluiten we naar Home Island te gaan voor internet, de supermarkt en het museum. Alles heel kleinschalig en het museum is wel open, maar alleen op woensdag is er personeel. De mensen zijn vriendelijk en heel behulpzaam. Woensdagochtend komt er een boot naar de ankerplaats om diesel te tanken. Wij zijn als tweede aan de beurt, omdat we met een aantal andere schepen een kano safari geboekt hebben en we al vroeg naar Home Island moeten varen voor de ferry naar West Island. Met drie dinghies varen we naar het eiland en worden overvallen door een enorme stortbui. Drijf en drijf nat komen we uiteindelijk net op tijd aan. Met de ferry naar het andere eiland en met de bus verder. Bij een winkeltje kopen we eerst maar droge T- shirts, want we hebben het behoorlijk koud en het weer verbetert maar niet. Na de lunch, waar we een mooi uitzicht hebben op de grootste golven die ik ooit gezien heb, en waar surfers van wereldklasse aan het trainen zijn, melden we ons bij huisnummer 20, de huizen hebben alleen een nummer, verdere vermelding is niet nodig. We worden met een busje naar de oost kant van het eiland gebracht, waar de kano's klaar liggen. Het zijn stevige kano's met een buitenboord motor en twee outriggers. Heel stabiel en met vijf boten vertrekken we naar de snorkel plek, waar we heerlijk snorkelen in het warme water. Daarna eten we op een klein eilandje met heerlijke hapjes en champagne en houden een heremiet krabben race. We bezoeken nog twee andere eilanden, waar we uitleg krijgen over de kokosplantages en over gebruik van de kokosnoten. Blijkt, dat elke familie de beschikking heeft over een eiland en dat ze daar in het weekeinde vaak met de hele familie te vinden zijn. Voor je gevoel is de westerse wereld heel ver weg. Als het al donker wordt varen we met de kano's terug, verkleden ons en gaan met de ferry weer naar Home Island. Vandaar gaan we samen met de twee andere dinkies in een rijtje terug naar de ankerplaats. Iedereen is op veiligheid ingesteld en zonder dat we het van elkaar wisten heeft ieder zijn handmarifoon meegenomen, zodat we onderweg contact kunnen houden. In het maanlicht varen we langzaam tussen het koraal door terug naar de ankerplaats. We hebben een heel speciale dag achter de rug en zijn zeer tevreden. Vrijdag 24 september hebben we 's avonds een bbq en is de briefing alweer voor het volgende traject naar Mauritius ongeveer 2300 mijl. Zaterdag kunnen we de boodschappen afhalen en zondag hebben we op West Island een Music, Art en wijn festival met de plaatselijke bewoners. Maandag 27 september starten we weer om 10.00 uur richting Mauritius.

Bali.

2010-09-11T22:27:00.000-07:00

De eerste zeven uur hebben we mooi zeilweer en met 4 tot 5 bft. varen we de Beagle Gulf uit, daarna neemt de wind af en moeten we de motor starten. Via de mail krijgen we van Marnix het trieste bericht van het overlijden van een heel goede vriend, we zijn er behoorlijk van aangeslagen en verlangen ernaar om thuis te zijn en afscheid te kunnen nemen. Dan merk je hoe ver je van huis bent, gelukkig kunnen we via de mail een bericht sturen en bloemen laten bezorgen. Later krijgen we via een vriend terugkoppeling, zodat we iets meer begrijpen van wat er gebeurt is in Nederland. Elke avond en morgen hebben we nu we met de World ARC meevaren een listening watch 's avonds en een roll - call 's morgens, we moeten er aan wennen en er heel bewust rekening mee houden. Na enkele dagen gaat het ons wat makkelijker af. Terwijl wij maandagochtend binnen zitten te praten over de mail die we binnen kregen, blijkt er opeens een lage vissersboot naast ons te varen, het is een lage open boot met vier mannen en hij blijft op ongeveer 50 meter precies met ons meevaren en houdt dat vijf kwartier vol. Als wij van koers veranderen, doet hij dat ook. We besluiten het met de rol - call te melden en al snel worden er twee boten gevraagd koers te zetten naar de Drammer, wij krijgen ook een andere koers op en op die manier zullen de boten elkaar treffen na ongeveer 30 minuten. De vissersboot houdt het voor gezien en we melden dat aan de andere schepen, zodat iedereen weer zijn eigen koers kan volgen. We zijn blij dat we er beiden vrij kalm en rustig onder bleven. De boot was niet zichtbaar op de radar en dat is wel lastig voor als het donker is. We besluiten te blijven motoren om te proberen dinsdag voor donker Bali aan te lopen. Op het laatst hebben we 5 knopen stroom tegen tussen Lombok en Bali en we halen het net voor donker de jachthaven te bereiken, waar al een mooie ligplaats voor ons is vrij gehouden. Dat is wel een luxe moet ik zeggen ook de papierwinkel die we normaal hebben, wordt zeer adequaat door de organisatie geregeld. Woensdag 8 september gebruiken we om de boot schoon te maken en de brandstof aan te vullen, we doen dat met yerrricans omdat de pomp al twee maal leeg was en we geen prut in de tank willen hebben. Ook doen we de eerste lading boodschappen voor de volgende lange trip via Cocos Keeling naar Mauritius. Bij elkaar wel een week of drie varen, dus dat vraagt weer wat proviand. Donderdag 9 september maken we met andere ARC deelnemers een tour over het eiland. We bezoeken een goud- en zilversmederij, atelier voor houtsnijwerk, de Elephant Cave tempel en hebben een heerlijke lunch bij de Batur vulkaan. We zien onderweg vele rijstvelden, die als terrassen tegen de heuvel zijn aangelegd. De verschillende kleuren groen zijn heel mooi om te zien en je kunt er uren naar kijken. We besluiten de dag met een bezoek aan de stad Ubud, waar we naar onze zin te weinig tijd hebben, omdat er zoveel te zien is. Vrijdag 10 september vertrekken we 's middags naar een Resort om Hans' verjaardag te vieren, we luieren heerlijk aan de rand van het zwembad en zwemmen lang in de verschillende zwembaden. Even op adem komen en niets doen. Zaterdag doen we op de terug weg naar de marina boodschappen en 's avonds is er een feestavond van de ARC in het clubhuis met heerlijk buffet en mooie Balinese danseressen. Zondagochtend kunnen we in de haven al uitklaren en hebben om 17.00 uur alweer de briefing voor het volgende traject naar Cocos Keeling, de start is maandag 13 sept.12.00 uur.

Darwin.

2010-09-07T03:27:00.001-07:00

Nadat we zondag in de haven de boot zoet afgespoeld hebben gaan we de stad in en boeken een trip naar national park Kakadu van twee dagen voor dinsdag en woensdag. Maandag gebruiken we om de stuurinstallatie te checken en de boot verder schoon te maken. Dinsdagochtend vroeg vertrekken we vroeg uit Darwin richting Kakadu waar we eerst een bezoek brengen aan Ubirr waar we originele grotschilderingen te zien krijgen van de aboriginals, die vele generaties lang aangebracht zijn gedurende duizenden jaren. Het aanbrengen van de schilderingen is belangrijker dan de schildering zelf en vele zijn overgeschilderd. Daarna gaan we via Bowali Visitor Centre naar Cooinda om een boottocht te maken over the Yellow Water Wetlands, waar we heel veel krokodillen en vele vogels zien, waaronder de Jabiru die heel grote nesten in de bomen maken en hun levenlang bij elkaar blijven als paar. De nacht brengen we door in een tent en horen 's nachts een dingo. De volgende morgen brengen we een heel interessant bezoek aan een aboriginal echtpaar dat een kamp runt en ons heel veel uitleg geeft over het gebruik van de natuur in hun hele levenswijze. Ook het belang van het gebruik van vuur wordt uitgelegd, iedere drie jaar wordt het land gecontroleerd afgebrand volgens heel strenge regels om het gras, het ongedierte en de slangen in bedwang te houden. We kunnen oefenen op de didgeridoo en werpen met speren maar brengen van beide niet veel terecht. De terugtocht maken we via de Barramundi Gorge, waar je heerlijk kunt wandelen en zwemmen.

Van 13 tot en met 22 augustus zijn we naar Nederland, waar we voor het eerst alle kleinkinderen bij elkaar zien. We genieten van alle kinderen, familie en vrienden die we deze dagen zien. Het is dan ook best wel moeilijk om weer weg te gaan. Dinsdag 24 augustus zijn we weer aan boord, waar ook de eerste boten van de ARC binnen zijn gelopen. We huren voor vier dagen een auto, doen boodschappen en tanken vol met jerrycans. we gebruiken de auto om de omgeving te verkennen en bezoeken het museum & Art gallery of the Northern Territory. Heel interessant met de aboriginal kunst en veel uitleg over de dieren in deze omgeving. Vrijdag gaan we met de deelnemers van de ARC naar Litchfield National Park, waar we op twee plekken zwemmen onder watervallen. We bezoeken de gigantische termietenheuvels en historische plaatsen. Ook maken we twee heel mooie wandelingen door het park o.a. bij Florence Creek en de Wangi Falls. Bij de laatste zien we ook heel grote vleermuizen in de bomen, die met elkaar aan het stoeien zijn. Zaterdag gebruiken we de auto nog een keer om naar Adelaide River te gaan om de krokodillen te zien. Ze laten daar krokodillen, die in het wild leven uit het water springen om hun prooi te pakken iets dat ze normaal ook doen. Het is indrukwekkend om te zien met hoeveel kracht en hoe hoog ze uit het water komen. Onderweg laten ze nog een visarend een prooi vangen en vele vogels komen dichtbij de boot. De trip was duidelijk de moeite waard al klinkt het heel toeristisch. 's Middags doen we nog een keer boodschappen bij de grote supermarkt en leveren de auto in. Zondag en maandag zijn we aan de boot bezig en bij inspectie van de motor blijkt de maxprop, onze schroef niet goed gemonteerd te zijn, dat moet wel veranderd worden voor we naar Bali vertrekken en de Indische oceaan op gaan. Na veel overleg kunnen we dinsdag op de kant in Cullen Bay een haven verderop, dat is wel speciaal omdat de lorrie waar we mee het water uitgehaald worden bezet is. Ze zijn bereid de boot in het water te doen, ons er uit te halen en daarna de boot weer op de lorrie terug te zetten als wij weer terug het water in zijn. De schroef is in Mackay verkeerd afgesteld en de motor geeft zwarte rook omdat ze overladen wordt. Veel keus hebben we dus niet al is het zonde van al het ongemak en de kosten. Dinsdagmorgen vroeg vertrekken we uit Tipperrary Bay naar Cullen Bay, waar ze alles voor ons geregeld hebben, zelfs de schuttingen van de sluis. De andere boot ligt al n het water en wij kunnen de Drammer op de lorrie varen, die daarna heel langzaam uit het water gereden wordt. De schroef wordt gedemonteerd en weer opnieuw afgesteld, dat is echt een precisie werk en de vorige keer is dat duidelijk onderschat. De man was er lang mee bezig en we hadden het idee dat hij wist wat hij deed. Als de boot weer in het water ligt, gaan we in de haven proefvaren en al snel blijkt dat de motor nu wel op toeren komt. We zijn erg blij met het resultaat en zeer dankbaar dat ze ons zo geholpen hebben. Woensdagmorgen vroeg schutten we weer naar buiten en starten voor het eerst met de World ARC richting Bali.

Van Port Douglas naar Darwin.

2010-08-28T22:35:00.000-07:00

Vrijdag 30 juli maken we om 10.45 uur los en vertrekken we richting Darwin. Er staat nog veel wind, dus we varen alleen op de genua. 's Nachts is het behoorlijk intensief varen, we navigeren tussen eilanden, riffen en beroepsvaart door. We hebben veel aan het AIS systeem, dat we in Mackay hebben laten installeren. De display geeft alle benodigde informatie, en we kunnen een paar keer met naam het schip oproepen dat ons achterop komt. We spreken dan af welke kant hij ons gaat passeren, het is een geruststelling dat je weet wat ze gaan doen en dat ze je gezien hebben. De geulen worden steeds smaller en er is niet zoveel ruimte om uit te wijken. Zaterdag 31 juli is Radboud jarig en we feliciteren hem via de iridium, leuk om op deze dag nog even contact te hebben. Nog 237 nm. naar Cape York, het noordelijkste puntje van Australië, dat is hemelsbreed en door het volgen van de geulen moeten we nog wel heel wat meer mijlen afleggen. Zondag neemt de wind weer toe en al snel staat er weer een 7 bft. Het is plat voor de wind en lopen met een gereefde fok nog 8 knopen. Wel is het heel intensief omdat er met de hand gestuurd moet worden en er weinig ruimte is om af te kruisen. Maandag 4.00 besluiten we beiden op te blijven, omdat er een heel moeilijk stuk aankomt nl. de Torresstraat. Het water tussen Australië en Papua Nieuw Guinea is smal en er liggen veel eilanden, bovendien stroomt het er heel hard en is er veel scheepvaart. We hebben redelijk geluk, de wind is wat afgenomen en de scheepvaart valt mee, blijft het nauwkeurig navigeren over. Dat doen we in deze situaties altijd beiden en dan apart, waarna we elkaar weer controleren. Na twee uur zitten we in de Endeavour Street en hebben we het ergste gehad. Gaan via de Endeavour Street naar de golf van Carpentaria, waar we verwachten in de luwte van Australië te komen. Dat blijkt echter vies tegen te vallen, we krijgen daar enorme kruiszeeën en daar hebben we niet op gerekend. Als we echter uit gaan rekenen hoe groot en diep de golf is, blijkt hij toch wel twee keer zo diep en twee keer zo groot als de Noordzee te zijn. Vliegtuig van de border control komt twee keer heel laag over ons heen vliegen, via marifoon geven we onze naam door en de route die we volgen. Dinsdag feliciteren we Hans' moeder met haar 90ste verjaardag.Drie dagen hobbelen we door op erg onrustig water, 's nachts krijgen we nog bezoek van een grote watervogel. Het is een geelvoetige booby en hij landt precies op de giek boven het open gedeelte boven de kuip, we vinden dat niet zo handig voor het geval hij iets laat vallen, dus proberen hem te verplaatsen naar achteren boven de bimini. Hij denkt er echter anders over en verdedigt zijn plek heel fel. We laten hem maar zitten en door de golven hobbelt hij vanzelf naar een andere plek. We hebben hem letterlijk bed and breakfast gegeven, want door de ruwe zee en het vele water dat we over krijgen, liggen er heerlijke vliegende vissen op dek klaar. Uiteindelijk komen we noord van Arnhemland en bereiken we de beschuttere Arafurazee. Vrijdag 6 augustus om 3.30 uur bereiken we New Years Island en om 13.30 draaien we de van Diemengolf in. De wind is weg en we moeten de rest op de motor doen. Tot nu toe hebben we de hele afstand van Port Douglas tot hier kunnen zeilen en we zijn er tevreden mee. Zaterdag 7 augustus laten we om 10.30 uur het anker vallen in Fannie Bay in Darwin we hebben er dan 1211 mijl opzitten in 8 dagen dus weer mooi een gemiddelde van 150 mijl per dag. We moeten hier van de douane wachten tot Fisheries bij ons geweest is om de zoutwater intakes van de boot schoon te maken en het onderwaterschip te controleren. We nemen contact met ze op en ze komen met duikers het schip inspecteren en de intakes sprayen. We moeten dat 14 uur laten zitten en mogen daarna pas naar de haven. Naar de kant gaan durf ik niet met onze opblaasbare dinghy met het oog op de krokodillen. Het wemelt hier van de zoutwaterkrokodillen, die 5 tot 6 meter lang kunnen worden en zeer agressief zijn. Nu snap ik waarom ze hier allemaal aluminium bijbootjes hebben. De volgende morgen vroeg gaan we naar de haven, Tipperary Waters Marina, waar we nadat we geschut zijn een mooie plek in de haven krijgen. Hier zullen we ons aansluiten bij de World ARC om met hun de Indische Oceaan over te steken.

Mackay tot Port Douglas.

2010-08-08T20:24:00.000-07:00

Zondag 18 Juli vliegen we weer van Cairns terug naar Mackay. We hebben een heel fijne week gehad met Victor, Cathelijne en Thomas en het is altijd weer moeilijk om afscheid te nemen. De Drammer staat keurig in de anti fouling op een paar plekken na, die wat uitleg vergen en daarom nog niet af gemaakt waren. Het zijn voor ons bekende plekken op de kiel en waren waarschijnlijk vorige keer niet goed genoeg behandeld. Maandagmorgen wordt er een nieuwe schroefas lager en de aquadrive gemonteerd ook hebben we er voor gekozen een AIS systeem te laten plaatsen. Om 14.00 uur gaat de Drammer weer te water en varen we door naar de pomp om brandstof te tanken en daarna naar de box. De volgende ochtend om 7.15 vertrekken we richting Whitsundays Isl. Om 10.45 zie ik ineens twee heel grote walvissen vlak achter de boot langs zwemmen en bij een eiland iets verder op is er één heel hoog uit het water aan het springen. Het blijft een prachtig gezicht, maar ik vind het ook wel een beetje eng, ze zijn groter dan de boot en je voelt je best kwetsbaar. We meren 's middags af in Hamilton bij de jachtclub en wentelen ons in de luxe. Vooral het clubhuis van de club is adembenemend mooi in het bijzonder als het verlicht is na zonsondergang. Het is een ontwerp van Walter Burda en het is een echte blikvanger. Het havengeld blijkt dan ook heel hoog als we bij de havenmeester gaan afrekenen, we houden het maar op twee nachten. Tijdens het wandelen zien we heel mooie vogels zoals de Cockatoo en de Lorikeet De volgende dag gaan we met de bus het eiland verkennen en maken een wandeling dwars over het eiland op slippers (we leren het nooit af om op slippers van boord te gaan). Onderweg komen we vele borden tegen, die erop wijzen dat voor deze wandeling goed schoeisel, drinkwater en hoeden nodig zijn. Volgende keer beter voorbereiden denk ik dan maar. Het was prachtig met heel mooie uitzichtpunten en heerlijk rustig. We gaan naar een speciaal sunset point op het eiland, waar elke avond een bar wordt ingericht. Het is echt een luxe op het eiland en we genieten ervan. De volgende dag varen we met veel wind naar Airlie Beach naar de Abel Point Marina. Mooie ligplaats en goede omgeving om te wandelen, vooral de bicentennial walk is mooi om te doen. Van hier uit zeilen we een nacht door naar Townsville, waar we het aquarium en het Maritiem Museum bezoeken. 's Middags gaat Hans nog een keer aan het werk om de roerkoning beter af te dichten en ik ga naar het Cultereel Museum en de supermarkt. De volgende dag vertrekken we naar Half Moon Marina achter Yorkeys Knob. Het invaren is erg spannend omdat we op een bepaald moment nog 0 cm water onder de kiel hebben, de geul is echter zo smal dat we ook niet kunnen keren, dus doorvaren is de enig optie. Het gaat allemaal goed en we meren af bij de brandstof pomp en tanken alles vol. Dit is onze laatste mogelijkheid om gelijk bij de pomp te tanken, dus dat pakken we altijd. Bij inspectie van de motorruimte, blijkt de motor olie te lekken wat we gelukkig vrij makkelijk kunnen verhelpen door een nieuwe pakking te plaatsen. De volgende dag hebben we nog een heerlijke dagtocht naar Port Douglas, waar we een mooie box krijgen en het weerbericht nog beter in de gaten gaan houden, omdat onze volgende tocht zeker 8 dagen zal zijn en er steeds stormwaarschuwingen zijn voor dat gebied. We moeten door de Torres straat en daar wil je zeker niet teveel wind hebben. Op het havenkantoor printen ze steeds weer nieuwe weerberichten voor ons en als er de volgende dag voor de eerste keer de waarschuwingen zijn ingetrokken besluiten we te vertrekken.

Australië (Mackay).

2010-07-14T04:02:00.000-07:00

De volgende ochtend staat om 8.00 uur de quarantaine officer op de steiger en daarna komen de customs aan boord. Tot onze verrassing komen Cathelijne. Victor en Thomas zich ook al melden maar mogen nog niet aan boord. Gelukkig gaat alles vrij snel en kunnen we ze op de wal gaan halen. Groot feest natuurlijk om ze weer aan boord te hebben, met z'n allen varen we naar de box die we toegewezen gekregen hebben. Zaterdag wandelen we nog wat bij de haven en zondag maken we een tocht mee met hun camper. Zien we gelijk wat van het binnenland en ook zien we de eerste kangoeroes. 's Middags zetten ze ons weer af op de haven en zij trekken nog een week verder naar Cairns, waar wij naartoe zullen varen om ze weer een week aan boord te hebben. Hans begint gelijk de dynamo te vervangen, die het onderweg begeven heeft. Het lukt grotendeels en alleen de bedrading levert nog problemen op, zodat we toch maandag hulp nodig hebben van een specialist. De dynamo werkt en omdat we wel tijd verloren hebben en de volgende stop echt met daglicht willen bereiken besluiten de volgende ochtend vroeg weg te gaan. Als we dinsdag vroeg weg willen varen blijkt er geen enkele beweging in de boot te komen als we de motor in zijn voor- of achteruit zetten. We maken de lijnen weer vast en gaan binnen kijken wat er aan de hand is. Al snel zien we dat de motor de schroefas niet in beweging zet. Dat is echt foute boel. We halen er een expert bij en die kan zo met de hand de schroefas uit de motor schuiven.

Hier worden we wel even stil van en begrijpen dat dit ingrijpend is. De schroefas is geheel los gekomen uit de aqua drive, die vervangen moet worden. In Australië niet te krijgen, dus moet er weer een beroep op Nederland gedaan worden. Conyplex belooft alles snel op te sturen en we besluiten dan hier op de kant te gaan i.p.v. in Cairns. Een andere keus hebben we natuurlijk niet want zo kunnen we niet varen. Dat we de boot niet meer op tijd in Cairns krijgen om Victor, Cathelijne en Thomas aan boord te hebben is wel duidelijk. We huren een appartement en regelen tickets om naar Cairns te vliegen, zodat ik toch op Thomas kan passen als zij een duikcursus volgen. Donderdagochtend kunnen we op de kant en zullen gesleept moeten worden naar de portaalkraan. We zien er wel tegenop en slapen er niet echt goed van. 's Morgens staan er vier mensen op de steiger om ons te helpen en er zijn twee sleepboten. Al snel zien we dat dit echt vakmensen zijn en hoeven alleen iets met de boegschroef bij te sturen. Ze varen ons keurig achteruit in de portaalkraan, die negen meter boven ons is. Ze maken alles in orde om te hijsen en wij moeten van boord af. De boot wordt afgespoten en op zijn plaats gezet. Als we dit alles zo zien zijn we blij dat we hier deze pech hebben, want we worden met alles heel professioneel geholpen.

We spreken af dat er nieuwe anti-fouling onder komt en iedereen maakt tijd voor ons. We hebben elektriciteit en water en besluiten aan boord te slapen tot zaterdag, zodat we lang door kunnen gaan met klussen. Hans repareert met behulp van Mackay Marine services de roerkoning en is daar een hele dag mee bezig, maar uiteindelijk lukt het wel en kan hij de stuurinrichting weer aansluiten, die ook losgemaakt moest worden. Om zeven uur 's avonds werkt alles weer. Dat is de eerste klus. We willen graag een tent aan de sprayhood omdat we veel regen en wind van achteren hebben. De zeilmaker heeft geen tijd, maar biedt wel aan dat ik zijn machine mag gebruiken. De hele vrijdagmorgen ben ik er mee bezig en het is best zwaar werk achter zo'n professionele machine. Als hij af is en de tent past, is het wel precies wat we bedoelen en vooral Hans is er erg blij mee.

's Middags repareer ik nog het leer op de grepen bij de sprayhood en dan stoppen we met klussen. Zaterdagochtend om vijf uur loopt de wekker af en vliegen we naar Cairns, waar we Cathelijne, Victor en Thomas weer zien in het ressort waar we een appartement gehuurd hebben.

Nieuw Caledonië

2010-07-04T16:39:00.000-07:00

Dinsdag 8 juni 2010 vertrekken we uit Suva naar Nieuw Caledonië, richting Havanna Pass, een tocht van een kleine week varen. De eerste dag hebben we helemaal geen wind en de oceaan is spiegelglad. Woensdag kunnen we eindelijk zeilen en kan de motor uit tot donderdagavond, daarna is het weer veel motoren. Hans vangt een heel mooi tonijntje, maar slaagt er weer niet in om de vis aan boord te krijgen. Jammer want dit was echt een heel mooie maat voor ons. Zaterdagmorgen om 7.30 hoort Hans een walvis meerdere keren blazen en ziet hem twee maal bovenkomen, hij zwemt een tijd met ons mee. Zondagmorgen houden we vaart in om niet met donker bij de pas te komen en bij het eerste licht varen we naar binnen. Zondag om 14.00 uur meren we af in de haven van Noumea, aan de bezoekerssteiger in Port Moselle. Heerlijk sinds weken weer in een haven met water en elektriciteit. Via het havenkantoor kunnen we inklaren en de quarantaine officer komt dezelfde middag aan boord om het verse eten in te nemen. Maandag blijkt dat het pakje uit Nederland met de onderdelen voor de roerkoning pas donderdag aan zal komen, Hans vertrekt vrijdag naar Nederland dus dat halen we niet. Wel kunnen we tot onze verbazing het reddingsvlot hier laten keuren. We hebben een vlot in een valies en dat kan niet overal weer goed vacuüm getrokken worden. We hebben er al veel tijd in gestoken om het voor elkaar te krijgen en dachten er aan om een nieuw vlot aan te schaffen. Nu is alles hier gekeurd en weer keurig verpakt. We gaan kijken als het vlot opgeblazen bij het bedrijf ligt en zien zelf dat het er nog heel goed uitziet. Er komt een monteur aan boord om de generator te repareren en een ander om de ijskast te maken. Vrijdag 18 juni vertrekt Hans voor een week naar Nederland en ik benut de tijd om de boot schoon te maken, al het chroom te poetsen en de bovenkant van het polyester weer in de was te zetten. Dinsdag heb ik nog een duiker geregeld om nieuwe anoden onder de boot te laten zetten. Verder ga ik in die week nog het eiland bekijken, musea en een cultureel centrum bezoeken. Ben onder de indruk van de wijze, waarop de Kanaken (oorspronkelijke bewoners) hun huizen bouwden. Heel hoge huizen met in het midden een met houtsnijwerk bewerkte hoge paal van wel 5 of 6 meter. Om die paal trokken ze hun huizen op met vlechtwerk van takken, op de vloeren lagen gevlochten matten. De Kanaken leefden heel erg verweven met de natuur, veel mythen hebben betrekking op de stand van maan en sterren.Leuk om je erin te verdiepen en je krijgt veel respect voor de mensen. Ik heb die week gezelligheid van een ander Nederlands echtpaar, Mieke en Rob van de Stamper uit Colijnsplaat. Altijd weer fijn om een aanspreekpunt te hebben als je alleen bent. Vrijdagavond laat komt Hans weer aan boord en we besluiten om de volgende dag al uit te varen richting Australië. De voorspelling is goed en er ligt een groot hoge druk gebied bij Australië waar we van willen profiteren. De gribfiles geven de eerste vijf dagen goed weer aan. Zaterdagmiddag tanken we brandstof en water en vertrekken voor de oversteek van ruim 1000 mijl naar Mackay. Om half zes passeren we de pas de Dumbea en zijn net voor donker buiten. We hebben volle maan en kunnen het eerste stuk heerlijk zeilen, daarna moeten we veel motoren omdat we weinig wind hebben. We hebben mailcontact met Cathelijne en Victor die met een camper rondtrekken langs de kust van Queensland. Ze denken zaterdag in Mackay te zijn en wij doen ons uiterste best dat te halen. Donderdagmorgen hebben we een grote groep dolfijnen bij de boot en we genieten er weer volop van. Om 15.30 zijn we zuid van Homart Patch, beginpunt van het Great Barrier Reef in de Entrance van Capricorn Channel. Hier een hoog springende dolfijn naast de boot en even ben ik bang dat hij op het dek zal landen zo dichtbij. Na ruim 10.000 mijl op de Pacific te hebben gevaren met veel deining is het achter het rif met een bakstag wind van 4 tot 5 Bft heerlijk zeilen. Vrijdag krijgen we nog een walvis naast de boot. We mailen naar customs en marina dat we 's nachts om 3 uur denken aan te komen. We hebben de kaart goed bestudeerd en durven de ruime haven wel 's nachts aan te lopen. We passeren drie enorme ankergebieden met opgelegde schepen en lopen om 2.30 uur de haven binnen, meren af op de plek die we toegewezen hebben gekregen en gaan snel nog een paar uur slapen.

Fiji.

2010-06-23T20:09:00.000-07:00

We vertrekken op de motor uit Tonga, omdat er buiten erg weinig wind staat. Pas de volgende dag kunnen we slechts vier uur zeilen, waarna we weer de motor moeten starten. Woensdagavond beginnen we te bellen met Fiji customs, omdat we ons 48 uur voor aankomst gemeld moeten hebben. Email gezonden naar Royal Suva Yacht Club, die ons verwijzen naar de website, maar die kunnen we aan boord niet ontvangen. We blijven bellen maar krijgen pas donderdagmorgen om 10.00 uur verbinding en de operator belooft ons de customs en immigration te informeren. We hebben precies opgeschreven wat we gedaan hebben om ze te bereiken. We moeten de motor aanhouden omdat er te weinig wind is en we kunnen nog één keer een paar uur zeilen. Vrijdag 11.00 uur hebben we via de marifoon contact met portcontrol, die ons verwijzen naar het quarantaine gebied voor de Royal Suva Yacht Club, waar we moeten wachten op onze clearance. We schrikken wel erg van de omgeving, want om ons heen liggen elf scheepswrakken, sommige gekanteld en vastgebonden aan andere om ze drijvend te houden. We zullen hier maar niet de watermaker gebruiken, je moet er niet aan denken wat een vervuiling dit is. Om half vier 's middags hebben we nog niemand gezien, komen ze niet voor vijf uur dan worden we pas maandag ingeklaard en we willen dinsdag al weer door. Om half vijf komen er vijf mensen aan boord (zie foto met rode bootje) en na een half uur en vele verklaringen zijn we net op tijd ingeklaard. Zaterdag kunnen we met een taxi naar de hoofdstad Suva om geld te pinnen. Als we terugkomen willen we brandstof tanken maar dat moet precies op hoogwater omdat er anders niet genoeg diepgang voor ons is. We twijfelen, maar besluiten toch het te proberen. Na veel uitleg hoe we precies nog wat obstakels onder water moeten ontwijken halen we buiten anker op en beginnen langzaam en voorzichtig naar binnen te varen. Als we bij de pomp zijn hebben we op het ondiepste punt nog 20 cm. onder de kiel gehad. Snel tanken en zo snel mogelijk weer naar buiten. Als we weer voor anker liggen gaan we met de dinghy naar de haven en met een taxi de stad verkennen. We bezoeken het Fiji museum. de University South Pacific en de parlement's gebouwen. Bij terugkomst op de jachthaven is er vrij bier drinken en een varken aan het spit omdat er een nieuwe bar geopend wordt. We ontmoeten er andere wereld zeilers en het is gezellig. Voor zondag hebben we een rondrit gepland en de taxi van de haven rijdt ons rond over het hoofdeiland Viti Levu. Grotendeels langs de kust waar we veel mooie ressorts zien, maar het laatste stuk moet door het binnenland, de weg is daar onverhard en het regent behoorlijk, dus spekglad. Het is een mooie rit maar wel erg lang, we hebben ons niet gerealiseerd dat het eiland veel groter is dan bijvoorbeeld Tahiti, en bij thuiskomst hebben we ruim 500 km. gereden in 13 uur. Maandag vroeg naar Health Ministry, customs en immigration, waar we lang over doen omdat er net een cruiseschip binnengekomen is, dat ze eerst afhandelen. Veel oponthoud hebben we omdat onze 48 uur notice of arrival aanvankelijk niet erkend wordt. We hebben vrijdag alles keurig opgeschreven en aan de officer meegegeven, maar deze durven geen beslissingen zelf te nemen, dus moet we bijna een uur wachten op de boss die in vergadering is. Na de man gesproken te hebben en alles uitgelegd krijgen we uiteindelijk onze clearance. Om 15.00 uur zijn we weer aan boord en blijven daar ook maar. De gribfiles geven rustig weer af tot Nieuw Caledonië en we vertrekken dinsdag vroeg uit Suva. Vier dagen Fiji is echt tekort, de andere eilanden moeten heel mooi zijn, maar dan moet je ook echt twee of drie weken voor dit gebied nemen. Door alle toestanden met inklaren blijven er voor ons maar twee dagen over, toch hebben we een indruk van het gebied en de mensen en dat is meegenomen. Via de mail hebben we bericht ontvangen dat de onderdelen voor de roerkoning onderweg zijn en we hopen in Nieuw Caledonië de lekkage op te lossen.

Tonga.

2010-06-13T15:48:00.000-07:00

De 720 mijl van Suwarrow naar Tonga leggen we in 5 dagen af volgens de kalender maar leveren een dag in omdat we de datumlijn passeren, de wind varieert van 2 tot 4 bft. 's Nachts hebben we eenmaal veel regen en onweer, maar de meeste nachten hebben we goed zicht door de volle maan. Heerlijk is dat als het tijdens je wacht niet al te donker is. Mailen onderweg nog een keer met de werf over de lekkage van de roerkoning en ze antwoorden dat er aan gewerkt wordt. Vrijdagmorgen 28 mei komen we aan op Vava'u (eiland van het koninkrijk Tonga) bij de hoofdstad Neiafu. Het blijkt erg moeilijk afmeren bij de wharf om in te klaren, naar de douane, naar quarantaine en immigration te gaan. We besluiten tegen de regels een mooring op te pakken en vragen de eigenaar ervan de clearance te regelen. In de gids staat dat dat kan , dus we proberen het maar. Na twee uur komen ze ons melden, dat we met de dinghy naar de wal mogen om alle papieren af te handelen. Daar zijn we erg blij mee, omdat het afmeren bij de kade moeilijk is en veel schepen daar al schade opgelopen hebben. We kunnen alles afhandelen voor 16.00 uur, behalve immigration, waar we maandag pas terecht kunnen. 's Avonds gegeten bij de Vava'u Jachtclub. Zaterdagmorgen gaan we naar de markt, wat altijd weer een belevenis is. We zien de mensen, die vrolijk en vriendelijk zijn. Tonga is een koninkrijk, waar je speciaal heen gaat. Het is geen plek waar je makkelijk komt behalve met je eigen schip. Als we er zijn blijkt hun enige vliegtuig een verkeerde landing gemaakt te hebben en is niet meer bruikbaar. Veel mensen zitten nu vast op het eiland. De ferry is deze winter verongelukt en er is nu tijdelijk iets geleend van Nieuw Zeeland. We zijn onder de indruk van de oorspronkelijkheid van het eiland. Veel mensen lopen nog in de traditionele gewaden (ta'ovala's), dat zijn matten die ze zelf vlechten of tapa kleren, die gemaakt worden van de bast van de mulberry tree. De familie is voor de mensen van Tonga heel belangrijk, en dan niet alleen de familie zoals wij die kennen, maar heel uitgebreid. Het woord moeder heeft bijvoorbeeld ook betrekking op alle zusters van de moeder en bij de vader alle broers. Neven en nichten gaan tot de derde graad door. Iedereen zorgt voor elkaar en soms is dat best een belasting en een rem op hun eigen ontwikkeling, zoals een taxichauffeur ons vertelde. Het komt heel vaak voor dat familie de opvoeding van kinderen overneemt. Individuele ontwikkeling is niet van waarde en alles is erop gericht om een groep te steunen, of dit nu familie, kerk of regering is. Buitenstaanders willen ze altijd ten dienste zijn en ze zullen je altijd het antwoord geven dat je wil horen. Er zijn drie standen, de koninklijken, de edelen en de gewone mensen, alle drie hebben hun eigen taal. Ze zullen altijd respect tonen aan de mensen van een hogere rang.

We zijn erg onder de indruk van de gemeenschap hier en genieten er erg van. Zondag is een rustdag op Tonga en we zien niemand in de hoofdstad lopen, iedereen is bij familie of in de kerk. Heel speciaal zo'n volmaakte zondagsrust, wij klussen en maken de boot schoon. Voor maandag hebben we een rondrit over het eiland geregeld en bezoeken de botanische tuin, waar we rondgeleid worden door Lucy die Nederland goed kent en er meerdere keren geweest is. De tuin is een verzameling van planten die in de Pacific voorkomen en in het kader daarvan heeft ze contact met Wageningen. We lunchen in een ressort en ik beklim nog een berg met de gids. Hans besluit beneden te blijven, omdat hij last heeft van zijn rug. Boven mooi uitzicht, maar het was wel een moeilijke tocht, dus goede beslissing van Hans om beneden te blijven. We melden ons bij immigration en klaren uit. Wachten nog even met uitvaren om te zien of het wel met Hans' rug gaat. Alles ziet er goed uit en we besluiten om 16.30 uur los te gaan van de mooring richting Fiji.

Van Tahiti naar Suwarrow

2010-05-28T18:04:00.000-07:00

Maandag 10 mei 2010 komen we 's morgens om 3.00 uur weer aan in Taina Marina. Het was een lange reis van meer dan 60 uur, met veel vertraging door de vulkaan op IJsland. De boot ligt er goed bij, maar we horen dat er a.s. woensdag een heel zware deining verwacht wordt. Het is dus zaak om de volgende dag al te vertrekken, omdat we anders door de zware deining min of meer gevangen liggen in de haven. Slechts 1 dag om alles in orde te maken, gelukkig waren we al ver en we gaan gelijk aan de slag. We klaren uit, doen de laatste verse boodschappen en nemen vast afscheid van de mensen in de haven. Dinsdag drie uur gaan we los en varen langs de brandstofpomp om de jerrycans allemaal te laten vullen. We verlaten met weemoed de lagune van Tahiti, wat hebben we hier genoten en wat zijn de mensen aardig voor ons geweest. Maar nu is het weer tijd om verder te gaan en daar hebben we ook beiden wel weer veel zin in. We willen in gelijk doorvaren naar Bora Bora om alvast wat in het ritme te komen. Onderweg blijkt dat we toch nog behoorlijke lekkage hebben bij de roerkoning. Woensdag 12 mei pakken we een mooring op bij de jachtclub. En kitten snel de roerkoning weer dicht hopen we. Bij het binnenvaren viel het ons al op dat er een van de twee grote rode boeien ver zuidwaarts op het rif ligt. We kennen de route nog van vorig jaar, maar het is wel raar. Als we 's avonds bij de jachtclub willen eten, blijkt pas wat er voor schade is aangericht door de cycloon in februari. De huisjes van de eigenaars zijn weggespoeld, het terras is net weer nieuw opgetrokken en er zijn nog een paar tafels en stoelen gered. Het jonge echtpaar, dat vorig jaar nog zo'n mooi bedrijf had opgebouwd met een heel hoge standaard aan service en een heel goede keuken, is alles kwijt. Van verzekering is geen sprake en ze kunnen dus weer opnieuw beginnen. Maar goed dat is natuurlijk wel het risico dat je loopt als je hier iets opbouwt. Ook verder in de lagune blijkt heel veel schade. De ressorts zijn hard getroffen en alle verdiepingen zijn gewoon uit de huisjes geslagen. Iedereen is weer aan het opbouwen en we hebben bewondering voor de veerkracht van deze mensen. De volgende dag gaan we om 11.00 uur los om weer verder te gaan, na twee uur varen blijkt dat de roerkoning toch nog teveel lekt. De deining is meer dan vier meter en de golven die achterop komen zijn echt hoog. Dat geeft steeds weer opnieuw heel veel druk op de afdichting van de roerkoning en we besluiten dat het niet slim is om door te gaan. Weer terug naar Bora Bora om de afdichting beter af te sluiten. Zaterdag 15 mei vroeg proefgevaren om te zien of de afdichting genoeg is. We zijn tevreden en besluiten weer te vertrekken. De deining is erg hoog en de wind begint ook toe te nemen. Maupiti kunnen we door het weer niet meer aanlopen en we gaan door op onze tocht van ruim 700 mijl naar Suwarrow. Zondag neemt de wind nog meer toe. Op een gegeven moment staat er 37 knopen op de meter en surfen met klein voorzeil met 10,5 knopen de golven af. We kijken elkaar aan en vragen ons af of dit nog wel leuk is. We zijn toch nog wel moe en beginnen een nieuw wachtsysteem. Hans slaapt steeds twee uur, waarna ik weer drie uur mag slapen. Het blijkt geen slecht ritme voor ons te zijn en uiteindelijk slingeren we in en kunnen er weer van genieten. We hebben een paar mooie zeildagen en hoeven de motor nauwelijks te gebruiken. Wel behoorlijke regen en onweersbuien over ons heen gehad tijdens de oversteek. De laatste 36 uur moeten we snelheid minderen, want we kunnen Suwarrow beslist niet in donker aanlopen. Donderdag om 9.30 uur zien we het silhouet van de atol. Gelukkig is het weer beter geworden en we durven zo wel naar binnen te varen. Na een heel spannende passage door de pas, die niet betond is o.i.d. komen we veilig binnen in de lagune. We blijken de enige boot te zijn en ankeren achter het hoofdeiland in de beschutting.

Dit was wel heel spannend maar de beloning is groot. We hebben direct al een haai naast de boot en besluiten het zwemmen maar even uit te stellen, daar we weten dat de haaien hier veel agressiever zijn, dan we tot nu toe gewend waren. Na enkele uren komt er nog een boot en later nog drie van de World Arc binnen. We verkennen het eiland met de dinghy, helaas blijkt er nog niemand aanwezig te zijn om ons verder door de lagune te leiden. De caretaker zal er pas 1 juni weer zijn. Jammer, maar het is niet anders. Met de dinghy kun je zelf niet op verkenning uit, omdat dat veel te gevaarlijk is. De lagune is groter dan het noordelijke deel van het IJsselmeer en als de wind draait kom je niet meer terug. Met de deelnemers van de World Arc 's avonds een potluck gehouden. Was erg gezellig en we hebben ze vast een beetje leren kennen. Iedereen is toch wel erg vrij in zijn programma en dat spreekt ons wel aan. We halen gribfiles op en zien dat er erg goed weer voorspeld wordt voor de komende vijf dagen. Tien uur de volgende ochtend halen we anker op. Dat was nog niet echt eenvoudig, omdat we zoals we al wisten met de ankerketting om een coralhead lagen. Na een half uur proberen, komen we zonder schade los en varen we de pas weer door naar buiten. Heel speciaal om hier geweest te zijn, een plek die we ons nog heel lang zullen herinneren. Een plek ook die je alleen maar op eigen kiel kan bereiken.

Boot klaarmaken voor vertrek uit Tahiti.

2010-04-14T13:00:00.000-07:00

Boot klaarmaken voor vertrek uit Tahiti.

Vrijdag 26 maart 2010 komen we 's morgens 5.00 uur aan op de luchthaven van Papeete. We zijn blij als we alle bagage weer terugzien, inclusief een nieuwe rubberboot die we als bagage ingecheckt hadden. We nemen snel een taxi naar de jachthaven waar we in het donker aankomen. We vinden het heel spannend hoe de boot er na bijna 7 maanden in het water uit ziet. De eerste indruk is goed en we zijn best wel opgelucht, als we de luikjes openen en naar binnengaan valt het allemaal erg mee. In een paar kastjes vinden we kleine beestjes, die heerlijk gesnoept hebben van de kakkerlakhotels en dus dood gegaan zijn. Werken dus echt goed die dingen, onder de vlonders staat een beetje water van het lekken langs de mast en bij de ingang staat water in het gootje onder de luikjes, waarschijnlijk ingeregend door de ventilatieopening. Schade valt dus echt mee en we zijn er blij om. De 25 vochtvreters die we geplaatst hadden, hebben hun werk goed gedaan en sommige zijn nog niet helemaal uitgewerkt. Bij overdimensionering kun je de tijd dus rekken van de werking. Verder is het goed te zien dat de boot regelmatig van buiten schoongemaakt is door iemand uit de haven, die we daarvoor gevraagd hadden. Blijft natuurlijk altijd een gok, maar hij heeft zich volgens ons aan zijn woord gehouden, want hij had ons later verwacht en moest nog een keer schoonmaken voor zijn geld. We hebben gezegd dat we tevreden zijn en de laatste keer wel zelf doen. Daarna hoorden we van de lokale mensen de verhalen hoe hun zomer verlopen was. Er is een kleine hurricane over de haven getrokken, die aan de wal wel wat schade gaf, zoals omgewaaide bomen maar aan de boten niet voorzover wij weten. Er heeft een hele zware deining in de haven gelopen tijdens springtij en de mensen vertelden dat de Drammer tot 30 centimeter vrij bleef van de kade, die onderwater kwam te staan. Duidelijk was dat, doordat we zo goed contact met de mensen hier hadden, ze de Drammer ook goed in de gaten hebben gehouden, de jongen die de boot schoonmaakte is nog drie keer speciaal naar de haven gegaan om te kijken of alles wel goed ging. Tahiti is goed door het stormseizoen gekomen, bij andere eilanden, zoals Bora Bora en de Marguesas was wel de nodige schade aan schepen en op het land. Op Bora Bora was vooral de hoofdstad Vaitape getroffen door een hurricane, die heel plaatselijk over het eiland getrokken is.

De komende weken worden door ons gebruikt om de boot helemaal klaar te maken voor vertrek. Hierna gaan we weer lange stukken non stop varen om weer wat dichter bij huis te komen. Het is hier fantastisch en zijn daarom zolang gebleven, maar de reis is erg lang. Een vliegreis van 11 uur en een vliegreis van 9 uur, met tussenstop Los Angelos wat niet altijd goed aansluit. We poetsen de boot van binnen en van buiten om bescherming te bieden aan het zout en de zon. We brengen een deel van de zeilen vast aan, maar nog niet alles omdat zeilen veel wind vangen als het nog een keer hard gaat waaien, wat nog steeds kan. Het stormseizoen loopt pas eind deze maand af, dus het blijft nog oppassen. De motor, de generator en de watermaker worden aangesloten en van een servicebeurt voorzien. Er gaat een duiker onder de boot door om het onderwaterschip schoon te maken, wat vooral bij de schroef erg nodig was. De luikjes van de ingang worden kaal gehaald en opnieuw gelakt, het polyester wordt bijgewerkt en we leren dit soort dingen steeds beter te doen. We beginnen 's morgens al om zes uur met poetsen en schoonmaken, omdat het anders niet meer uit te houden is van de hitte. De zon schijnt de hele dag volop en de temperatuur is over de dertig graden. De watertemperatuur is 29 graden, warm genoeg dus om de meeste middagen als het te warm is heerlijk te gaan snorkelen. De buitenboard is weer gemaakt, dus we maken weer tochtjes met de dinghy naar mooie snorkelplekjes. Ook trakteren we onszelf op een safari dwars over het eiland, om het binnenland te zien. Het is een hele mooie tocht met een 4WD over zeer zwaar terrein en door tropisch regenwoud. We zwemmen onderweg bij een waterval en zien heel veel verschillende plantensoorten die voor ons nieuw zijn. Blij dat we de tocht gemaakt hebben, stond al lange tijd op ons verlanglijstje maar hadden we steeds uitgesteld.

Komend weekeind zondag 18 april 7.00 's morgens vliegen we weer terug naar Nederland en zijn maandag 19 april om 18.00 weer terug in Nederland, waar we weer de kinderen, kleinkinderen,familie en vrienden zullen zien. Op 8 mei reizen we dan weer terug naar Tahiti om snel te vertrekken en aan onze tocht richting Australië en Zuid-Afrika zullen beginnen.

Nieuw Zeeland en Tikehau.

2009-09-13T20:37:00.000-07:00

We krijgen een goede plaats in de binnenhaven, en we besluiten in Tahiti de boot achter te laten om een reis te maken naar Nieuw Zeeland. Hans is altijd al erg in dit land geïnteresseerd geweest en nu hebben we de tijd om het te bezoeken. We boeken een reis en vertrekken drie dagen later op 10 augustus met het vliegtuig naar Nieuw Zeeland tot 27 augustus. We huren een auto en rijden een week rond op het Noordeiland en een week op het Zuideiland. In het noorden vinden we de kust in het westen erg mooi en vooral de grote en eeuwenoude bomen maken grote indruk. We wandelen door de bossen en langs de kust en leren veel over de natuur en de geschiedenis van het land. We maken veel kilometers, maar het is heel rustig op de weg en onderweg stoppen we vaak om iets te bekijken of te eten. We bezoeken een maoridorp en krijgen daar een maaltijd, die gekookt is op aardwarmte zoals ze al eeuwen hun eten bereiden. Het is erg lekker en we zitten met 12 nationaliteiten bij elkaar, wat toch wel weer leuk is. We maken een avondwandeling door de het bos in de stromende regen en zien maorikrijgers in hun kano bezig. Daarna krijgen we een dansvoorstelling en uitleg over hun levenswijze, zoals de betekenis van de tatoeages en achtergrond informatie over de haka,hun wereldberoemde dans en gezang. Het is allemaal wel erg toeristisch, maar het geeft wel een beeld. We zien die avond ook nog de kiwi, het nationale symbool van het land. Het is een nachtdier en de kans om ze te zien is niet erg groot, maar gelukkig hebben we een goede gids, die ze ons kan laten zien. Na een week steken we met de ferry over van Wellington naar Picton, waar we een andere huurauto in ontvangst nemen. We rijden in een keer door naar Kaikouri, waar we de zee op gaan om walvissen te bekijken. We zien drie spermwalvissen, veel dolfijnen, albatrossen en zeeleeuwen. Vooral de walvissen maken indruk, ze zijn erg groot en we zien ze drie keer wegduiken de diepte in met hun staart nog boven water. Daarna staan de gletsjers, de Fox en Frans Jozef, op onze verlanglijst en we steken het eiland over naar de westkant. Als we aankomen blijkt het weer te slecht te zijn om ze goed te kunnen zien. We rijden met de auto zo ver als we kunnen en krijgen in de stromende regen toch nog wel een beeld. We kunnen er niet dichterbij komen omdat alles afgezet is wegens overstromingsgevaar. Ook de helikoptervluchten gaan niet door. We besluiten niet langer te wachten en vertrekken over de Arthurs Pass richting Christchurch. Op de pas maken we een mooie wandeling naar een waterval en zien we de Kea, een soort papagaai en de Weka een soort kiwi, die overdag leeft. Het landschap is heel erg mooi, met mooie besneeuwde bergtoppen en dalen waar heel veel mooie schapen lopen. Vooral de Merinosschapen vind ik erg indrukwekkend, ze hebben nog hun dikke wintervacht en zijn heel zwaar gebouwd. In Christchurch wandelen we twee dagen door de stad. Het is een mooie stad met veel parken, oude Engelse gebouwen en mooie moderne architectuur. We vinden het de mooiste stad van Nieuw Zeeland omdat het duidelijk een eigen karakter heeft. Van hieraf vliegen via Auckland weer terug naar Tahiti.

We maken de boot klaar om achter te laten en pakken nog een mooi weekend naar Tikehau (een atol van de Tuamoto archipel), waar we wandelen, fietsen en snorkelen. We verblijven in een familiepension en hebben een bungalow op het strand. Leuk om het verschil te zien met een familiebedrijf en de grote ressorts waar we tot nu toe verbleven. Er wordt heerlijk voor ons gekookt en we kunnen fietsen nemen om rond te fietsen. Omdat het weer erg slecht is en alle excursie afgelast zijn, raad de gastvrouw ons aan om met een boot naar een andere atol te gaan waar we in de luwte kunnen snorkelen. Dat blijkt een waardevolle tip te zijn en we mogen bij een duur ressort heerlijk de hele dag gebruik maken van hun faciliteiten. Wat een groot verschil met Bora Bora waar we bij alle ressorts weggestuurd werden als we met de dinghy aan kwamen. Hier is alles kleinschaliger en de mensen bellen elkaar gewoon even of het goed is dat hun gasten langskomen. We zien heel veel nieuwe vissen met het snorkelen en zijn er steeds weer over verbaasd hoeveel soorten er zijn en hoe ze zich aanpassen aan hun omgeving. Ook verbaast het ons dat hoewel het ondiep is er zoveel blacktiphaaien zitten. Zondagavond 6 september vliegen we weer terug naar de Drammer om daar weer verder te gaan met de boot klaar te maken. Wat ons vooral nu nog bezig houdt is de verzekering van de boot. Voordat we weggingen hebben we een contract voor drie jaar afgesloten met een grote verzekeringsmaatschappij. We wilden daar onderweg geen zorgen over hebben, omdat het altijd moeilijker is om dingen te regelen als je niet in Nederland bent. Na twee jaar heeft de maatschappij het contract opengebroken om de premie fors te verhogen en ons te verplichten een volgsysteem aan te brengen. We hebben zelf al een volgsysteem dat goed werkt, maar dat was de bedoeling niet. Er moet iemand uit Nederland komen om het systeem te plaatsen en de kosten van vlucht en apparaat zijn voor ons. Zijn we uiteraard niet blij mee, uiteindelijk de deal gemaakt dat een technisch bedrijf in Tahiti het zou plaatsen. We vragen om het apparaat opgestuurd te krijgen, maar dat was voor de technische leverancier te moeilijk, hadden ze nog nooit gedaan. Uitgelegd, dat Air France drie keer per week rechtstreekse vlucht heeft op Tahiti en dat de mensen hier met Fedex hun spullen binnen een week aan boord hebben. Ze zouden het proberen. Uiteindelijk is het systeem een week voor we naar huis gaan via Auckland bij ons aan boord gekomen, nadat we er per mail en telefoon op aangedrongen hebben. Bij het openen zien we dat het een klein apparaat is met een eigen batterij en dat met 6 schroefjes vast gezet kan worden. Bij testen blijkt dat het apparaat niet werkt, op advies van het technische bedrijf in Nederland weer op een andere plaats aan boord uitgeprobeerd. Nog steeds geen ontvangst, blijkt het apparaat niet te werken op de Pacific, de Indische Oceaan, onder langs Afrika en een groot deel van de zuidelijke Atlantische Oceaan. Gebieden die de meeste wereldomzeilers nemen en bovendien mogen we van de verzekering niet langs Kenia, Somalië en Jemen, dus is dat de enige route. Commentaar van de verzekering is dat we het toch maar moeten plaatsen, want als de boot gestolen wordt, duikt hij misschien wel ergens anders op. We snappen er niet veel meer van en laten volgens laatste opdracht het apparaat maar aan boord liggen en blijven ons eigen systeem gebruiken.

Dinsdag 15 september komen we weer aan op Schiphol en blijven dan tot april volgend jaar in Nederland, om weer te genieten van de kinderen en kleinkinderen, familie, vrienden en om weer andere leuke dingen te doen. We kijken terug op een geweldig fijne tijd in Frans Polynesië en zijn blij met de beslissing om hier de tijd te nemen.

Raiatea.

2009-08-04T20:36:00.000-07:00

Nadat Cathelijne en Victor vertrokken zijn, varen we de volgende morgen van Bora Bora naar Raiatea. We hebben een heel mooi zeiltraject en de Drammer heeft er duidelijk zin in. We genieten en melden ons bij de jachthaven Apooiti, waar we voor tien dagen een plek hebben besproken omdat Hans terug gaat naar Nederland. Van die dagen maak ik gebruik om te wassen en de boot goed schoon te maken. Bovendien laat ik de buitenboordmotor een beurt geven. Walstroom blijkt te zwak voor de wasmachine en moet alles met de hand wassen, wat me al met al drie dagen bezig houdt. Hans komt zaterdag 11 juli weer aan boord, is doodmoe en slaapt de hele middag bij. Zondag repareren we de watermaker met de onderdelen die Hans meegenomen heeft uit Nederland. Maandag vertrekken we uit Raiatea met bestemming Tuamotu, atols die aan de oostkant van Tahiti liggen. Als we buitengaats komen blijken de Tuamoto’s niet bezeild en er staat een behoorlijk zware deining. Hans geeft aan te moe te zijn om drie dagen en nachten op te kruisen en we besluiten af te vallen en om de noord naar Bora Bora te zeilen. We hebben een heel mooie zeildag en lopen met uitgeboomde genua en vastgezet grootzeil prachtig door de hoge golven. Precies voor donker pikken we bij Bora Bora jachtclub een mooring op. We slapen lekker lang en varen de volgende middag met de dinghy naar de hoofdstad Vaitape, waar we kanowedstrijden zien. ’s Nachts om 1.15 bellen Cathelijne en Victor ons op om te melden dat er een tsunami-alarm voor de Pacific is afgegeven. We speuren samen op internet en er blijkt een aardbeving geweest te zijn bij Nieuw Zeeland. Voor ons gelukkig aan de westkant, zodat de eventuele golven gedempt zullen worden voor ze bij ons zouden aankomen. Na een uur wordt het alarm ingetrokken en kunnen we weer verder slapen. Wel fijn dat er zo met ons meegeleefd wordt en dat de kinderen ons waarschuwen voor dergelijke dingen. Woensdag 15 juli maken we een heel lange tocht met de dinghy en snorkelen onderweg in het Aquarium, waar we ontzettend veel vissen zien. ’s Avonds wonen we de finale bij van een dansfestival, waarvan we al een deel van gezien hadden met Cathelijne en Victor. We zien twee prachtige shows van lokale groepen, die beide bestaan uit ongeveer honderd mannen en vrouwen. De volgende dag wandelen we naar Vaitape en beklimmen een deel van de berg Pahia, vanwaar we een prachtig uitzicht hebben op de omgeving van het eiland. Vrijdag bezoeken we met de dinghy de enige motu’s (eilanden), die nog door de lokale bevolking bewoond worden. De rest van de motu’s zijn bezet door grote resorts en daar mag je dus niet meer komen. We maken een mooie landing met de dinghy op het strand en worden heel gastvrij door de mensen ontvangen. We maken een praatje met ze en ze wijzen ons zelfs de weg. ’s Avonds eten we in restaurant Bloody Mary, waar vele wereldberoemde gasten zijn geweest. Zaterdag vertrekken we met veel deining en tegenwind richting Tahaa, waar we weer bij de jachtclub een mooring oppikken. Met andere Nederlanders boekenruil gedaan, wat voor iedereen altijd welkom is. We wandelen langs de baai en beklimmen een stuk de berg. ’s Avonds dineren bij de jachtclub. Maandag belt Marnix dat hij een brief nodig heeft van Taina Marina Jachtclub in Tahiti in verband met het aanvragen van het visum voor Florence. We krijgen de havenmeester zover dat hij die brief wel wil schrijven en mailen naar de franse Ambassade in Nairobi. Als Hans in de dinghy stapt vind hij een dode vliegende vis aan boord. Hij gooit hem overboord en er schieten gelijk vier Remora’s op af. Remora’s zijn pilotvissen van de walvissen, we hebben ze nog nooit gezien en het is best spectaculair. Dinsdag krijgen we bericht van Taina Marina dat we eerst een downpayment moeten doen van een maand liggeld, voordat ze de brief kunnen verzenden. Proberen van alles om het per mail en telefoon te regelen, maar dat lukt niet. Betalen via internet internationaal duurt ook te lang, Dus volgende morgen naar Raiatea naar de bank varen om een spoedoverboeking te laten doen. Eerst zoveel mogelijk pinnen omdat we ook niet met creditcard kunnen betalen. Daarna naar de supermarkt en vertrekken we van Raiatea want er blijkt een gunstige wind te staan om naar Moorea te varen. We varen de nacht door en laten ‘s morgens vroeg het anker zakken in Cooks Bay. We maken heel mooie wandelingen en vinden vlak achter het koraal een prachtige snorkelplek. Zondag 26 juli varen we naar Tahiti, naar Taina Marina waar we een plek krijgen aan de kop van de steiger en tussen de megajachten liggen. Onze boot en de lengte van de mast vallen in het niet bij de rest. De volgende dag gaat Hans naar Papeete om veel boodschappen te doen en ik draai vier wassen. “s Avonds borrelen en eten we met andere Nederlanders. Dinsdag komt van Marnix eindelijk het verlossende mailtje, Florence haar visum is rond. We zijn dolblij en nemen er een borrel op. We beginnen met chroompoetsen en snorkelen ’s middags bij de haven. Bij inspectie van het grootzeil, blijkt dat we slijtplekken hebben en bij het oprollen scheuren we het zeil ook nog omdat het ergens achter blijft haken. Bovendien breekt de bevestigingsstrip af, heel vervelend allemaal maar beter nu dan op open zee. We kunnen het meeste zelf maken en het zeil moest toch naar de zeilmaker, bovendien zullen we de bevestigingsstrip van roestvrij staal laten maken i.p.v. aluminium. De laptop van Hans crasht en blij dat we er hier iets aan kunnen laten doen. Blijkt alleen te repareren voor $1000,-- niet dus. Van Marnix bericht dat er ook nog visa nodig zijn voor Florence voor Australië en Nieuw Zeeland, waar ze alleen zouden overstappen. Hij probeert met behulp van Cathelijne en Victor nog van alles te regelen. Probleem is vooral Nieuw Zeeland, omdat de ambassade in Pretoria zit. Vrijdag 31 juli vertrekken we voor een weekend naar Rangiroa omdat Hans toch die atols in Tuamotu wil zien. We hebben eer een heerlijk weekend, met een geweldige driftsnorkling door de pas. Veel contact via email met Marnix en Victor over de visa voor Florence. Zondag wordt duidelijk dat het niet gaat lukken met de visa en moeten we besluiten de reis voor Florence en Marnix te cancelen. Iedereen heeft vreselijk zijn best gedaan en het geeft een heel rot gevoel. Terwijl ik dit stuk schrijf steekt er een tropische storm op en gaan er 36 knopen wind over het dek (8bft). Omdat we op de meest ongunstige plek liggen is er een duiker bezig een extra lijn aan te brengen op een groot betonblok onder water. De bimini moet eraf en we leggen het kotterzeil op dek. Verderop dreigt een boot van zijn anker te slaan en houdt geen positie zelfs niet met zijn motor op vol vermogen erbij. Houdt hij het niet komt hij recht op ons af. Gelukkig zien we hem langzaam van ons vandaan gaan. Na drie uur is de storm overgetrokken en keert de rust weer. Zo zie je maar we vervelen ons nooit.

Frans Polynesië.

2009-07-01T21:27:00.000-07:00

Na een week klussen aan de boot vertrekt Hans zaterdag 6 juni weer naar Nederland, ik blijf in Papeete om de boot schoon te maken en het houtwerk in de groene zeep te zetten om het te beschermen tegen al het zout. Een hele klus waar ik een paar dagen zoet mee ben. Het stormt erg hard en ik lig met de Drammer aan lage wal. Niet zo handig en ik heb er mijn handen vol aan. Midden in de nacht schieten de stootwillen tussen de boot en de kade uit en met veel moeite krijg ik het voor elkaar om ze er weer tussen te krijgen. Ik kan niet voorkomen dat we toch wat schade oplopen aan de romp, ook de dinghy ligt nog in het water en staat voor de helft vol met water, als het ’s nachts even rustig is besluit ik er maar uit te gaan om het leeg te hozen en het naast de Drammer te leggen met extra lijnen. Als vrijdagmorgen mijn vriendin Myriam aan boord komt, is de storm gelukkig gaan liggen en kan ik de Drammer gerust achter laten om met haar verschillende eilanden te bezoeken. We vliegen naar Bora Bora en Rangiroa en gaan met de ferry naar Moorea. Het is leuk om anderen de mooie omgeving te laten zien waar we nu rondvaren en we hebben gezellige dagen. Voor mij is Rangiroa nieuw (het is een atol) en we gaan daar o.a. driftsnorkelen. We varen met een bootje door de pas naar buiten en laten ons onder begeleiding van een gids drie maal door de pas naar binnen stromen, een heel aparte ervaring en we genieten er erg van. Daarna snorkelen binnen het rif, waar het wel lijkt alsof we in een aquarium aan het snorkelen zijn. Donderdag 18 juni vliegen we weer terug naar Papeete, waar Hans ’s morgens al weer aangekomen is. Hij heeft de monteur voor de motor gehad om de kleppen te stellen en heeft de nieuwe fok meegenomen uit Nederland. Blijkt een mooi fokje te zijn waar we nog veel plezier van hopen te krijgen. ’s Avonds komen ook Cathelijne en Victor aan, zodat we twee dagen met vijf mensen aan boord slapen. Voor vrijdag huren we een auto en rijden het eiland rond. Kijken op de zuidpunt van het eiland naar de wereldberoemde golven, die veel gebruikt worden bij internationale wedstrijden golfsurfen. We kunnen geen bootje vinden, dat ons ernaar toe kan varen maar zien van een afstand ook wel dat het mooie golven zijn met lange pipelines. De volgende morgen heel vroeg vertrekt Myriam alweer. Victor krijgt voor zijn verjaardag twee introductieduiken, die hij samen met Hans maakt. ’s Middags gaan Cathelijne en Victor naar Papeete om onder andere de zeer bekende markt daar te bezoeken. Wij gebruiken de middag om de boot vaarklaar te maken en boodschappen te doen. Zondag tanken we alle yerricans en de tank weer vol diesel en vertrekken nar Moorea, een eiland vlakbij Tahiti. Daar pakken we een boei op in Cooks Bay en gaan heerlijk bij de boot zwemmen. De volgende morgen maken we een mooie wandeling en bezoeken Tipanier, waar we weer met rays zwemmen. Ik ben er nu voor de derde keer en ik vind het elke keer weer een belevenis om met die mooie en grote dieren te zwemmen, kan er niet genoeg van krijgen. De volgende dag 23 juni is Victor jarig en we lunchen uitgebreid bij Bali Hai Club, waar we ook gebruik maken van het zwembad en het strand. Om 16.30 maken we los om de nachtelijke oversteek naar Huahine te maken. “s Morgens 8.30 uur laten we het anker zakken vlak voor de hoofdstad Fare. Het is een mooie plek, waar helaas wel wat deining staat. Als Hans met de snorkelbril het anker gaat controleren, blijkt dat we de anode van de schroef niet meer hebben, en dat de anode om de schroefas ook bijna weg is. We bezoeken het stadje en maken gebruik van internet en supermarkt. Omdat we zien dat er meer wind voorspelt wordt, besluiten we de volgende dag al door te varen naar Tahaa, waar we een zo rustige mogelijke ankerplek opzoeken. De beslissing om door te gaan bleek erg goed, want we hebben daar veel wind en regen gehad en lagen ook daar niet erg rustig. Cathelijne en Victor genieten van het strand bij de jachtclub en ’s middags maken we een erg leuke tour over het eiland met Dave’s Tour. Een enthousiaste jonge ondernemer, die daar een bedrijf als touroperator aan het opbouwen is. Hij brengt ons met zijn fourwheel drive hoog de bergen in en maakt daar op verrassende wijze fruit voor ons klaar. Heel leuk en erg lekker. De volgende dag vinden we een Deense cruiser/duikinstructeur Tim bereid nieuwe anoden onder de Drammer te zetten, we zijn er erg mee geholpen en gelukkig kunne we hem en zijn bemanning ’s avonds een lekkere cocktail aanbieden tijdens het eten. De volgende dag bezoeken we nog een pearl farm, die vlak naast de jachtclub Taravana is gelegen, waar Cathelijne en ik goede zaken doen. Als we de volgende ochtend wakker worden blijkt het redelijk rustig en snel steken we over naar Bora Bora, waar we om 10.30 een mooring oppikken. Cathelijne en Victor maken een wandeling naar de hoofdstad Vaitape. Zondag wil Hans de watermaker starten, maar die slaat steeds af. Bij nadere inspectie blijkt dat we een lek hebben, dus geen water kunnen maken. Gelukkig kunnen we bij de jachtclub onze tanks vullen, en zullen toch vanaf nu wat zuiniger met water moeten doen. ’s Avonds is er een pizza-avond op de club en we eten met alle andere zeilers de bestelde pizza’s. Maandag maken we een rondrit over het eiland en willen een bootje huren bij Novotel, door de harde wind gaat dat echter niet door en we vermaken ons op het strand, snorkelen en gebruiken een lekkere lunch. ’s Avonds spelen we het monopoliespel van Frans-Polynesië, dat we van Cathelijne en Victor hebben gekregen. Erg goed voor ons Frans en heel leuk om te spelen met een spel van het gebied waar je bent. Dinsdagavond nodigen Victor en Cathelijne ons uit voor een diner en een dansavond met traditionele dansen en zang. Erg gezellig en leuk om bij te wonen, omdat het een geheel lokaal gebeuren is. De laatste dag wordt er nog gesnorkeld bij een motu en dan is het als snel weer zover dat we afscheid moeten nemen. Morgen varen we samen naar Raiatea, omdat Hans weer terug moet naar Nederland voor een week. De plannen om naar Australië te gaan hebben we laten varen, het gebied is hier zo mooi en rustig, het is hier de eerste plek waar we de dinghy niet op slot hoeven te doen als we hem ergens achterlaten. Bovendien komen Marnix en Florence ons nog bezoeken en dan is het heerlijk de tijd te hebben.

Terug op Tahiti

2009-06-05T14:12:00.000-07:00

Zondag 17 mei landen we ’s morgens om 4.00 uur weer op Tahiti. We hebben alleen handbagage dus zijn snel door de douane en kunnen als eerste een taxi pakken naar de haven. Nemen nog een paar uur nachtrust en gaan snel aan de gang om de Drammer weer vaarklaar te maken. De watermaker wordt goed onderhanden genomen en voorzien van nieuwe filters, we zijn nog steeds niet tevreden over de waterkwaliteit en hebben weer nieuwe filters bij ons. We doen boodschappen en gaan ’s avonds op tijd naar bed. De volgende dag maken we de boot schoon, doen boodschappen en zijn precies terug als Hans en Lieke aan boord komen. Dinsdagmorgen nog de laatste verse boodschappen en om 11.20 vertrekken we uit de haven om richting Bora Bora te gaan. Het wordt een rustige tocht van ongeveer 160 mijl, waarvan we ruim de helft op zeil kunnen doen. De passage door het rif is goed betond en het binnenvaren is met nauwkeurig navigeren niet moeilijk. Op woensdag 20 mei om 14.00 uur pakken we een mooring op bij de Bora Bora Yacht Club. De Drammer ligt in azuurblauw water en de kleuren zijn echt zoals ze op de folders staan aangegeven. We zwemmen heerlijk rond de boot in water dat nog warmer is dan 29 graden. Eten aan boord en genieten van het uitzicht. De volgende dag melden we ons bij de havenmeester, betalen voor de mooring en wandelen naar Vaitape, de hoofdstad van het eiland. Tijdens de lunch daar boeken we een trip over het eiland met een gids. We zien de mooie stranden van het eiland en bezoeken een parelkwekerij. Daar laten ze ons zien hoe de parel uit de schelp gehaald wordt en er weer een nieuwe aanzet ingebracht wordt voor de volgende parel. Het is een heel precies werkje en gebeurt op een bijna chirurgische wijze. Leuk om te zien vooral omdat de eilanden beroemd zijn om de zwarte parels die gekweekt worden. De kleuren variëren van lichtgrijs, groen,bruin, violet en zwart. De gids zet ons weer af bij de haven en ’s avonds genieten we van en heerlijk diner op het terras van de jachtclub. Op vrijdag gaan we met een duikbedrijf snorkelen dat ons door de lagoon vaart en laat snorkelen in wat de lagoon tuin genoemd wordt. Mooi gebied met weinig stroom en rustig water en we zien toch weer andere vissen dan we tot nu toe gezien hebben. Zaterdag 23 mei varen we van Bora Bora naar Tahaa en krijgen onderweg een zware regenbui, helaas precies als we door het rif varen dus dubbel opletten. De betonning is ook hier weer erg goed, ik moet zeggen dat de fransen het goed doen met hun eilanden, alles weer goed verzorgd en onderhouden. Op Tahaa meren we af in de Haamene baai, vlakbij een restaurant, als we de weg oversteken om een wandeling te maken zien we een bedrijf dat vanille verwerkt tot poeder en essence. We vragen hoe vanille groeit en de mevrouw neemt ons gelijk mee naar de buren die een kwekerij hebben. De vrouw van de kwekerij leidt ons heel trots door haar bedrijfje en via de tolk vertelt ze ons van alles. Als we weggaan moeten we nog even hun mandarijnen proeven en als we zeggen dat ze lekker zijn, krijgen we er gelijk een heleboel mee waar we absoluut niet voor mogen betalen. De mensen zijn vriendelijk en heel trots op hun eiland. Vanille is met visserij hun bron van inkomsten horen we later. Met de dinghy varen we door de baai. De volgende dag varen we naar Raiatea, een eiland dat binnen hetzelfde rif ligt en meren af bij de haven van het verhuurbedrijf Moorings. De recessie blijkt hier behoorlijk toegeslagen, want er is maar 20% van de vloot in gebruik, geen leuk gezicht om al die schepen stil te zien liggen. Maar als je de prijzen ziet van een weekje varen hier begrijp je wel dat men dat op het ogenblik even uitstelt. Je voelt je wel bevoorrecht hier op eigen kiel rond te kunnen varen. We bezoeken de hoofdstad Uturoa en laten ons met een taxi over het eiland rondrijden. Gaan naar een botanische tuin, die nog een beetje onderhouden wordt en daardoor wel speciaal is. Op de terugweg naar de auto zien we hoe een oude man kokosnoten schoonmaakt met een grote machete. Als hij in de gaten heeft dat we kijken maakt hij er speciaal voor ons een open en hij geniet als we de melk drinken en zeggen dat we het heel lekker vinden. We rijden door naar Marae Taputapuatea de best bewaarde traditionele tempel in Frans Polynesië die dateert uit de zeventiende eeuw. Volgens onze begrippen niet echt oud maar als je de uitleg op de borden daar leest wel indrukwekkend. Van dinsdag 26 mei op woensdag 27 mei steken we weer over naar Moorea, waar we na een makkelijke overtocht en de helft van de tijd weer op zeil in Cook’s Bay een mooring oppikken. Hans en Lieke gaan zwemmen met de stingrays en wij zwemmen om de boot en genieten va de mooie baai. De volgende ochtend maken Hans en Lieke nog een wandeling. En ’s middags vertrekken we weer voor de laatste 15 mijl naar Taina Marina op Tahiti, vanwaar Hans en Lieke weer naar huis terug vliegen. Wij hebben een week samen om de boot verder onderhanden te nemen. De motor moet nog een grote beurt, de fok moet naar de zeilmaker en er moet van binnen goed gepoetst worden. Klussen die we na de grote oversteek even op de lange termijn hebben geschoven, maar beter nu kunnen doen omdat we straks weer mensen aan boord hebben en daarna gelijk samen nog 3400 mijl moeten varen naar Australië, waar we de Drammer voor langere tijd achter willen laten.

Verblijf Tahiti.

2009-05-31T23:42:00.000-07:00

Zaterdag 25 april tanken we gelijk de dieseltank vol en krijgen een heel mooie plek aangewezen om te liggen met de Drammer. Zondag gaan we naar Papeete, de hoofdstad van Tahiti om rond te kijken, dat was niet zo’n goed plan want de stad blijkt op zondag totaal verlaten te zijn. We drinken wat op een terras en gaan naar de airport om een auto te huren, dan zijn we tenminste verder vrij om het eiland op te gaan. De maandag gaan Marnix en Hans naar de customs en immigratie om in te klaren, wat snel gebeurt is omdat we hier onder de EU regels vallen. Daarna gaan ze op zoek naar een plek waar de Drammer op de kant gezet kan worden, want de berichten van de werf zijn toch minder positief. Wel raden ze ons aan om nog eens te gaan varen en dan heel wild heen en weer te sturen om te kijken waar het precies lekt. Gelukkig is Marnix aan boord en kan die het van mij overnemen want het is echt heel zwaar om zo te sturen. Hans zit beneden met alles open om te zien waar de lekkage zit en ons verdere aanwijzingen te geven. Na een uur wordt het wel duidelijk en gaan we terug naar de haven. Na contact met de werf moet het mogelijk zijn om het zelf dicht te kitten en dan is het niet nodig het water uit te gaan. We zijn opgelucht en gaan aan het werk, bij een volgende tocht zal pas blijken of het echt waterdicht is. Dinsdag gaan we met de huurauto over het eiland en bezoeken het historisch museum, musee de Tahit et ses iles, wat erg de moeite waard is en een goed beeld geeft van de cultuur en de ontwikkeling van het eiland. Bovendien ligt het museum op een heel mooie plek. Daarna rijden we door naar het Gauguin museum,wat erg tegen valt en waar we lek geprikt worden door de muggen. De mooie botanische tuin, die er naast ligt laten we dan ook maar voor wat het is. We rijden door naar het zuid eiland en gaan via de oost kant weer terug. De volgende dag gaan Marnix en Hans duiken en ik kan mee om te snorkelen. De eerste keer gaan we buiten het rif en zien gelijk al veel haaien, de tweede duik is binnen het rif en zien we heel veel verschillende vissen, een vliegtuigwrak en twee wrakken van boten. De donderdag gaan we met de ferry naar een ander eiland, Moorea, dat vlakbij Tahiti ligt. Leuk om zo tussen de locale bevolking te zitten en velen willen ons helpen en geven de mooiste plekken van hun eiland door. De mensen zijn echt trots op hun omgeving en willen het graag met je delen. We nemen een taxi en laten ons in het noorden van het eiland bij Les Tipaniers afzetten om een snorkeltrip te boeken. Na de lunch vertrekken we met nog twee personen naar de plek waar we gaan snorkelen met stingrays en haaien. Het is echt ongelooflijk om de dieren te zien zwemmen en onze gids, een bioloog, lokt ze naar zich toe. We kunnen de dieren aanraken en ik kan je vertellen dat ze heel zacht aanvoelen, bijna fluweel. De haaien houden zich op een afstand maar zijn wel heel goed te zien. Daarna gaan we snorkelen boven tikibeelden, die binnen het rif zijn afgezonken. De missionarissen vonden het in de negentiende eeuw nodig dat de bevolking afstand zou doen van hun eigen cultuur om het christendom volledig in te voeren. De originele beelden zijn al onder het koraal verdwenen, maar als eerbetoon aan hun oude cultuur zijn er nu nieuwe beelden neergelegd, die elk jaar schoongemaakt moeten worden, zodat ze niet weer onder het koraal verdwijnen. Op de terugweg zegt Marnix dat hij de volgende morgen een introduktie duik voor mij afgesproken heeft, omdat hij ervan overtuigd is dat ik daarvan zal genieten. Hans en Marnix hadden al een duik afgesproken en ik zou dan met een eigen instructeur de tweede duik doen. Omdat ik denk dat het al afgesproken is ben ik akkoord gegaan, de volgende dag bleek dat Marnix het toen pas geregeld had. Ben ik dus mooi ingetuind. Samen met Marnix en de instructeur ben ik naar beneden gegaan en hoewel ik wel er erg tegenop zag moet ik zeggen dat Marnix gelijk had, ik heb er erg van genoten en je ziet het koraal vanuit een andere hoek en daardoor kun je er soms helemaal tussenin kijken. Het duiken is voor mij nu niet meer helemaal afgezworen. Zaterdag 2 mei vliegen we weer naar huis. Hans en ik blijven een nacht in Los Angeles en Marnix vliegt via Parijs en Amsterdam door naar Kenia. Maandag reizen we gelijk door naar Utrecht om onze nieuwe kleindochter Puck te bewonderen. Geweldig blij zijn we met haar en het is jammer dat we een deel van haar ontwikkeling zullen missen. Maar je kan niet alles hebben dus genieten we maar dubbel als we de kinderen en de kleinkinderen zien. De volgende twee weken blijven we in Nederland om te kunnen genieten van de familie en nog wat vrienden te zien.

Galapagos naar Tahiti.

2009-04-27T11:28:00.000-07:00

Galapagos naar Tahiti.

Maandag 30 maart halen we Marnix af van het vliegveld op San Cristobal, onze agent is daar ook om het paspoort van Marnix in ontvangst te nemen en de papieren voor vertrek klaar te maken. We gaan met de taxi naar Loberia om Marnix iquana’s te laten zien. Gelukkig vinden we er een paar en kunnen we ze nog goed bekijken. We gaan al vrij snel weer aan boord, Marnix heeft de nodige vlieguren achter de rug en wil op tijd naar bed. Moeten ’s middags nog wel weer aan land om naar de immigratie te gaan, die ons persoonlijk wil zien. De volgende morgen om 7.30 uur halen we het anker op en vertrekken naar Tahiti, een lange oversteek van ongeveer vier weken. We worden om twaalf uur nog gedag gezegd door een grote groep dolfijnen. We verdelen het lange traject in verschillende delen en geven die met waypoints aan op de kaart. Zo begin je eigenlijk vanaf het begin af te tellen naar het eindpunt. Het wacht systeem wordt besproken en overeengekomen, dat ik wacht heb van 19.00 uur tot 23.00 uur, Hans van 23.00 uur tot 3.00 uur en Marnix van 3.00 tot 7.00 uur waarna Hans en ik weer de wacht overnemen. Dit schema bevalt erg goed en we houden het zo tot de laatste dag. Donderdag 2 april hebben we marifoon contact met een ander schip dat naar de Marqueses gaat. Nog een andere catamaran komt naar ons toe varen en blijft een eind bij ons vandaan maar wel in de buurt, deze reageert niet op de marifoon en ik vind het eigenlijk maar raar. Hij voert geen vlag en dit soort dingen doe je niet als cruisers onderling, ben blij als we hem de volgende dag niet meer zien. Via de iridium worden we door de kinderen op de hoogte gehouden van hun doen en laten en we vinden het altijd weer fijn om ze te horen of via de mail iets te lezen. Ook blijkt het nu mogelijk om telefonisch contact te maken met Kenia, wat de vorige oversteek nog niet kon en daar zijn we blij om omdat we dan altijd voor de kinderen bereikbaar zijn. De verse spullen zijn na een week op en de rest is niet goed meer en moeten we overboord zetten. De temperatuur bedraagt overdag 33 en ’s nachts 31 graden C en we kunnen niet alles in de koelkast bewaren. Zelfs de eieren,die ik vooral voor Pasen wil bewaren, moeten we drie dagen voor Pasen aan de vissen voeren. Gelukkig hebben we wel de eerste vis gevangen een hele mooie dorade, die we schoonmaken en ’s avonds met rijst en oregano eten. Daarna vangen we nog een vis, die heel wat zwaarder is en waar we een tijd mee bezig zijn, als we hem naast de boot hebben blijkt een grote tonijn te zijn. Hans vraagt Marnix hem even naast de boot te houden om een foto te kunnen maken, de tonijn wilde niet op de foto en ging er vandoor met ons aas nog in zijn bek. Zonde van de vis en zonde van het aas. Na een paar dagen nog een Dorade gevangen en binnen gehaald, deze ging erg tekeer en Hans maakte er een behoorlijk bloederig zooitje van op het achterdek. Naast de boot zagen we twee grote haaien zwemmen en Marnix heeft nog geprobeerd om ze te lokken met de restanten van de Dorade, maar dat is niet gelukt. Eerste Paasdag begon anders dan we gepland hebben, Om 3.00 ’s nachts hoorden we Marnix ineens roepen dat de fok naar beneden is gekomen. Buiten zien we inderdaad de hele fok in het water en half onder de boot liggen. Marnix en Hans kunnen hem gelukkig heel binnenhalen, we zijn precies halverwege en moeten er niet aan denken geen fok meer te hebben. Wel hebben we nog een kotterzeil maar dat is echt te klein voor de wind die we hebben. We binden de fok vast en beslissen morgen bij daglicht wel wat te doen. We zien dan dat het stuk van de reef installatie nog boven in de mast zit, dus de val is niet gebroken, maar de wartel waar het zeil mee vast zit wel. Niemand ziet het zitten op open zee de maast in te gaan en 23 meter boven het water te hangen, komt nog bij dat het eerste Paasdag is en dat maakt het nog meer beladen. Uiteindelijk zegt Hans naar boven te gaan, trekt tuig aan en installeert het zitje dat we daarbij gebruiken. Bovendien maakt hij de val los om de reefinstallatie naar beneden te kunnen halen, als iedereen er klaar voor is zie ik ineens dat de val bij kleine stukjes de mast ingaat en het bovenstuk door de golven heel langzaam naar beneden glijdt. We zijn er erg gelukkig mee en na een tijd is het geheel vanzelf naar beneden gezakt, dan zien we dat de wartel gebroken is en dat kunnen we oplossen. Na een uur staat de fok weer en in die tijd heb ik een lekkere appeltaart gebakken om het te vieren. De volgende dagen krijgen we een paar dagen met veel wind zo’n 6 tot 7 bft. De zee bouwt zich behoorlijk op en het is even behelpen, vooral binnen en met slapen, het schip gaat behoorlijk te keer en we zijn ons bewust hoe super we het tot nu toe gehad hebben. Op de gribfiles hebben we het windgebied al zien aankomen, dus we hebben het wel goed voor kunnen bereiden. Na 5 dagen krijgen we weer de wind die we steeds hebben en wel 3 tot 4 bft. en later zelfs nog minder. Dinsdag 21 april krijgen we bij de wachtwisseling van Hans en mij ineens alarm van de bilgepomp., die aangeeft dat er water onder in het schip staat. Daar zit je dus echt niet op te wachten midden in de nacht. Alles opengemaakt en na veel speurwerk komen we er achter dat de roerkoning lekt, niet echt handig maar kunnen het wel zelf repareren als we in de haven zijn. Tot die tijd zuigen we het water ’s morgens en ’s avonds op drie plaatsen weg .De eerste twee dagen is dat voldoende, maar daarna gaat het toch harder lekken en moeten we iedere drie uur aan het werk. Donderdag 23 april gaan we tussen de Tuamotu Archipel door en zien de atollen daar duidelijk liggen. Na deze passage rest ons nog 200 mijl naar Tahiti, de wind is heel zwak en we motoren die kant op. Zaterdag 25 april meren we af in de haven. Op een heel mooie plaats waar we de Drammer goed achter kunnen laten als we terug gaan naar Nederland. We liggen achter het rif en zien de brekers, die heel indrukwekkend zijn.

Pacific oversteek van Galapagos naar Tahiti 1e helft (31maart-12 april 2009)

2009-04-15T01:05:00.000-07:00

Voorbereiding:

Tijdens ons verblijf in Puert Lucia, La Libertad, in Ecuador proberen we de boot zo goed mogelijk gereed te maken voor de grote oversteek van ca 3700 nm (ca 4 weken), welke gepland is in de maand april vanaf de Galapagos (San Cristobal) naar Tahiti. Tijdens deze oversteek zijn we met z'n drieen: Emmy, Hans en onze 2e zoon Marnix, welke in San Cristobal zich bij ons voegt.

De voorbereiding houdt o.a. in:
* Nieuwe antifouling (2 lagen Henkel) op het onderwaterschip, niet koperhoudend, want dat schijnt verboden te zijn in Nieuw Zeeland en Australie.
* Check van de communicatie apparatuur SSB en Iridium. De Iridium had daarvoor af en toe geweigerd, waarschijnlijk door vocht, want na de binnenkant van de handset gefohnt te hebben, doet hij het weer goed.
* Yanmar moter 250 uren beurt en de nieuwe Fischer Panda generator een 50 uren beurt, waarbij vooral het vervangen van de dieselfilters van meer dan normaal belang is, om dat we sinds Panama niet meer rechtstreeks uit pompen kunnen tanken, maar alles met jerricans .En dan blijkt zeker bij de diesel welke we op de Galapagos kopen deze toch aanzienlijk meer vervuild te zijn dan we tot nu toe gewend zijn.De Separ fiters zijn trouwens lokaal niet te krijgen en kunnen we gelukkig uit Nederland meenemen.Gelukkig kunnen we na enig zoeken onze voorraad smeerolie SAE 15W40 in Guayaquil aanvullen.
* De dieselvoorraad, zowel in de vaste tank (690 l) als in de inmiddels 11 jerricans van 5 (US) gallons, d.w.z. 18,9 l per gallon, wordt zowel in La Libertad als in San Cristobal maximaal aangevuld.
* Watermaker reinigen en nieuwe filters plaatsen, welke ook uit Nederland worden meegenomen.
* Navigatieverlichting BB voor op de preekstoel blijkt volledig verrot te zijn en het deklicht onder de radar deed het ook niet meer. Ook deze worden beide gerepareerd met onderdelen uit Nederland.
* De reserve gasfles, welke in Curacao is gevuld, wordt aangesloten.
* De zeilen worden gecheckt: het kotterzeil is een jaar niet gebruikt en wordt gehesen; de furlex van de rolgenua wordt gesmeerd i. v. m. de ervaringen na de Atlantische oversteek. De genua zelf is in Trinidad gerepareerd en van nieuwe UV strook voorzien.DE mast met alle stagspanners worst geinspecteerd en gereinigd.
* Van de electrische installatie is het laatste jaar alle accu's en de dynamo vernieuwd. Een nieuwe generator in Panama geplaatst, zoadt nu alleen nog de reserve startaccu's bijgeladen moeten worden.
* De stuurinstallatie (Jefa) wordt gecheckt op alle koppelingen tussen de overbrengingsstangen.
* Alle huiddoorvoeren met hun afsluiters worden gecontroleerd.
* Voor het eerst wordt een echte zeehengel gekocht.
* Grab bags worden weer klaargemaakt met o.a. nieuwe batterijen voor de 2 handheld GPS'en en de hand marifoon wordt weer opgeladen.
* De etensvoorraad wordt aangevuld en gesorteerd, met verse groenten en fruit voor de eerste week.

* Kaarten en pilots: zie bij route en planning.

Route en planning

Onze planning wordt bepaald door de seizoenen op de zuidelijke Pacific. Tussen november en april is het orkaan seizoen (Cyclonen) tussen de NW kust van Australie en Frans Polynesie tussen 5 gr en 30 gr. zuid van de evenaar. Gezien de enorm grote afstanden en toch zoveel mogelijk mooie eilanden in de zuidelijke Pacific te willen bezoeken, plannen we dus om eind april in Frans Polynesie aan te komen. Omdat we begin mei terug naar Nedrland voor 2 weken willen, vanwege werkzaamheden en het bewonderen van ons 2e kleinkind, hebben we gekozen direct naar Tahiti te varen. Op de Marquesas kunnen we namelijk alleen maar ankeren en Tahiti (Papeete) is de eerst haven waar we de Drammer in een marina kunnen achterlaten. Hier hebben we via de mail een ligplaats kunnen reserveren in Taina Marina.Hierdoor is de oversteek wel ca 750 nm langer dan de gebruikelijke route via de Marquesas. De eerste 3 dagen komen we dan ook nog 3 zeiljachten tegen welke iets noordelijker richting Marquesas gaan. Daarna geen enkele meer.
Het traject gaat dus van San Cristobal op 1 gr Zuid en 89,5 gr WL naar Papeete op 17 gr.Zuid en 149,5 gr WL. We gaan dus 60 gr naar het westen, d.w.z 1/6 van de omtrek van de wereld op de evenaar! En 4 tijdzones.
Omdat we dicht bij de evenaar zitten en de koers bijna west is, scheelt de grootcirkel route nauwelijks van de rechte lijn op de Mercator projectie. Waar we wel op moeten letten, is dat we het gebied zuid en zuidwest van de Galapagos willen vermijden, waar Jimmy Cornell in de World Cruising Routes waarschuwt voor hevig onweer. Ons eerste waypoint ligt daarom op 3 gr zuid en 95 gr west. Verder laten we ons leiden door de "Pilot Charts South Pacific Ocean". Hierin staan de maandkaarten met weer en stroom gegevens. Een andere belangrijke keuze is of we noord om de Tuamotu archipel, welke ca 200 a 300nm Oost en Noordoost van Tahiti ligt, heengaan of een goede passage zoeken tussen de vele atol eilanden heen. Hierbij moeten we rekening houden dat de GPS weliswaar nauwkeurig is, maar dat de kaarten van het gebied
van voor het GPS tijdperk zijn en daardoor een onnauwkeurigheid hebben. Op de Galapagos hadden we reeds onnauwkeurigheden van 0,2 tot 0,3 nm waargenomen.Bij de route om de noord van de archipel is de totale afstand 100 a 150 nm langer en moeten we waarschijnlijk de laatste 300 nm hoog aan de wind varen.Het zuidoostelijk deel is niet logisch en toch al verboden gebied i.v.m. de vroegere Franse kernproeven. Bij de rechtstreekse route hebben we i.h.a. de ZO tradewinds, dus hier kiezen we voor. Omdat het op 24 april nieuwe maan is en dus donkere nachten, besluiten we wel met daglicht door de meest nauwe passages van de Tuamotu archipel te gaan.Daarmee ligt de route van deze 3700 nm oversteek grotendeels vast. Vanaf eerder genoemd waypoint 250 gr.

Gebruikte kaarten en pilots , aangeschaft in Panama City bij... en in Nederland bij Harry/ Observator:
+ World Cruising Routes van Jimmy Cornell
+ The Pcific Crossing Guide van Adlard Coles
+ Atlas of Pilot Charts South Pacific Ocean
+ Landfalls of Paradise, Cruising Guide to the Pacific Islands van Hinz and Howard
+ Pacific Islands Volume III, B Admirality
+ Pacific Ocean Tidal Tables ATT Vol. 4 2009
+ Charlie's Charts of Polynesia

Kaarten : electronisch voor onze Furuna plotter/ radar: C-map NT+ FP
Papieren kaarten van de BA international serie de nrs. 51 en 601

Onderweg

Voor ons wachtschema heben we de nacht in blokken van 4 uur verdeeld: Emmy van 19.00 tot 23.00, Hans van 23.00 tot 3.00 en Marnix van 3.00 tot 7.00 uur. Overdag wordt er wat gerust afhankelijk van ieders behoefte. Hoewel het in de loop van de dag binnen al snel 31 gr. C is.
Op 1e Paasdag 12 april zijn we op de helft: nog 1835 nm te gaan en een dag later, dus precies na 2 weken hebben we 2080 nm afgelegd met sterk wisselende weersomstandigheden.
De eerste 3 dagen nog in de omgeving van de Galapagos weinig wind en maakt de moter al vrij veel uren. We zien ontzettend veel grote groepen hoogspringende dolfijnen rondom de Drammer.
Gelukkig komen we vanaf de 4e dag geleidelijk in de ZO passaat wind terecht vaak windkracht 3 a 4, soms 2 en soms 5 Bft. De zeilvoering varieert van halfwinder, naar grootzeil op de bulletalies en uitgeboomde genua tot alleen op de genua.De gribfiles geven vanaf 13 april meer windkracht 5 en 6 af en dit blijkt te kloppen. We varen dan alleen op de genua en bij buien zelfs met een rif erin.
Dat bij lange tochten op een schommelend schip af en toe wat slijt of breekt, merken wij ook. Zo blijken de boutjes van de genua boom opeens losgetrild te zijn, komen de bevestigingsbouten van de neerhouder aan de giek af en toe los en breekt (natuurlijk 's nachts) opeens de wartel waarmee genua aan de Furlex rolreefinstallatie is bevestigd. Met een knal ligt de genua vervolgens in het water, weet Marnix hem binnenboord te halen en kunnen we daarna bij daglicht e.e.a. repareren, waarbij het net niet nodig was onderzeil op een schommelend schip de mast in te gaan.
Over de Iridium satelliet telefoon zijn we zeer tevreden. Regelmatig contact per email en soms per telefoon met onze kinderen en partners in Nederland en Kenya geeft erg veel voldoening en een welkome afwisseling. Ook het dagelijks douchen, dankzij de watermaker verhoogt duidelijk het comfort.Met de nieuwe hengel en het aas leren we geleidelijk beter om te gaan. Na lange tijd niets gevangen te hebben, is de oogst van de laatste 5 dagen : 2 dorades, welke goed smaakten en een grote tonijn welke we net verloren bij het binnenhalen doordat de draad brak.

Weer terug naar Galapagos.

2009-03-29T10:07:00.000-07:00

Weer naar de Galapagos.

Donderdag 19 maart 2009 vliegen we via Panama weer terug naar Guayaquil, waar we midden in de nacht aankomen. Tot onze grote vreugde is al onze bagage, waarin veel onderdelen voor de boot ook aangekomen. We moeten nu een taxi vinden, die bereid is ons midden in de nacht naar La Libertad, een afstand van 190 km., te brengen. De derde die we vragen dit te doen is wel bereid de rit te maken. We zijn nu 22 uur onderweg en zijn blij als we rustig achter in de taxi onze ogen dicht kunnen doen. Als we echter op de snelweg zijn, wordt ik weer wakker omdat ik vind dat de chauffeur wel erg onregelmatig rijdt. Blijkt dat hij al bijna een paar keer in slaap is gevallen. Zit niets anders op dan wakker te blijven en tegen hem te praten, we bieden nog aan om zelf verder te rijden, maar dat weigert hij. Om 2.30 uur komen we bij de haven, waar de wacht op de hoogte is van onze komst en de sleutels voor onze kamer heeft. Heerlijk een paar uur geslapen en ’s morgens vroeg gelijk naar de Drammer om te kijken hoe deze erbij staat. Dat is gelukkig allemaal in orde, het onderwaterschip en de schroef glimmen je tegemoet. Om 14.00 uur gaat de Drammer te water, tanken diesel en varen naar de steiger om alles verder in orde te maken en de nodige boodschappen te doen voor de oversteek van 528 mijl naar de Galapagos. en 3700 mijl naar Tahiti. Nieuwe filters geplaatst tussen de watermaker en de kraan om betere smaak van het water te krijgen. Zarpe ontvangen om te kunnen vertrekken en nieuwe autograph om weer de Galapagos binnen te komen. Deklicht en bb navigatielicht vernieuwd, filters generator en motor vervangen en nog veel andere klussen. We zwemmen heerlijk in het zwembad van de haven en gaan vroeg naar bed om de volgende dag vroeg te kunnen vertrekken. Maandag 23 maart varen we de haven uit, na iedereen bedankt te hebben voor alles, ze hebben prima service geleverd en we zijn dik tevreden. De eerste dag wordt een rustige dag met te weinig wind om te kunnen zeilen maar nu wel 0,5 knoop stroom mee. De volgende dag om 8.30 uur kunnen we eindelijk de motor uit doen en kunnen we heerlijk zeilen. Het wordt helemaal een speciale dag als we via de iridium het bericht krijgen, dat ons tweede kleinkind geboren is. Alles is goed gegaan en we zijn heel erg blij. Jammer dat we nu niet bij ze zijn, even om het hoekje kunnen kijken en ze daar allemaal een dikke knuffel kunnen geven. Het is niet anders, we wisten dat we niet met de geboorte in Nederland zouden zijn maar het gemis is toch groter dan we van tevoren dachten. De volgende dag installeert Hans zijn nieuwe hengel, en we hopen dat we nu eindelijk eens wat vangen. Toch te gek dat we nog steeds geen vis gevangen hebben op de hele reis, weet echt niet wat we verkeerd doen. Iedereen vangt vis en wij proberen het op dezelfde manier en steeds niets. Best gênant als je ook nog Scheveningen achter op de spiegel hebt staan, ’s avonds wordt de hengel weer opgeruimd zonder resultaat. We geven de moed niet op en blijven het proberen. De volgende dag hebben we een droom zeildag, prachtige wind, volop zon onbewolkte hemel en azuurblauw water. Meer wensen hebben we niet en we genieten volop. Wel blijkt dat we nu zo snel gaan dat we dreigen in het donker San Cristobal aan te lopen en dat willen we niet. Al hebben we de haven al twee maal bezocht, het zijn toch geen plekken om in het donker aan te lopen. We rollen de fok half weg om snelheid te minderen en maken een omweg , om precies bij het eerste daglicht de baai in te lopen en het anker te laten zakken. Al snel krijgen we bezoek van onze agent, die alle papieren voor ons regelt en de nodige diesel voor ons koopt. Tijdens de lunch bereiken ons nog meer goede en speciale berichten uit Nederland en na veel proberen kunnen we de eerste foto’s van ons nieuwe kleinkind Puck zien. Het is weer zo’n mooie baby en we zijn apetrots. Maandag 30 maart komt onze zoon Marnix naar ons toevliegen, die de grote oversteek naar Tahiti met ons mee zal maken. Het is een lange oversteek, waar we denken vier weken voor nodig te hebben. We zijn er klaar voor en hebben er zin in.

Ecuador

2009-02-20T12:59:00.000-08:00

Ecuador.

Dertig januari vertrekken we ’s morgens 7.00 uur uit de haven van San Cristobal Er staat weinig wind en gedurende de hele dag kunnen we slechts 1 uur zeilen bovendien hebben we een behoorlijke stroom tegen en omdat het recht in de wind wordt moeten we ook het grootzeil weghalen. Wel hebben we een heldere sterrenhemel. De tegenstroom ontstaat waarschijnlijk door de Humbolt Current vanuit Chili en Peru want de watertemperatuur daalt voor het eerst ook . De rest van de dagen blijft er erg weinig wind staan en we motorsailen verder. Zondag 1 februari zwemmen er nog een paar dolfijnen met de boot mee en verder draaien we de bekende wachten. ‘s Nachts wordt het behoorlijk mistig en we moeten geregeld de radar gebruiken om de omgeving te verkennen. De volgende dag zien we eindelijk waar we al zo lang op gewacht hebben, we zien vijf walvissen redelijk dichtbij de boot. Ik heb er altijd een dubbel gevoel over gehad om ze tegen te komen, je wilt ze heel graag zien en aan de andere kant moet je er niet aan denken om tegen ze aan te varen. Nu we ze eenmaal zien kunnen we er echter alleen maar van genieten, wat een prachtige beesten en wat zijn ze groot. Van maandag op dinsdag hebben we gelukkig een heel heldere nacht, want we hebben nu wel erg veel schepen om ons heen en moeten goed wacht houden. Dinsdagmorgen om 11.00 uur lopen we de kust van Ecuador aan bij de stad La Libertad, waar we de Drammer achter willen laten. De aanloop is moeilijk en we moeten het doen met beschrijvingen van andere zeilers, omdat er geen goede kaarten van dit gebied in omloop zijn. Met een minimum diepgang van 0,30 cm onder de kiel bereiken we uiteindelijk Puerto Lucia waar we heel gastvrij ontvangen worden. Sinds gisteren heeft de regering besloten dat buitenlanders weer gebruik moeten maken van een agent en dat er geen diesel meer verkocht mag worden aan buitenlanders. Dat eerste kost veel geld maar de diesel is een groter probleem zoals later zal blijken. Maar ja we zijn in Zuid Amerika dus alles gaat via autoriteiten. Vijf mensen komen aan boord om te kijken of we aan alle regels voldoen. Een lachertje is het wel want ze hebben al lijsten bij zich met de hoeveelheid eieren en melk die we aan boord hebben voorgedrukt. Wij zijn ook niet de moeilijkste en tekenen alles. De dagen daarna liggen we in de haven met een behoorlijke swell en de Drammer ligt te rukken aan zijn lijnen, goed dat we besloten hebben de boot op het droge te zetten. Zaterdag 7 februari is onze kleindochter Cleo jarig en we hebben contact met ze om te feliciteren. ’s Avonds nemen we er een borrel op en proosten op haar gezondheid. De volgende dag gaan we gelijk aan de slag om diesel te krijgen en dienen een officieel verzoek in bij de autoriteiten. Ondertussen hebben we een heel handige jongen via de haven gevonden, die bereid is ons te helpen met het schoonmaken van de mast en het polyester te poetsen. Hij levert heel goed werk af en we zijn heel blij ermee. De volgende dag horen we dat we geen diesel kunnen krijgen, maar dat de haven weer een verzoek ingediend heeft. Woensdag 11 februari gaan we naar Guayaquil om de stad te bezoeken en motorolie te kopen, wat gelukkig lukt. We bezoeken het museum Municipal, waar we o.a. de gekrompen mensenhoofdjes zien. Deze hoofdjes zijn door de Ashua-indianen tot vuistgrote teruggebracht en verliezen daarbij niet hun gelaatstrekken. Zo herkennen we duidelijk twee Europese mensen en drie van indiaanse afkomst. We krijgen uitleg van iemand, die er veel vanaf weet en we zijn diep onder de indruk. Hij vertelt ons ook, dat het waarschijnlijk nu ook nog gebeurt, zo is de hoofdman, die een contract getekend had dat dit niet meer zou gebeuren, spoorloos verdwenen. Later hoorden we dat er zelfs geld geboden wordt voor deze macabere hoofden, zodat het nog steeds interessant is dit te blijven doen. De volgende dag gaat de Drammer op het droge, waar vakwerk afgeleverd wordt bij het stallen. Alleen nog steeds geen diesel te verkrijgen, wat we wel graag willen hebben omdat we de tank vol achter willen laten als we naar Nederland gaan. We zijn bang anders water in de tank te krijgen door condensvorming. We besluiten om na een week terug te komen en ons bezoek aan Quito in te korten. Zaterdag 14 februari reizen we via Guayaquil naar Quito, waar we een hotel in de oude binnenstad hebben. We bezoeken twee dagen de oude binnenstad, met zijn mooie kerken en musea. Daarna gaan we een dag naar het noorden om Otavalo met zijn markt en zijn kleurrijke indianenbevolking te ontmoeten. We bezoeken ook een park waar een Nederlander condors opvangt en probeert te fokken. Wat een bevlogen Nederlandse valkenier met behulp van o.a. de postcodeloterij aan het opzetten is. Ik ben diep onder de indruk van de vogels met een spanwijdte van drie meter, hun imposante hoofd en hun geweldig dikke poten.(www.parquecondor.org). Daarna doen we een dag de nieuwe binnenstad met goede musea en boeken we een tour voor de volgende dag naar het Andesgebergte ten zuiden van Quito. We bezoeken die dag de avenue van de vulkanen en rijden drie uur door het Andes gebied om de Quilotoa, een volgelopen krater van een vulkaan (4000 m hoog) te bezoeken. De weg voert ons door een prachtig landschap met mensen die met hun lama’s en schapen in zeer kleurrijke kleding rond trekken, land bewerken en soms nog in plaggenhutten leven. Ze zien er zeer tevreden uit en de gemeenschap is heel hecht, iedereen helpt elkaar. Het is een heel goede dag en we hebben er erg van genoten. Al met al zijn we ongeveer 600 km. door het Andesgebergte getrokken en de afwisseling en de besneeuwde bergtoppen zijn heel mooi om te zien. Donderdag 19 februari vliegen we weer terug naar Guayaquil om door te reizen naar la Libertad waar de boot op het droge staat. De Drammer staat er goed bij en is ook van buiten glimmend gepoetst. We besluiten ook het onderwaterschip te laten doen als we terugzijn in Nederland. Het is al weer hard nodig al is het negen maanden geleden nog gedaan. We zeuren nog eens over diesel en horen dat er nog steeds geen toestemming is van de autoriteiten. Het is voor de mensen hier ook niet leuk en ze proberen ons echt te helpen. Uiteindelijk komen ze toch maar met het voorstel om het lokaal te regelen. We zijn er niet voor en de straffen zijn niet gering. Een van de medewerkers wil ons wel helpen en vraagt ons de jerrycans te geven. Vannacht zou hij dan diesel regelen. We vinden het best spannend maar ja veel keus hebben we niet. De volgende ochtend staat er volgens afspraak een speedboot naast de Drammer geparkeerd en als we het dekzeil open doen staat deze vol jerrycans diesel, ook die van ons staan ertussen. Bovendien kunnen we nog iets overnemen van de andere cans, zodat we redelijk vol zitten. Hans wordt geholpen door anderen om de brandstof aan boord te brengen en we hevelen de diesel de tank in. Zo zie je maar weer alles komt toch weer goed. Morgen vertrekken we weer naar Guayaquil om nog een dag het carnaval mee te maken en zondag vliegen we terug naar Nederland. Maandag 23 februari zijn we dan weer terug i n Nederland.

Verblijf Galapagos

2009-01-29T10:25:00.000-08:00

Verblijf Galapagos.

Om 16.30 komt de navy official aan boord, die gewaarschuwd is door onze agent Bolivar. Victor en Cathelijne gaan alvast de wal op met de watertaxi en lopen gelijk Bolivar tegen het lijf. De volgende dag 15 januari komt hij bij ons aan boord en heeft voor ieder van ons de national park passen bij zich, de Autograph is echter nog niet binnen, die moet uit Quito komen en er zijn altijd dertig dagen voor nodig, dit hadden we wel in kalenderdagen, maar kerst en Nieuwjaar vielen daar ook in en dan wordt er niet gewerkt. Ook gaat hij diesel voor ons regelen, want die kunnen we hier niet zelf bij de pomp halen, de brandstof voor de bevolking is zwaar gesubsidieerd door Ecuador. Mocht iemand ons leveren en een ander geeft dat aan, dan staan daar behoorlijke straffen op. ’s Middags maken we een wandeling naar de centro de interpretacion, waar we een duidelijk inzicht krijgen van de geschiedenis , de geologie en de biologie van het eiland. We lopen door het centrum, dat heel mooi en ruim opgezet is en van goede uitleg voorzien. Tot onze stomme verbazing is er totaal geen personeel aanwezig, alles in goed vertrouwen. Achter het centrum is een heel mooi wandelgebied en we brengen daar de rest van de middag door. Het uitzicht is geweldig en we genieten er erg van. Als we terugkomen verleggen we de Drammer naar een betere plek. 16 Januari maken we een tour over het eiland met een taxi, bezoeken de vulkaan San Joaquin en maken een wandeling om de kraterrand. Daarna gaan we naar het strand, waar we de enigen zijn en heerlijk kunnen zwemmen. ’s Avonds krijgen we bezoek van Hans en Aukje, een jong stel dat in Senegal een paar mooie bomen op de kop getikt hadden en daar een traditioneel Polynesische catamaran van gebouwd hebben. Ze zijn onderweg naar Nieuw Zeeland om het schip daar te verkopen. Van de winst kunnen ze drie jaar leven denken ze. Aukje is een Nederlandse jonge vrouw, die erg om een praatje verlegen zat. Heel leuk om hun verhalen te horen en je staat er versteld van wat sommigen in hun hoofd halen en het ook uitvoeren. Ik heb grote bewondering voor ze. De volgende dag maken we een tour met een snelle motorboot. We gaan helemaal naar het noorden van het eiland, naar Punta Pitt, waar we snorkelen onder zeer ervaren leiding van twee instructeurs. We zien veel, maar moeten het water weer uit omdat het er erg hard stroomt. Op de rotsen zien we de blauw voetige booby, de rood voetige booby en tropic birds. Daarna gaan we snorkelen bij Kicker Rock nadat we spectaculair bij en tussen rotsen doorgevaren zijn. Bij Kicker Rock snorkelen we door een tunnel tussen twee rotsen en als ik er door ben zie ik ineens twee haaien onder me zwemmen. Ik schrik toch wel behoorlijk, nooit gedacht dat ik nog eens ga snorkelen op plekken waar haaien zijn. Het zijn fantastische beesten als je ze onder water ziet zwemmen, heel gestroomlijnd en ze bewegen heel langzaam, eigenlijk een beetje sneeky vind ik. De volgende snorkelplek is bij jonge zeeleeuwen en bij marine iquana’s, dat zijn iquana’s die onder water hun voedsel van de bodem halen in de vorm van zeewier. Ze kunnen dat slechts een half uur doen want ze koelen teveel af in het water. Daarna moeten ze op de rotsen in de zon weer op temperatuur komen. Als we terug komen aan boord komt Bolivar ons de diesel brengen en een stam bananen. De volgende ochtend vertrekken we vroeg naar Santa Cruz, waar we om 14.30 het anker laten zakken. Dit keer moeten we ook een achteranker uitbrengen omdat het druk is met kleine cruise schepen. We worden daarbij geholpen door een watertaxi. We verkennen het stadje Ayora en bezoeken het Darwin Research Centre. Maandag 19 januari bezoeken we met een gids Los Gemelos, kraters die weer ingeklapt zijn. Hans en ik bezoeken de lavatunnels en de landschildpadden. Victor en Cathelijne gaan met de mountainbikes terug, wat naar later bleek niet zo slim is geweest. Al vrij snel is Cathelijne onderuit gegaan met haar fiets op los gravel en moest daarvoor behandeld worden bij een of ander hutje, waar een verpleegster naar toekwam. Aan boord verder behandeld en nog vuil een steentjes eruit gehaald. De volgende dag tour gemaakt naar het eiland Barthelomé. Gesnorkeld met pinguïns, zeeleeuwen en veel vissen, waaronder roggen. Daarna beklimmen we de vulkaan, waar we een spectaculair uitzicht hebben. Eén van de meest gefotografeerde plekjes van de Galapagos. De reis ernaar toe is wel lang, eerst met de bus en daarna nog twee uur met de boot, toch zijn we erg voldaan. De volgende morgen bezoeken Cathelijne en Victor de lavatunnels en de schildpadden en komen we elkaar weer tegen in het internetcafé. Na een lekkere lunch wandelen we naar Tortuga Bay. We zwemmen heerlijk in een baai en zien ontzettend veel iquana’s. ’s Avonds afscheidsdiner in mooi en goed restaurant met uitzicht op de baai waar de Drammer ligt. Donderdag 22 januari gaan Cathelijne en Victor ’s morgens vroeg weer van boord, om terug te reizen naar huis. Altijd weer raar als we weer samen aan boord zijn, meestal vullen we het gemis op met schoonmaken en alles weer op zijn plek te zetten. We kijken terug op een heel gezellige tijd met ze en hebben er van genoten, dat we de kanaalpassage en een stuk Galapagos met ze hebben kunnen delen. Weer acht jerrycans diesel geregeld via onze agent, die het ook weer keurig aan boord komt brengen en niet te beroerd is nog eens acht jerrycans te halen. We ontmoeten hier heelveel aardige en behulpzame mensen. Tijd is niet belangrijk en men is bereid iets voor een ander te doen. Vrijdag 23 januari maken Hans en ik een tour naar het eiland Floreane, onderweg een ongelooflijk mooie dolfijnenshow gehad (grootste en mooiste tot nu toe), grote en kleine dolfijnen sprongen naast elkaar meters de lucht in. Die kunstjes in het dolfinarium doen ze dus in de natuur ook. Met een bus een stuk over het eiland en daarna geklommen naar de grotten waar de Wittmer familie gewoond heeft, de waterbron met opvangplaats voor landschildpadden bezocht, evenals het labyrint van gangen tussen de grotten waar de piraten zich schuil hielden. Gesnorkeld bij Devils Crown, wat een half onder water gelegen krater is, en bij de oostkust. Prachtig snorkelen wel veel stroom, maar we zien weer pinguïns, veel bijzondere vissoorten en weer haaien. Andere mensen vertellen me dat ik bij het zien van de haaien in een reflex mijn benen optrok, ben er kennelijk nog niet helemaal gerust op. Een grote zeeleeuw zwemt recht op me af en duikt dan onder me door om gelijk weer naar boven te komen, ik weet dat Hans net achter me snorkelt en het is geweldig om te zien hoe ze allebei schrikken als die zeeleeuw net voor Hans uit het water komt vlak voor hem. Zaterdag 24 januari klaren we uit bij Santa Cruz om vroeg naar het volgende eiland te varen. We hebben een permit gekregen voor 90 dagen en het bezoeken van drie eilanden, Isabela is het laatste eiland dat we mogen bezoeken. We hebben een heel mooie zeiltocht en ankeren om 16.30 uur voor Puerto Villamil. De ankerplaats is erg onrustig en de Drammer ligt te rollen op de zware deining. Er is geen watertaxi, dus zijn we aangewezen op onze kleine rubberboot. Er staan behoorlijke brekers voor het strand en we kijken eerst hoe anderen varen. Ankeralarm aan en eerst maar proberen te slapen. De volgende ochtend moeten we echt inklaren en ons melden bij de capitanerie. Ik weet dat we niet zo handig zijn met dit soort landingen en verpak de papieren goed in plastic en in de grabbag, die ik om mijn nek hang. Dan proberen maar, we zien de brekers goed en wachten onze kans af om te passeren. De eerste lukt geweldig en slalommen tussen de andere door. Als we denken het gehad te hebben wordt de dingy alsnog door een grote golf opgepakt en staat half onder water, we leren het maar niet om in dit soort gevallen droog aan land te komen. De rubberboot op het droge getrokken boven de hoogwater lijn en ons kletsnat gemeld bij de havenautoriteiten, die wederom zeer behulpzaam zijn. Villamil is de hoofdstad van Isabela, het grootste eiland van de Galapagos, en is tweederde van het oppervlak van Nederland en heeft welgeteld nog geen tweeduizend inwoners. Aan ruimte geen gebrek dus. De wegen zijn zandpaden en onverhard. We maken een heel mooie wandeling langs zoutmeren met flamingo’s en naar een breedingcentre voor schildpadden. De terugtocht willen we nog wel met daglicht maken, gelukkig worden we geholpen door kinderen die aan het zwemmen zijn. De volgende dag met de rubberboot naar een dingydock iets verderop en waar we wel droog aan land kunnen komen. Wel moeten we tussen rotsen door varen en één keer schatten we het verkeerd in en raken de rotsen met de motor en de boot. De tocht is wel heel mooi en we zien pinguïns zwemmen en heel veel zeeleeuwen. Met Celso Garcia, een excentrieke natuurliefhebber, bezoeken we de vulkaan de Sierra Negra. De tweede grootste vulkaan van de wereld, na de Nogorogoro krater in Afrika. Wel dat hebben we geweten, het eerste stuk met de taxi is alles nog goed te overzien, maar het tweede stuk moet je volgens Celso echt te voet doen. Bij goed weer gaan andere toeristen met paarden omhoog, maar dat is volgens hem niet de goede manier. Wisten wij veel, we zijn uiteindelijk een uur naar boven geklauterd, door nat gras en door de modder. Boven gekomen regende het echt heel hard en konden we niets zien. In de stromende regen een half uur gewacht of de zon door zou komen, maar helaas. Moet bij helder weer best mooi zijn daar op de top. De terugtocht was nog moeilijker en we zijn enkele keren in de modder terecht gekomen. We komen nog een ruiter tegen met honden, die naar de top ging om te kijken of zijn varkens daar nog waren. Ongelooflijk, dat er nog mensen zijn die zo leven, hij doemt op uit de mist, maakt een praatje met Celso en gaat in zijn eentje weer verder. Twee paarden, een man en een stel honden op zoek naar zijn varkens, in een onontgonnen gebied. Ik dacht dat zoiets alleen in boeken en films voorkomt, maar nee hier dus ook in het echt. Het maakt veel van de ontberingen goed en zullen hem zeker blijven herinneren. We laten ons met de taxi af zetten bij het strand en duiken met kleren en al het water in om op te warmen en schoon te spoelen, daarna onder de douche en op zoek naar een restaurant met plastic stoeltjes, want we hebben wel honger gekregen. Even naar het internetcafé dachten we, wel van de drie bleek er één te werken, om de mail op te halen. Maandag 27 januari klussen we tot 14.00 uur aan de boot en halen anker op om terug te gaan naar San Cristobal. Als we de baai uitvaren worden we gedag gezegd door zes grote roggen (2 meter spanwijdte), ze springen allemaal wel twee meter het water uit om er dan weer met grote snelheid vandoor te gaan. We weten niet wat we zien en zijn danig onder de indruk. Tijdens mijn wacht ’s nachts springen er nog twee roggen hoog boven het water uit. Een vlak naast de boot, ik was blij dat ik ze ’s middags gezien had, anders was ik nog meer geschrokken. Het water is heel fluorescerend en bovendien keek ik hem precies in zijn gezicht, het was net of er een spook uit het water kwam. De tweede kwam vlak voor de boot uit het water.

Om 9.30 laten we het anker zakken in de haven van San Cristobal, waar al snel een zeeleeuw op de spiegel wilde klimmen. De zwemtrap zat hem waarschijnlijk dwars, want hij was er zo weer vanaf. Gelukkig maar want het lijkt wel leuk maar ze stinken ontzettend. Vanaf hier varen we over twee dagen naar de kust van Ecuador

Passage Panamakanaal en tocht Galapagos

2009-01-19T13:34:00.000-08:00

Passage Panamakanaal.

Dinsdagavond 6 januari halen we Cathelijne en Victor af van het vliegveld in Panama City en rijden terug naar Colon. De volgende morgen maken we een wandeling door het National Park en bezoeken we een mooi strandje. We zwemmen en wachten tot we kunnen vertrekken om door het kanaal te gaan. Om vijf uur komen de twee linehandlers aan boord en gaan we los. We hoeven niet meer voor anker te wachten en drijven rond tot de advisor aan boord gebracht wordt. Dan gaat het echt beginnen en met een behoorlijke snelheid worden we gevraagd richting sluis te gaan. Cathelijne en ik maken ondertussen eten voor alle mannen die nu aan boord zijn. Precies op tijd zijn we klaar en kunnen we aan het remmingwerk voor de sluis op een andere boot wachten die ook mee gaat schutten. We gaan met drie jachten aan elkaar gebonden door de sluis. De linehandlers bij ons aan boord zijn erg goed, één zeer ervaren en de andere wordt door hem opgeleid. Vlak voor de sluis formeren we en al snel blijkt dat de andere schepen niet zo handig zijn, ze hebben de lijnen niet klaar en ze staan naar elkaar te kijken wat te doen. Als we aan elkaar liggen stomen we op en de buitenste twee jachten krijgen dunne lijnen toegeworpen om aan de zware lijnen te verbinden die we gehuurd hebben. De linehandlers doen prima werk en we kunnen er rustig van genieten. We stijgen snel en twee mannen op de wal lopen mee met de dunnen lijnen, nadat de zware weer ingehaald zijn. Bij de tweede sluis wordt er nogal geklungeld bij het middelste schip en onze linehandler stapt over om ze te helpen. Op deze manier nemen we nog twee sluizen en kunnen ontzettend ver naar beneden kijken, we zijn ongeveer 30 meter gestegen. Indrukwekkend en dankzij de goede ploeg die we aan boord hebben kunnen we er ook echt van genieten. Na de derde sluis gaan we langszij bij een mooring en brengen de nacht door. ,s Morgens worden we gewekt door de brulapen en als we buiten komen zien we gelijk een krokodil zwemmen. Vroeg wordt er weer een andere advisor aan boord gebracht en varen we door de Bananacut Bypass en over het Gatun Lake naar de volgende serie sluizen. Om 12.00 uur hebben we telefonisch contact met Radboud om te zeggen dat we de sluizen invaren. De advisor vraagt of de webcam op ons gericht kan worden en we zwaaien naar iedereen. Tijdens de tweede sluis passage blijkt dat de motor van het buitenste jacht niet snel genoeg vooruit gezet kan worden en we moeten met drie man de Drammer afhouden van de kolkwand. Alles gaat verder goed en als we de laatste sluis genomen hebben wordt de advisor van boord gehaald en varen we naar Balboa Yachtclub om de linehandlers, de autobanden(die we rondom hebben hangen),de lijnen weer aan land te brengen. De passage is goed verlopen en we hebben er van genoten. De linehandlers brengen veel rust aan boord. Veel mensen nemen mensen mee uit de haven, die ze dan $85 moeten betalen om met een taxi naar Shelter Bay terug te gaan, wij betaalden $100 per linehandler en die 15 dollar verschil geeft veel rust en is het ons dubbel en dwars waard geweest. De agent Tina heeft ons perfect geholpen en alles gedaan wat er moest gebeuren. Prima: Tina, twee linehandlers en je kan genieten van de kanaalpassage. We besluiten gelijk door te varen richting Galapagos een afstand van 850 mijl. We kunnen de eerste twee dagen zeilen en hebben een passagier op de bovenste zaling. Een Jan-van-Gent vindt het een prima plek om de nacht door te brengen. Na twee dagen moeten we de motor starten en hebben een rustige overtocht met veel vogels aan boord, die heel dichtbij komen zitten en naar ons kijken of we rare vogels zijn. Op 200 mijl voor Cristobal wordt er ineens naar ons gefloten en eerst denken we dat het vogels zijn, maar dan blijkt dat er naast ons een heel laag vissersbootje zit. We schrikken ons rot en er blijken overal visnetten te zijn. Oppassen dus en ja hoor de laatste hebben we weer te pakken. Gelukkig kan Cathelijne er net bij met de pikhaak en de lijn doorsnijden. Wees gewaarschuwd voor dit visgebied, dat niet op de kaart aangegeven staat, het ligt 1.33N en 87.32W. Veel plezier hebben we gehad van kaart nr. 1466, die we in Panama City hebben aangeschaft bij Islamarada. Zaterdag 14 januari 0m 6.00 uur hebben we een ontmoeting met Neptunus. Cathelijne en ik krijgen daarna tijdens onze wacht een heel mooie dolfijnen show. Om 15.30 varen we de haven Puerto Baqeurizo Moreno te San Cristobal binnen en laten het anker zakken we zijn op de Galapagos.

Panama.

2009-01-05T08:32:00.000-08:00

Zondag 28 december vliegen we weer terug naar Panama, met een rechtstreekse vlucht vanuit Amsterdam. Victor, de chauffeur van de haven haalt ons op en brengt ons naar Shelter Bay Marina. Om negen uur ’s avonds zijn we weer aan boord. De Drammer ligt er goed bij en de vochtvreters hebben hun werk gedaan. Wel wat schimmel in de kasten die we niet open gezet hadden. Goede les voor volgende keer, zoveel mogelijk alle kasten en luiken open zetten. De volgende morgen ga ik met het busje van de haven naar Colon om boodschappen te doen. Vorige keer hebben we de generator uit de boot laten halen, omdat we nog steeds problemen hadden en hem niet meer vertrouwde. We hebben een nieuwe op laten sturen vanuit Duitsland. We zijn zo slim geweest om gelijk een custom brooker in te schakelen, en dankzij hem en het feit dat we de “ Drammer” in transit opgegeven hebben komt hij maandag avond inderdaad in de haven aan. De volgende morgen komt Cristobal Marine aan boord om de generator aan te sluiten. Mede dankzij het feit dat Hans veel foto’s gemaakt heeft van de aansluitingen van de oude generator draait de generator ’s middags weer. Wat een feest ! We hadden eerst nog het plan om naar de San Blas eilanden te gaan, maar we zijn erg moe, moeten weer uit- en inklaren en daarna weer uitklaren en inklaren, bovendien moeten we twee nachten doorvaren en hebben eigenlijk maar 5 dagen. We besluiten maar even pas op de plaats te maken en de boot goed in orde te maken en de transit door het kanaal voor te bereiden. Maandag is de boot al gemeten en we zijn 50,52 feet, mede door het anker dat we mee moesten meten. Meer dan 50 ft scheelt ons 250 dollar, maar ja je doet er toch niets aan. Wel hebben we de datum doorgekregen en die is 7 januari door de Gatun Locks aan het eind van de dag (voor Nederland is dat midden in de nacht). We overnachten dan vlak na de sluis waar de advisor van boord gaat en de volgende ochtend weer aan boord komt om ons verder te helpen, wat de twee linehandlers doen weten we nog niet, waarschijnlijk slapen ze aan dek. Op 8 januari zullen we waarschijnlijk tussen twee of drie uur ( voor Nederland 20.00 of 21.00) door de Miraflores Locks gaan. Als je het leuk vindt kun je ons volgen via de webcam op www.pancanal.com / multimedia/ live cameras/ Gatun Locks/Miraflores locks. De rest van de week doen we boodschappen, gaan nog een keer naar Panama City met een chauffeur om spullen voor de boot te kopen en nog meer jerricans. Ook wij gaan zo langzamerhand meer reserve brandstof mee nemen, vooral voor de oversteek straks naar Tahiti. Dinsdag 6 januari komen Cathelijne en Victor aan boord om mee te kunnen door het kanaal en mee naar de Galapagos te varen. We verheugen ons er erg op dat ze weer aan boord komen en dit toch wel speciale stuk mee kunnen maken. We hebben als agent Tina (ook de custombrooker via haar) en zijn zeer tevreden, ze heeft veel voor ons geregeld.

Iedereen een gezond en sportief 2009.

Van Aruba naar Panama.

2008-12-04T11:12:00.000-08:00

Van Aruba naar Panama.

Zondag 23 november vertrekken we ’s morgens vroeg om uit te klaren en langs de immigratie te gaan. We kunnen iets beter afmeren en zijn na 1 uur klaar om te vertrekken. Buiten blijkt al snel dat de stuurautomaat toch niet in orde is, we proberen van alles, maar omdat we het niet zien zitten om vijf dagen en nachten met de hand te sturen keren we terug naar de haven. Maandagochtend komt er een monteur aan boord van Radio Holland. Deze is gelukkig heel kundig en met een paar uur heeft hij het probleem verholpen. We varen met de monteur aan boord nog een proefronde en geloven er weer in. Het is te laat om nog te vertrekken en bovendien moeten we eerst de boot weer vaarklaar maken. Dinsdagochtend vroeg varen we weer de haven uit, het onweert en er zijn hele harde klappen. Leuk om te beginnen toch gaan we maar, we weten ook niet wat ons nog te wachten staat. We lopen 7,5 knoop alleen op de genua en er staat een behoorlijke zee bij windkracht 6 Bft. We gaan 4 mijl ten noorden van een stel rotseilanden langs, die goed zichtbaar zijn. Een grote groep dolfijnen komt met de boot spelen en ik word er weer helemaal blij van het is altijd een feest ze weer te zien. We pakken het ritme op van de wachten en er is heel veel scheepvaart. Boven de kust van Columbia worden we ineens meerdere keren in de schijnwerpers gezet door een schip, je merkt toch wel dat je meer oplettend bent in dit soort streken en er onrustig op reageert. Het blijkt allemaal in orde en het is een koopvaardijschip dat de haven in wil en precies onze koers kruist. De volgende dag worden we achtervolgd door een schip, dat de hele tijd boven ons blijft hangen. We hebben contact via de marifoon en het blijkt een hulpboot te zijn van een kabellegger verderop. Ze vragen naar onze koers en snelheid, geven ons instructies die we opvolgen en we kunnen weer verder. Donderdagnacht is een rustige nacht, de wind valt weg en we moeten op de motor verder. Heftige tropische regenbuien , veel drijvende boomstammen en groene velden drijvende planten. Het is einde regentijd en de afvoer van de rivier Magdalena is heel groot, veel boomstammen zijn niet op tijd opgepikt en drijven hier nu rond. Ze zijn groot, genummerd en van hardhout. We hebben een harde stroom van 3 knopen tegen en schieten niet erg op. Niet leuk we willen zo snel mogelijk dit gebied met al die rommel uit. ’s Nachts tijdens mijn eerste wacht, gebeurt waar iedere zeiler en wij dus ook bang voor zijn. Met een hele harder knal varen we ergens op en we liggen helemaal stil. Hans is als een speer zijn bed uitgekomen en het duurt even voor we weer de controle over de boot hebben. Het is echt een rot ervaring en we zijn beiden erg geschrokken. Het overkomt ons nog een paar keer en we zijn blij als we weer daglicht hebben. Het is rustig weer en we vervolgen onze weg op de motor. De volgende dag komen we weer zoveel rommel tegen bij de stroomscheiding, maar nu aan de Panama zijde. Het is de Caribbean Counter Current dat een spel met ons speelt. Weer ruim drie knoop stroom tegen, de snelheid over de grond is dus niet erg groot. En we weten dat er zeker nog een nacht bijkomt. Aan het eind van de middag zien we ineens iets heel raars drijven, we zijn nieuwsgierig en besluiten ernaar toe te varen. Het blijkt een heel groot stuk bamboebos te zijn van wel zes meter hoog. Moet je toch niet aan denken, dat je daar ’s nachts invaart, ga je toch wel even aan je navigatie twijfelen denk ik. Tijdens mijn laatste wacht nog een grote tanker als oploper gehad. Steeds als ik de koers verlegde, deed hij dat ook en ik bleef maar rood en groen licht zien, wat betekent dat hij precies dezelfde koers loopt. Ik word er best nerveus van, temeer daar het moeilijk is om afstand te schatten als het donker is en je op de lichten af moet gaan. Uiteindelijk besluit ik maar een koerswijziging van 90 graden uit te voeren. Precies op tijd want de tanker vaart al snel langs ons heen. Vlak voor we bij Panama aankomen wordt het nog even spannend of we wel genoeg brandstof hebben, de stroom is heel sterk tegen en de snelheid over de grond is soms nog geen drie knopen. Zondagochtend 10.30 uur kunnen we de haven van Colon aan roepen, we krijgen een prima ontvangst in Shelter Bay Marina. We hebben 5 etmalen gevaren, 633 mijl op de GPS en het log geeft ruim 800 mijl aan. Beetje stroom tegen gehad dus. We hebben een mooie ligplaats, tussen allemaal cruisers uit allerlei landen, midden in het tropisch regenwoud. Alles is vochtig en klam in de boot. Zal voorlopig wel zo blijven. De haven is omgeven door een Nationaal Park, waar we zo in kunnen lopen. Er zijn veel dieren, waaronder de zwarte panter, veel apen, veel vogels en op een van de schepen woont een luiaard, die ze als wees aan boord genomen hebben. In de haven zwemmen krokodillen en zeekoeien, we hebben ze nog niet gezien maar snorkelen doen we voorlopig maar even niet.

Zondag 7 december vliegen we weer naar huis, om thuis kerst te vieren en weer iedereen te zien. De tijd hier gebruiken we om de passage door het kanaal vast te regelen en weer aan de boot te klussen. Vooral de generator vraagt veel aandacht, daar hij het nog steeds niet goed doet.

Van Curacao naar Aruba

2008-11-20T13:09:00.000-08:00

Van Curaçao naar Aruba.

Zaterdag 15 november vliegen we weer terug naar Curaçao, waar we om 17.20 landen. Vorige keer hadden we al een huurauto besteld en die staat keurig voor ons klaar. Aangekomen bij de werf wacht ons een minder prettige verrassing, het blijkt dat de Drammer nog niet in het water ligt. Nu heb ik steeds gezegd, dat ik niet aan boord slaap als de boot op het droge staat, maar we hebben eigenlijk weinig keus, dus principes opzij , bedden opgemaakt en slapen. Het blijkt mee te vallen al hebben we geen stroom, geen water en kunnen ook geen toilet gebruiken. Met zaklantaarns, flessen water en een emmer hebben we alle problemen van dat moment weer opgelost. De volgende dag is zondag, dus er wacht nog een tweede nacht aan boord. De zondag gebruiken we om veel boodschappen te doen voor de grote oversteek naar Tahiti. Er is vlak bij de jachthaven een ontzettend goede AH, die alle vertrouwde producten heeft. Vooral tijdens een lange oversteek is dat altijd erg handig, scheelt tijd en je hoeft geen gebruiksaanwijzing te lezen of te vertalen. Met een lijn hijsen we alle boodschappen aan boord en stouwen alles zo goed mogelijk weg. De volgende dag krijgen we een heel goed telefoontje uit Nederland van Stefanie, die ons vertelt dat alles goed is met de baby en dat het een meisje is. We zijn ontzettend blij en nemen er ’s avonds een borrel op. De Drammer gaat weer te water en ’s middags doen we nog een tweede lading boodschappen bij een andere supermarkt, Gaan langs douane en immigratie en zijn net op tijd om de auto weer in te leveren. Dinsdag om 5 uur staan we op, om de Emmabrug van 6 uur te pakken. We melden ons over de marifoon en varen op tijd het kanaal in naar de brug. De brugwachter vaart de brug vlak voor onze neus dicht en er moet van bemanning gewisseld worden. Kost ons een uur, eenmaal buiten regent het, staat er bijna geen wind en blijkt de stuur automaat niet te werken. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Naar Aruba is ruim 70 mijl, dus dat sturen we wel met de hand. Om 17.00 uur melden we ons bij de havenautoriteiten, We moeten een uur buiten wachten want er vertrekt een cruiseschip. Na een uur de haven in waar we bij het industrieterrein af moeten meren, langs grote autobanden en in een behoorlijke deining, we zijn er niet blij mee. De douane en immigratie komen naar ons toe, maar al met al liggen we daar wel twee uur te wachten en is het inmiddels donker. Aanrader voor andere zeilers,die Aruba aan doen: ga niet gelijk door naar Oranjestad maar klaar in in Barcadera Harbour, dit is veel sneller. Downlaod bovendien de papieren voor douane en immigratie van te voren(site Renaissance Marina), vul ze vast in en je kunt ze dan gelijk afgeven. In het donker met geweldige service van Renaissance Marina via de marifoon de haven in geholpen. Eind goed al goed we hebben een heel mooie plek met uitzicht op het koraal en bij een resort met drie zwembaden en een privé eiland met snorkplekken. Voor het slapen gaan, zwemmen we dan ook nog een paar rondjes. Volgende dag gebruiken we om te klussen, de stuurautomaat in orde te maken en te wassen(machine doet het bijna zullen we maar zeggen) Tip: neem nooit een indesit wasmachine/droger combinatie aan boord,is veel te ingewikkeld en te kwetsbaar. ’s Avonds bezoeken we Kees en Nienke Wiersema en Esther die ook op Aruba zijn om wedstrijden te varen in de Tornado. We spreken heel veel andere zeilers en het is erg gezellig.

Van Curacao naar Aruba

2008-11-20T10:20:00.000-08:00

Foto's onderweg naar Curacao

2008-11-13T07:45:00.000-08:00

Enkele foto's onderweg naar Curacao.
15 november vliegen we weer naar de Drammer bij Curacao Marine om onze tocht via Aruba naar Panama te vervolgen.

Curacao.

2008-10-17T07:25:00.000-07:00

Curacao.
Maandag 13 oktober huren we een auto om naar Willemstad te gaan. We moeten inklaren en naar de immigratie. De immigratie is wat moeilijk te vinden, maar net als we om ons heen kijken komen we de bemanning van de Bonte Koning en van de Zeevonk tegen, die ook onderweg zijn. Zij zijn er al eerder geweest en wijzen ons de weg. Zij vertellen ons, dat het bekende ontmoetingscentrum voor de zeezeilers Sarifundy is afgebrand. Terug nemen we weer de beroemde drijvende pontonbrug "de Emmabrug" en gaan naar het internetcafé, waar we het stukje van Bonaire op de site zetten. We bezoeken Curacao Marina om afspraken te maken om de Drammer op het droge te zetten als we naar huis gaan. Alles ziet er goed uit en we hebben er vertrouwen in, wel besluiten we pas zondag daarheen te gaan omdat je er niet zo gezellig ligt. Daarna naar de airport om de roestvrijstalen strip af te halen, die niet met onze bagage meegekomen was. Dinsdagnacht draait het weer om. We hebben 's nachts vreselijk zwaar onweer met heel veel wind. Gelukkig liggen we aan de goede kant van de steiger en de Drammer wordt er mooi vanaf geblazen. We zijn heel gelukkig met de plek die we hebben. We zien verschillende boten verplaatsen en baaien opzoeken om zich tussen de mangrovebomen te nestelen. Ongeveer 120 mijl noord van Aruba ontstaat een tropische storm Omar, die zich verplaatst richting St Maarten. Het is heel uitzonderlijk, dat erop deze plek zulk weer zich ontwikkelt. De kusten van Aruba, Bonaire en Curacao hebben het zwaar te verduren. Op Curacao zijn windsnelheden gemeten van 120 km per uur en de zware regenval veroorzaakt veel wateroverlast. Sommige kranten hebben het over een hurricane, hoe danook er staat wel heel veel wind vinden wij, en de Drammer ligt behoorlijk scheef. De boot voor ons een Swan 86 trekt bijna de bolders uit de steiger en iedereen is in de weer met zijn boot. De volgende nacht herhaalt zich het weerbeeld en hebben we weer zwaar onweer en nog hardere wind. Hans is nu al voor de tweede keer 's nachts met de lijnen bezig. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik er alle twee de keren doorheengeslapen ben en 's morgens pas de verhalen hoorde. We kopen kranten, waarin we de puinhoop zien die de storm veroorzaakt heeft.Op Bonaire is een zeiljacht op de boulevard geslagen en er is heel veel schade aan de kusten, de stranden en vooral aan het koraal. Pas woensdagavond neemt de wind weer af en ineens is het weer het weer dat we de hele tijd hebben gehad. Donderdag maken we een rondrit over het eiland richting westpunt. We drinken koffie in een van de vele oude plantagehuizen die er nog op het eiland zijn, en rijden door naar het nationale park Shete Boka. Daar zien we op een betrekkelijk kort stuk kust spectaculaire kustverschijnselen, zoals een natuurlijke brug, prachtige grotten met speciaal lichteffect tussen de spleten door en het donderende water beneden. Ook zien we heel grote plateaux waar het water opspat en zich weer terugtrekt en heel mooie inhammen, waarin het water zich een weg zoekt. Maar het meest spectaculaire is wel een blowhole. Het water ketst hier zo hard tegen de rotsen aan en onder zo'n speciale hoek, dat het wel 10 meter opspat. De spray die daar bij hoort was erg verkoelend, maar ook wel heel zout. We rijden door naar de westkust, waar we lunchen en de schade zien die de storm veroorzaakt heeft. Gelukkig is het in veel gevallen vooral schoonmaken en de puinhopen opruimen, Veel bedrijven zijn daarom ook gesloten geweest, maar gaan nu weer open en het normale leven komt weer op gang.
Maandag vliegen we weer naar huis, nadat we de Drammer omgevaren hebben naar Curacao Marina. Dinsdag 21 oktober zijn we weer voor ruim drie weken in Nederland.

Bonaire

2008-10-13T12:15:00.000-07:00

Bonaire.
Het is drie oktober en we vertrekken vroeg uit de haven van Crews Inn, de hout reparatie is nog niet helemaal klaar maar het afwerken doen we zelf wel. Er is goed werk afgeleverd, al blijf je het waarschijnlijk lang zien omdat het nieuwe stuk natuurlijk niet dezelfde kleur heeft. We beginnen met heel rustig weer een beslissen om op de motor zo snel mogelijk noordwaards te gaan. Op die manier laten we het snelst de kust van Venezuela achter ons. Veel alternatief hebben we ook niet want er staat maar 2,9 knoop wind en soms zelfs wel 5.6 knoop. Het is wel lekker om weer in te slingeren en het eerste kopje koffie weer te pakken als we buiten zijn. Na vier uur krijgen we de squall over ons heen die we al aan zagen komen. Goede test voor de bimini met 40 knopen wind heeft die het wel moeilijk maar blijft staan. Het voordeel van een squall is dat je weet dat het niet lang duurt, dus gewoon doorgaan, het nadeel is wel dat de zee zich opbouwt en als je daarna weer weinig wind hebt, merk je dat behoorlijk lang. Na een uur besluiten we de fok er maar bij te zetten omdat de wind weer afgenomen is en we niet willen blijven motoren. Bij het uitrollen van de fok blijken de loopbanden niet goed te zitten, heleboel weer naar binnen en de loopbanden op dek opnieuw aangebracht. Dit zijn altijd van die dingen die gebeuren als je de boel van het dek gehaald hebt. De wind blijft zwak en komt tijdens de hele reis niet boven de 13 knopen. Wel hebben we 's nachts weer behoorlijk onweer en hebben alle apparatuur drie keer uit moeten schakelen omdat het te dichtbij is. Ondanks dat we ver naar het noorden gaan om de piraten te ontlopen hebben we toch een snelle overtocht. Na 60 uur hebben we 420 mijl afgelegd, waarvan we slechts 10 uur hebben kunnen zeilen, en meren op 5 oktober om 17.30 net voor donker af in de marina op Bonaire. In verband met de zeilweek is de haven voor hun doen behoorlijk vol, en we vragen langszij te mogen bij een ander jacht, maar wat in Nederland heel gewoon is, is hier bepaald niet gebruikelijk. Kortom we mogen niet en meren maar af bij de benzinepomp, want we willen wel snel naar bed. De volgende ochtend met veel moeite een plaats gekregen tussen twee jachten in, en snel naar Kralendijk om naar de douane en immigratie te gaan. We bezoeken gelijk de stad, kopen een heerlijk ijsje en bezoeken het internetcafé waar we tot de ontdekking komen dat het vorige stukje nog niet op de site staat. De volgende dag gaan we naar Habitat om een auto te huren. Op het terras daar stap ik bijna op de staart van een leguaan en schrik net zo erg als het beest zelf. Uitkijken dus hier waar je loopt. We huren een pickup auto om de volgende dag naar het nationale park te kunnen gaan en de dagen daarna een kleinere auto. Lunchen heerlijk op het terras daar en genieten van de leguanen, de pellikanen en hele mooie vissen. 's Middags maken we de rubberboot in orde en gaan naar buiten om een boeitje op te pikken en te snorkelen. De hele kust is natuurgebied en je mag zelf nergens ankeren, maar overal liggen boeien en speciale boeitjes voor rubberboten om aan af te meren. De volgende morgen vertrekken we vroeg naar het nationale park met onze stoere pickup. Je mag het park alleen met dit soort autos in, en al snel merken we dat dat ook echt nodig is. Het park is mooi met vooral geologisch bijzonder interessante dingen, zoals heel duidelijke scheidingen tussen aardlagen, heel veel fossielen en prachtige flamingo's gezien. 's Middags snorkelen we op een strandje in het park. We hebben het strandje helemaal voor onszelf en het is echt een paradijs. Mooi wit zand en voor de schaduw een hele diepe grot, bovendien lopen we zo het water in dat ruim dertig graden is en snorkelen gelijk tussen prachtige vissen. Je hoort ons niet klagen. Na een uur komen er duikers en we houden het voor gezien. Hans is toch wel weer enthousiast geworden door het snorkelen en maakt de volgende ochtend weer een duik, onder begeleiding van een instructeur. 's Middags naar Lac Cai, waar we heerlijk lunchen en ongeveer een half uur door het water waden naar het rif. Als het hard waait moeten de golven daar wel vier meter opspatten, nu was het heel rustig en kabbelde het water zachtjes over de koraalrand. Weer een half uur teruglopen door water dat op zijn diepst 50 cm. diep is. Over de zuidkant van het eiland langs de slavenhuisjes rijden we weer terug naar de haven. De volgende dag bezoeken we nog een gebied waar 300 B.C Arawak indianen geleefd hebben we zijn onder de indruk van de inscripties die we nog kunnen zien en de kennis waar de mensen toen al over beschikten. Aan de hand van stenen op de kust en gezeten op hoogte in een grot, hebben ze heel veel sterren in kaart gebracht. In een grot verderop zit een gat en als de maan precies door dat gat viel was het kerstavond. Op kerstavond komt hier de bevolking van Bonaire nog vaak samen om een kerstmis te houden, moet wel heel speciaal zijn. 's Middags snorkelen we bij een van de mooiste snorkelplekkken van Bonaire en we zien een schildpad en heel speciale vissen. Zaterdagochtend bezoek van de Noordhinder, 's middags uitgeklaard en zondagochtend willen we vroeg vertrekken naar Curacao maar blijkt het havenkantoor tot 10.00 uur gesloten te zijn. Hoewel we zelfs langer betaald hebben willen we toch niet zomaar vertrekken dus wachten we nog maar even. De afstandnaar Curcao is niet zo groot en we zeilen en motoren heel rustig die kant op. Onderweg nog een fotosessie gehouden met de Marelot, een andere kustzeiler die we weer in de Curacao Marina zullen zien. Om 18.00 meren we af in het Spaanse water bij de Curacao Yacht Club.

Terug in Trinidad

2008-10-06T15:53:00.000-07:00

Weer terug in Trinidad.

Vrijdag 26 september zijn we weer aan boord gekomen van de Drammer. Via onze agent hadden we al gehoord dat er schade was aan de bakboord stootrand. Drie weken geleden is er een heel zware deining in de haven geweest, waarbij meerdere boten beschadigd zijn. De boot naast ons was verplaatst en ze hebben daarna verzuimd om onze achterlijn weer terug te brengen op de wal. Stom maar goed het is gebeurd, bovendien hoorden we dat de boot die naast ons lag net op tijd naar achteren is verhaald omdat de masten bijna in elkaar waren gekomen. Daar moet je dus niet aandenken, want dan is de schade echt groot. Het weekend hebben we gebruikt om alle losse spullen weer terug te plaatsen en de boot schoon te maken. Bij het schoonmaken troffen we een salamander aan en in het zwaluwnest in de cockpit een vogelnestje met twee piep kleine vogeltjes. We hebben ze voorzichtig opgepakt en in het gras gezet. Helaas konden we niet anders, de reddingsactie was niet succesvol. Maandag begonnen iemand te zoeken voor de houtreparatie. In de haven werd aan een andere boot houtreparatie uitgevoerd en via anderen hoorden we dat ze goed werk afleveren. Dinsdagochtend is de baas komen praten en heeft offerte uitgebracht. We zijn akkoord gegaan en omdat woensdag een nationale feestdag was konden ze vandaag, donderdag 2 oktober pas beginnen. Gisteren een mooie tocht over het eiland gemaakt en het nationale park op de noordwest punt van het eiland bezocht. We zijn de bergen ingereden om bij Fort George van een prachtig uitzicht te genieten. Het is een strategische plek en je kan de schepen aan zien komen vanaf de Atlantische Oceaan, vanaf de golf van Paria en door het nauwe gat van Chaguarama. De lunch gebruikt aan het strand en heel traditioneel "bake and shark" gegeten, leuk tussen alleen maar lokale bewoners en geheel op hun manier. Wachten in twee lange rijen, een rij voor de bake and shark en de ander rij voor de sauzen en de salade, om het vervolgens met je handen op te eten. Niet nodig om te zeggen dat we redelijk hebben zitten knoeien, maar het eten is echt goed. De bevolking is heel vrolijk en ook heel kleurrijk, met overal muziek en families die aan het picnicken zijn. Het weerbericht voor de komende dagen is goed en we vertrekken morgenochtend vroeg weer richting noord om daarna pas weer naar het westen te gaan. De venezulaanse kust is niet echt veilig, dus we maken maar een ommetje. We willen in ieder geval naar Bonaire, om daarna door te gaan naar Curacao.

Van St Lucia naar Trinidad

2008-07-06T06:30:00.000-07:00

Van st. Lucia tot Trinidad.

Zaterdag 21 juni komt Hans weer terug aan boord. Hij is een week naar Nederland geweest voor allerlei verplichtingen en in die tijd heb ik verschillende klussen aan de boot laten doen. Voor zijn vertrek zag het ernaar uit dat de generator gemaakt was, toen ik hem echter volgens afspraak elke dag even liet lopen bleek al snel dat er grote lekkage was. Bleek dat er verschillende dingen niet goed aangesloten waren in st. Maarten, tot op het laatst blijft hij echter lekken. We laten het er maar weer bij zitten en hopen op Trinidad. Ook heb ik in die week nog een bimini besteld en laten maken, waar Hans erg blij mee is. Om 11.00 uur komen onze vrienden Aad en Betsy aan boord, die een week met ons mee zullen varen. Na een uitgebreide lunch op het terras kijken we de voetbal wedstrijd Nederland-Rusland met de zo terleurstellende uitslag. De volgende dag varen we naar Marigot Bay op st. Lucia omdat de bagage niet aangekomen is, en Aad van daaraf makkelijk met een taxi naar het vliegveld kan om het op te halen. Als we de baai invaren komt er gelijk een boatboy op ons af om de lijn door de mooring te halen, altijd erg makkelijk omdat sommige moorings heel zwaar zijn om naar boven te halen en je lijn er door te rijgen. Na een half uur komt de tweede boatboy en verteld ons dat we aan hem moeten betalen, we weigeren en gaan ons melden bij het havenkantoor. Deze vertellen ons dat we inderdaad de verkeerde hadden, dat we teveel betaald hebben en voortaan in het havenkantoor moeten betalen. De baai is heel mooi en maakt alles goed. Aad haalt de bagage op en wij zwemmen bij de boot met een prachtig uitzicht tussen de palmen door op de Caribische Zee. 's Avonds heerlijk gegeten in een luxe restaurant waar we in twee keer met de dinghy heen gaan. Maandag 23 juni vertrekken we vroeg omdat we het eiland st. Vincent over willen slaan. Er zijn daar verschillende gevallen van piraterij bekend, dus voor ons een ander eiland. Wel heel vervelend voor de lokale bevolking, waarvan velen het geld dat de jachten binnenbrengen goed kunnen gebruiken. Raar ook om langs zo'n mooi eiland te varen en er slechts één of twee jachten te zien liggen. Om 16.30 uur pikken we een mooring op op het eiland Bequia. Als de boatboy vraagt af te rekenen zeggen we dat wel bij het havenkantoor doen. Wij betalen hem voor de hulp en hij blijft erbij dat we mooringgeld moeten betalen. Hans steekt weer zijn verhaal af en de boy gaat weg. Als we echter aan de kant komen om in te klaren blijkt er geen havenkantoor te zijn en hadden we inderdaad aan hem moeten betalen. Later kunnen we hem niet meer vinden en vertrekken met een rot gevoel dat we niet betaald hebben. Ze zijn dus niet allemaal gelijk. De volgende dag staat er veel wind met vlagen van 6 tot 7 Bft. We gaan lunchen op de wal en maken een rondrit over het eiland. We bezoeken een turtle sanctuary, waar één persoon gedreven door idealisme een heel center opgezet heeft en zieke schildpadden verzorgt. Ook zien we een slachtplaats voor walvissen, dat gefinancierd is door de Japanners. De eilandbewoners mogen nog een klein aantal walvissen per jaar vangen, en vorig jaar hebben ze er nog één gevangen en geslacht. Het levert echter zoveel protest op dat ze er wel niet lang mee door zullen gaan. Woensdag 25 juni vertrekken we voor een tocht van 51 mijl naar het eiland Canouan, het wordt een hele mooie tocht met 4-5 Bft en halve wind. Aad stuurt lange stukken, het is leuk te zien hoe ervan genoten wordt. Afgemeerd om 16.00 uur aan een mooring en na een wandeling op het eiland genieten we van een heerlijk diner in het luxe Tamarind Hotel. Altijd weer moeilijk om te zien hoe arm en rijk vlakbij elkaar zijn. We worden drijfnat als we weer met de dinghy naar de Drammer gaan, arme Hans die moet de tocht twee keer maken omdat we niet met z'n vieren in de dinghy passen. Dan al blijkt hoe de wind is gedraaid en toegenomen. 's Nachts liggen we vreselijk te gieren achter de mooring en niemand maakt echt een goede nachtrust.

Donderdagochtend gaan we direkt door naar Grenada, het is jammer om de Grenadines verder niet te bezoeken, maar met deze zeegang durf ik niet tussen de koraalriffen door om daar achter voor anker te gaan. Om 17.00 uur komen we aan in de haven van 'st George op Grenada. Na enig drammen krijgen we een ligplaats in de jachthaven, gaan uit eten en slapen de volgende morgen lekker uit. Vrijdag 27 juni maken we met z'n vieren een tocht over het eiland. Het is een mooi eiland met mooie kusten, waar helaas zo nu en dan een schip verlaten ligt weg te roesten. We krijgen uitleg over produkten van het eiland bij een vroegere nootmuskaat estate. Bezoeken een waterval en het tropisch regenwoud, waar we helaas weinig zien van de vergezichten omdat het regent. Een narrige aap schudt ons weer wakker. Zaterdag 28 juni is alweer de dag dat Aad en Betsy ons gaan verlaten. Als we ze uitgezwaaid hebben gaan we boodschappen doen en de boot klaarmaken voor de oversteek naar Trinidad. Het is altijd weer stil aan boord als de gasten vertrokken zijn en we moeten steeds weer even wennen. We kijken terug op een gezellige week. Zondagmorgen om 3.00 uur loopt de wekker af en we ontbijten en maken de boot verder klaar. Om 4.00 uur gaat de laatste lijn van de ankerboei en heel langzaam vinden we onze route naar buiten. Bij het eerste licht hijsen we de zeilen en varen met een heerlijke 3-4 Bft halve wind richting zuid. Het is een tocht van 90 mijl en we willen voor donker binnen zijn, omdat we nu heel dicht bij de Venezulaanse grens komen en er in dat gebied nog weleens wat gebeurt op het gebied van piraterij. Om 17.00 naderen we de nauwe doorgang naar de golf van Paria. Het is een berucht gebied, waar de postboot uit Engeland vroeger al moeite mee had om door te komen.

We zien grote brandingsgolven en controleren nog even de navigatie. Het moet goed zijn, fok naar beneden gehaald en op gereefd grootzeil surfen we met 9 knopen door het gat tussen hele hoge rotsen. We zijn onder de indruk van het woeste water, maar dan verschijnen er ineens rondom ons een hele grote school grote gevlekte dolfijnen. Ze vinden het een spel om met deze snelheid mee te zwemmen en we weten niet waar we moeten kijken, ze zijn overal. Voor bij de boeg zijn er acht bezig net voor ons uit te zwemmen. Het zijn onze laatste mijlen van een jaar cruisen en het lijkt wel of ze ons een applaus geven, ze klappen met hun staarten op het water, kijken me aan en spuiten me drijfnat. We genieten wel tien minuten van dit vrolijke schouwspel, dan ineens zijn ze weer verdwenen en wij gaan de hoek om waar we voor de laatste keer precies voor donker een mooring op kunnen pakken. Negentig mijl in dertien uur we zijn heel tevreden, maken een kopje soep en een boterham en gaan lekker vroeg naar bed. De volgende morgen melden we ons bij Crewsinn, de marina waar we een plaats besproken hebben om de Drammer drie maanden achter te laten. We krijgen een goede plek en beginnen de boot klaar te maken om achter te laten. We vinden een bedrijf dat naar de generator kan kijken en maken afspraken. Er is een heerlijk zwembad bij de haven waar we van genieten. Dinsdagavond 1 juli gaan we met een excursie naar de oostkust van het eiland om schildpadden te zien. Als we aankomen zien we gelijk al een Leatherback turtle, die bezig is eieren aan het leggen. Studenten voorzien haar van tags, een chip, wegen haar en nemen bloedmonsters af. Dan wenkt een andere gids me of ik mee wil lopen verder het strand op, Hans en nog een andere man gaan ook mee en met z'n vieren lopen we over het donkere strand.

We zien twee schildpadden die na het leggen van hun eieren terug keren naar de zee. Het zijn net twee grote ballen die langzaam naar de zee rollen. De schildpadden zijn ongeveer twee meter lang en wegen om en nabij een ton. We zien twee studenten, die kleine schildpadjes opgraven, afspoelen en naar zee brengen om hun overlevingskans te vergroten. Verderop zijn nog twee van deze dames eieren aan het leggen, de maan schijnt en verlicht hun schild. Het is geweldig om het hele proces, dat al miljoenen jaren aan de gang is, te kunnen zien. De eieren die nu uitkomen zijn ongeveer 60 dagen eerder gelegd. De kleintjes hebben voor twee weken eten mee als ze voor het eerst in zee komen. Ze hebben onder hun schildje een wybertje met voedsel om de eerste tijd te overleven. We zijn diep onder de indruk en komen 's nachts om twee uur weer aan boord, nemen een borrel en gaan naar bed. Vrijdag maken we nog een excursie naar het tropisch regenwoud op het eiland bij het Asa Wright Center en 's middags gaan we naar de swamp, een moerassen gebied aan de kust, waar we de rode ibis zien.

Het is adembenemend om honderden knalrode vogels in formatie te zien vliegen met als achtergrond een helblauwe lucht. De vogel is het nationale symbool van het eiland, komt alleen in Trinidad voor en is nu beschermd. Hun aantal was erg geslonken, omdat de mensen ze aten en de veren gebruikten voor carnavalskleding. Maandag 7 juli vliegen we weer naar Nederland en zullen dan voor drie maanden in Nederland zijn. Dit was voorlopig dus het laatste stukje, in september pakken we de draad weer op.

Vertrek naar Les Saintes

2008-06-16T13:58:00.000-07:00

Vertrek naar Les Saintes.

Vrijdag 6 juni kunnen we vertrekken. De knieën van Hans gaan alweer een stuk beter, we klaren uit en vertrekken om 11.00 uur richting Les Saintes. We hebben een mooi zeiltraject en laten om 16.00 uur het anker vallen. We genieten van het uitzicht, eten aan boord en gaan lekker vroeg naar bed. Hans houdt ankerwacht omdat we 's nachts te dichtbij komen bij een ander verlaten jacht en zelfs even moet afduwen. De volgende ochtend gaan we met de dinghy naar de wal en bekijken het stadje. Hans moet nog wat voorzichtig aandoen en neemt steeds wat rust. Al met al gaat het steeds beter met zijn knieën, hij moet alleen geen onverwachte bewegingen maken. 's Middags zwemmen we achter de boot en 'savonds gaan we heerlijk uit eten in een heel gezellig klein restaurantje. Zondagochtend 8 juni vertrekken we al om 7.15 uur richting Dominica. Mooi aan de wind zeiltraject en de Drammer loopt weer als vanouds. We komen bij Rupert Bay in het noorden en willen daar ankeren om de Indian River te bezoeken. Er blijken echter geen andere boten te liggen en we hebben de afspraak dat we niet ergens alleen voor anker gaan. We gaan dus door naar Roseau in het zuiden, ook daar is het erg rustig maar we worden gelijk opgevangen door een boatboy van Seacat en besluiten daar een mooring te nemen. Vlakbij is een hotel en de firma wordt in de pilots aan geraden. Wel raar om gewoon langs de kust te liggen aan een mooring, zonder beschutting van een baai of iets dergelijks. 's Avonds aan wal in het bookingskantoor van Seacat spreken we met de eigenaar af de volgende dag een tour over het eiland te maken. Het kantoor bestaat uit een paar stukken hout om op te zitten met wat aangespoeld schuimrubber, het dak wordt gevormd door palmboombladeren. Als ik om een plattegrond vraag voor de rondrit komt er een kaart tevoorschijn, dat op een plankje is geplakt. Aan de hand hiervan bespreken we de rondrit en maken de prijs af. De hele dag zal er iemand de Drammer in de gaten houden. We krijgen er geen spijt van. De rondrit met tocht op de Indian River, wordt een hele belevenis. We bezoeken het indianenreservaat van de Caribs, en onze gids blijkt daar de nodige mensen te kennen en laat ons ook met hun kennismaken. We zwemmen in de Emerald Pool onder een waterval in het tropisch regen woud. Moe maar voldaan en met een zak vol heerlijke mango's komen we 's avonds weer terug aan boord. Dominica heeft grote indruk op ons gemaakt. Het eiland is erg arm maar de mensen zijn er heel vriendelijk. De natuur is adembenemend en ongerept. Heel veel stukken zijn nog niet eens in kaart gebracht. Dinsdag 10 juni vertrekken we om 6.15 richting Martinique. weer een mooi zeiltraject en om 11.30 uur zijn we al bij de noordpunt van Martinique. We zeilen door naar le Marin in het zuiden. Het voelt weer als thuiskomen en denken met veel plezier terug aan onze vorige aankomst na de oversteek van de Atlantische Oceaan. In gedachten maken we het nog een keer mee en we beseffen ons heel goed hoe speciaal het was dat onze schoondochter en kleindochter daar toen waren. We zijn te laat om te tanken en een plek aan de steiger te krijgen en mogen overnachten bij het tankstation zodat we 's morgens als eerste aan de beurt zijn en naar de box kunnen om de boot schoon te maken. We maken dankbaar gebruik van de mogelijkheid de boot weer eens zoet af te spoelen en boodschappen te doen. De volgende dag varen we naar St. Lucia. De voorspelling van het weer is erg slecht en we gaan vroeg weg om het slechtste weer te voorkomen. Dat pakt goed uit en meren 's middags af in Rodney Bay Marina. Hier zullen we een week blijven, omdat Hans naar huis gaat en we daarna vrienden uit Nederland aan boord krijgen. In Rodney Bay Marina wordt nogeens naar de generator gekeken en zowaar door de firma Regis weer aan de praat gemaakt.

Verblijf Guadeloupe

2008-06-05T07:59:00.000-07:00

Verblijf Guadeloupe.

Woensdag 28 mei geeft Hans de motor een 250 uren beurt. Het kleppenstellen laten we over aan Fred Marine, die dealer is voor Yanmar. We maken afspraken met de capitanerie om de Drammer op het droge te krijgen. Alles wat we nu vast kunnen doen hoeft straks niet meer in Trinidad, als we de boot daar achterlaten om naar Nederland te gaan. De boot moet nodig opnieuw in de antifouling, door de aan groei lopen we naar schatting 2 knopen minder in snelheid. We maken afspraken met Martin David, die voor ons het schip zal afschuren, in de primer en twee maal in de antifouling zal zetten. Donderdag maken we de boot schoon en gaan 's middags met de dinghy naar een mooi zwembad aan de overkant van de lagoon. Voor vrijdag en zaterdag huren we een auto om het eiland rond te kunnen gaan. We maken een mooie rondtocht over het gedeelte dat Basse Terre heet, maar het hoogste deel van het eiland is. We bezoeken het tropisch regenwoud en een park, dat goed uitleg geeft over het gebied en de flora en de fauna. We rijden langs de kust verder en willen nog wat grotten bezoeken, waarin zich afbeeldingen bevinden van de Carieb Indianen. zij leefden hier tot de zesde eeuw na Christus. We rijden tijden rond om de plek te vinden, en als we er eindelijk zijn blijkt het museum gesloten. Wel hebben we een mooie rondrit gehad op deze manier. Deze plek was zo afgelegen, dat we er anders nooit gekomen waren. We zijn voor donker weer bij de Drammer, die we klaarmaken om uit het water gehaald te worden. Zaterdagochtend 31 mei melden we ons bij de portaalkraan. Als snel blijkt hoeveel plezier we van Martin zullen hebben. De man, die de portaalkraan bedient doet erg moeilijk, eerst heeft hij geen plaats en daarna geen steunen voor de Drammer. We laten alles aan Martin over en bemoeien ons er niet mee. Na veel heen en weer gepraat kunnen we na een uur toch het water uit. Zonder Martin was ons dat zeker niet gelukt en we merken voor het eerst het nut van een agent. De Drammer blijkt wat breed voor de kraan en we moeten echt goed opletten. Als we op het droge staan zien we wel wat die man bedoelde met geen plaats. We sluiten na het neerzetten vier andere boten in en de uitgang voor auto's wordt eveneens heel smal, maar we staan. Martin begint gelijk met afspuiten en schuurt daarna met de hand de hele boot af. Dat het niet voor niets is, is wel heel duidelijk. de aangroei is echt heel erg met heel mooie gekleurde annemonen. Wij gaan 's middags naar le Moule aan de Atlantische kust. Als je weet dat er op die plek vroeger 50 tot 100 boten lagen afgemeerd aan deze kust krijg je wel heel veel respect voor het zeemansschap van die mensen toen. Het aantal wrakken dat er ligt is groot en voor een deel ook nog zichtbaar. We overnachten in hotel Village Soleil, vlakbij de haven. Zondag gaan we met de dinghy naar het aquarium en leren veel over de vissen die we met snorkelen gezien hebben. De Drammer heeft al een mooie rode onderkant gekregen en alles verloopt volgens plan, morgen de laatste laag antifouling. Maandagochtend blijkt Hans erg veel last van zijn knie te hebben. De knie is rood,warm en gezwollen. Dat hadden we niet gepland. Kontakt opgenomen met de huisarts in Nederland, die onze medicijnlijst heeft samengesteld en ook een kopie heeft, hij schrijft de medicijnen voor en ik haal ze snel van boord. Gelukkig helpen ze erg goed en Hans slaapt de hele dag. Niet handig nu we weer het water in moeten. Ik vind het altijd al eng om op een boot te gaan die op het droge staat. Hier hebben ze nog eens heel korte en slechte trappen. Kortom een klus waar ik niet op zit te wachten. Eerst probeer ik nog of we er niet morgen in kunnen, maar zie zelf ook wel dat we de boel teveel blokkeren. Als ik aan booord ben om de monteur van de motor te helpen, zie ik opeens de bogen van de portaalkraan door de ramen. Ik kan nog net een anode naar beneden gooien, die Martin nog op de schroefas zet. De monteur heeft het niet zo moeilijk met die korte trap, maar ik wel. Uiteindelijk houden twee mannen de trap zo stil mogelijk voor Madam. De boot hangt snel in de singels en voor we het weten ligt de Drammer weer in het water. Met Martin vaar ik de boot naar de haven terug en ga snel terug naar het hotel om verslag uit te brengen aan Hans. De medicijnen slaan goed aan en we kunnen de volgende ochtend met een taxi terug naar de boot. Daar loopt Hans wat teveel en krijgt weer last. Moet dus duidelijk rustig aan doen. De volgende dag nemen we de tijd om de planning te maken voor het najaar. Na 25 sept. zullen we vier weken aan boord zijn en vier weken in Nederland. Gelukkig hebben we ruim de tijd en kunnen staks rustig naar het zuiden afzakken;

St Barts tot en met Les Saintes

2008-05-29T14:50:00.000-07:00

St. Barts tot en met Les Saintes

We pakken de brugopening van 11.30 uit St. Maarten, nadat we uitgeklaard hebben. We kunnen met een kleine hoogteslag met mooi zeilweer St. Barts aanlopen. We vinden een mooie plek in het centrum van de stad, keurig tussen twee moorings. We liggen heel rustig en kunnen gerust naar de wal met de rubberboot om in te klaren en het havengeld te betalen. Heel snel gaat dat allemaal en als we geen Euro's bij ons hebben, kunnen we ook de volgende dag wel betalen. We gaan de stad in om te pinnen en rekenen alsnog snel af. Wat een verschil met St. Maarten,waar we voor alles moesten betalen en steeds meer dan een uur bezig waren. Dinsdag 20 mei gaan we naar een internetcafé in Gustavia, de hoofdstad van St.Barts, om het laatste nieuws van thuis op te halen. We wandelen door de stad en gaan 's avonds heerlijk uit eten. Gustavia blijkt een luxe oord te zijn met vele merkwinkels als Dior, Louis Vuiton en vele andere merken. Ongelooflijk toch steeds weer te zien hoe elk eiland zijn eigen sfeer heeft. Hier zijn het overwegend blanke mensen, met slechts een enkele kleurling. De volgende dag gaan we naar een kleine baai in het noorden van het eiland om te zwemmen en te snorkelen. We pakken een mooring op en genieten van het strand en de rust. 's Avonds starten we de nieuwe generator. Althans dat proberen we. Nee dus. Geen beweging in te krijgen. De volgende dag nemen we kontakt op met onze leverancier in Nederland, die allerlei tips geeft om hem aan de praat te krijgen. Het lukt echter niet en we bellen naar St. Maarten naar de firma Electec, die de generator geplaatst heeft. De afspraak gemaakt, dat er zaterdag een monteur van hun naar St. Kitts komt vliegen. We varen met een mooi halfwindse rak bij 5 Bft. naar Statia, het vroegere St. Eustatius, waar we een mooring oppakken bij Oranjestad. Helaas kunnen we niet aan wal omdat er een heel zware deining staat. Door de verrekijker speuren we het eiland af en zien toch nog wel wat historische plekjes. Hans zwemt nog even in de luwte van de boot en dan gaan we een onrustige nacht in. Als je zeilt weet je dat de boot beweegt en ontstaat er een ritme. Nu aan de mooring schieten we allerlei kanten op, wat een raar gevoel is. We vertrekken danook 's morgens vroeg naar het volgende eiland, St. Kitts, waar zaterdag de monteur naar toe komt vliegen. We meren af in de marina, die ongeveer 30 ligplaatsen telt en krijgen een mooie box. Het is heel lang geleden, dat de Drammer tussen vier palen heeft gelegen. We klaren in en worden van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk moeten we naar het politiebureau in de stad om ons bij de immigration in te laten schrijven. Gelijk de stad bezocht en we worden getroffen door de gelijkenis met Afrika. Om ons heen alleen kleurlingen en het hele leven is als in Afrika. Het voelt zeer vertrouwd aan en we zijn blij verrast door de gelijkenis. De bevolking bestaat voor 95% uit kleurlingen, die met hun tafels langs de weg met hun handelswaar heel wat leven in de stad brengen. Zaterdagochtend meert er nog een cruisschip af, dat nog meer leven met zich meebrengt. Alle stalletjes gaan open en overal wordt muziek gemaakt. Vanaf 's morgens 9.00 uur horen we dezelfde muziek en ik vraag me danook af of je met hun tippot ze ook stil kunt krijgen. 's Middags komt de monteur aanboord voor de generator. Om kort te zijn, hij krijgt hem ook niet aan de praat. Blijkt binnenin iets niet goed gemonteerd te zijn in de fabriek, of afgebroken. Hij kan niet het hele motorblok openmaken. Hij keert onverrichte zaken weer terug naar St. Maarten. Wij balen en gaan maar lekker uit eten. We worden wel beperkt in onze mogelijkheden, zo kunnen we bijvoorbeeld niet lang voor anker in een baai. Het is echter niet anders en we zien wel hoe Fisher Panda dit gaat oplossen. Het was hun idee om de generator te vervangen, dus ze lossen het ook vast wel weer op. Zondag 25 mei hebben we een tour geboekt bij een vrouw, die ons in de stad aansprak. We willen vooral naar het tropisch regenwoud en Veronica, zoals ze heet, zegt ons toe dat goed te kunnen regelen. Ze heeft het dubbel en dwars waargemaakt. Ze is met ons naar haar geboortestad gereden, en daar hebben we met haar in de haar zo vertrouwde omgeving gewandeld. Ze vertelt ons verhalen uit haar jeugd. Hoe ze het eten steeds uit het woud haalden. En vogels en apen met kattepulten uit de bomen schoten. Veel weet ze ook van het gebruik van planten en vruchten. We plukken een heleboel mango's, waar we dagen van genieten. Ze rijdt ons het hele eiland rond en zien echt heel veel. 's Morgens heeft ze ons eerst naar de handelshaven gereden om uit te kunnen klaren, doordaar kunnen we nog 's middags vertrekken naar Guadeloupe. De eerste wacht is het aardedonker. Ik moet over een plaat heen van 20 meter, wat op zich geen probleem is natuurlijk, maar wel als je daar allerlei vissersboeitjes kan verwachten. Gelukkig heb ik er geeneen geraakt maar zag ze wel heel dichtbij de boot. Vaart niet zo rustig, maar het is weer goed gegaan. Aan de lijzijde van het vulkaaneiland Montserrat langs en als ik de wacht overgeef aan Hans ruiken we beiden een duidelijke zwavelgeur van de vulkaan. We houden ruim afstand. Laatste eruptie was in 1997 en op de kaart staat nogsteeds landing prohibited. Bij het passeren komt de maan op en Hans heeft een mooie wacht met heel mooi zeilweer. Om 14.15 komen we aan bij de zuidpunt van Guadeloupe. De wind is toegenomen tot 6 Bft. en nog steeds pal op de kop. Bovendien blijkt er een behoorlijke stroom tegen te staan. Blijkt dat we Guadeloupe nooit voor donker aan kunnen lopen. Het is tegen onze principes en deze aanloop is overdag al niet eenvoudig. We besluiten uit te wijken naar de eilandengroep Les Saintes. We laten om 16.15 het anker zakken in een heel mooie baai. We zwemmen in water van 29,80 graad, en gaan vroeg naar bed. Hans besluit in de kajuit te gaan slapen om snel het ankeralarm te kunnen horen. Het is er namelijk erg druk omdat er zeilwedstrijden zijn. Alles gaat goed en we vertrekken 's morgens om 8.00 uur naar Guadeloupe. Het is een prachtig zeiltraject, eerst hoog aan de wind maar daarna met een knikje in de schoot. De aanloop blijkt inderdaad niet echt eenvoudig en we zijn blij dat we het niet in het donker geprobeerd hebben. Helemaal niet als we ook nog achter een vissersboeitje blijven haken. Gelukkig varen we alleen op zeil en staat de motor niet aan. We overleggen wat te doen en dat suffe bolletje blijft ons maar achtervolgen. Eén ding is duidelijk geen motor bij, hoe dan vrij te varen. Rustig overleggen we nog een keer, en dat was één keer teveel voor het boeitje. Het blijken er twee te zijn en ze houden het alletwee voor gezien. Hele opluchting voor ons en we bedanken ze vriendelijk voor hun vertrek. Aanloop Pointe à Pitre op Guadeluope verloopt verder goed en we worden vriendelijk ontvangen door de havenmeester en krijgen een mooie plek. Het blijkt een feestdag te zijn en inklaren kunnen we morgen wel. Ieder eiland zijn eigen stijl, maar dit is wel fijn.

Vertrek British Virgin Islands

2008-05-20T08:06:00.000-07:00

Vrijdagavond 9 mei komt Hans weer aan boord vanuit Nederland. Hij neemt een nieuwe dynamo mee. David van Cay Electronics is bereid ons verder te helpen om hem in te bouwen ook al is het weekend. Bij nameten blijkt de dynamo echter niet te passen. David naar de zaak terug om te kijken wat hij kan doen. Er blijkt nog een dynamo klaar te staan om ingebouwd te worden in een catamaran maar de eigenaar zit nog in Florida. David besluit dat wij hem meer nodig hebben en neemt hem voor ons mee. Een nieuwe bestellen duurt voor ons te lang maar voor de catamaran is nog tijd. Ons visum loopt over 5 dagen af en dan moeten we uit de BVI zijn. 's Avonds om zeven uur is alles ingebouwd en we drinken met David een borrel op de goede afloop. De zondag gebruiken we om alle rommel op te ruimen, te zwemmen en de Drammer weer zeilklaar te maken. Maandag tanken we brandstof en vertekken naar Sopers Hole om daar dinsdag uit te klaren. Hans schraapt de romp nog af, want de aangroei is heel erg. Er zijn in een week tijd slierten aan de boot gegroeid van een centimeter of veertig. Het is zwaar werk en bovendien stroomt het nogal. 's Avonds heerlijk gegeten en de volgende ochtend heel snel uitgeklaard. Met spijt verlaten we na dertig dagen de British Virgin Islands, het is een heel mooi gebied met mooi natuurschoon en rustig vaarwater. We vertrekken naar St. Maarten om een nieuwe generator in te laten bouwen. De afspraken zijn gemaakt en de nieuwe generator is aangekomen. We hebben een heel mooie oversteek met rustig weer maar de wind volledig op de kop, zodat het grotendeels motorzeilen is. We proberen even of we genoeg snelheid halen op zeil. We komen echter niet verder dan 2,9 knoop. Tijdens mijn wacht heb ik volle maan, dus echt donker wordt het niet. Wel heel veel scheepverkeer, met voor mij nogal onbekende verlichting. Ik heb het danook behoorlijk druk en de wacht is zo voorbij. Hans neemt het over. Beiden maken we zo onderhand redelijk nachtrusten als we geen wacht hebben. Het vertrouwen op elkaar is gegroeid, het ritme zit erin en we weten dat de ander aangelijnd is. We proberen lange tijd de brugopening van 11.30 uur te halen bij St. Maarten. Als we 's morgen om 9 uur zien dat we dat niet meer halen, besluiten we lekker te gaan zeilen en het laatste stuk dan maar op te kruisen. Om 14.00 uur laten we het anker zakken in de baai voor de brug. In één keer liggen we als een huis, zetten het ankeralarm erop en gaan lekker zwemmen. Om 17.30 kunnen we door de brug en meren weer af in Simpson Bay Marina. De volgende ochtend om 8.30 komen Anan en Steven van de firma Electec aan boord om de generator te vervangen. Ze leveren goed werk af en na anderhalve dag zit de nieuwe generator erin en draait prima. 's Middags havenproject van Ballast Nedam bezocht op St. Maarten en boodschappen gedaan bij een heel grote supermarkt. De volgende dag heeft Hans de airco gerepareerd, hebben we andere onderdelen voor de boot aangeschaft en een ferry besproken naar Saba. Met de boot is dat bijna niet te doen. Je kunt er moeilijk ankeren en heel moeilijk aan land komen. Bovendien loopt het seizoen af en je kunt er niet alleen gaan liggen. Prima oplossing dus om het met de ferry te doen. Saba is een mooi onbedorven eiland met maar 1500 inwoners. Die heel vriendelijk en gastvrij zijn. We rijden rond met een taxi en zien in drie uur tijd het hele eiland. Lunchen doen we heel snel en we besluiten de laatste twee uur op het eiland te gebruiken om te hiken. Wel zwaar maar zeker de moeite waard, we klimmen 250 meter hoger dan we zijn en eindigen op 650 meter. De top kunnen we niet halen, die ligt op ruim 800 meter in de wolken. De Mount Scenery, die we nu beklimmen is de hoogste berg van het Koninkrijk der Nederlanden. Wel halen we ruim de grens van het tropisch regenwoud, zien de hagedissen met de gele buik, die alleen op Saba voorkomen. Er vliegen prachtige vogels rond met heel mooie kleuren. Op de terugweg naar de ferry zien we nog de Iguana, een prehistorisch dier om te zien. De volgende dag maandag 19 mei willen we weer doorvaren naar St. Barth.

British Virgin Islands.

2008-05-08T04:41:00.000-07:00

Woensdag 23 april verlaten we de haven en gaan op zoek naar een andere nederlandse boot uit Scheveningen en die we nog kennen van de examens die we gedaan hebben. Via de mail hebben ze ons de ligplaats gemeld. Na enig zoeken vinden we ze en we pakken een mooring vlakbij. Raar in Scheveningen zijn het onze achterburen en hier liggen we dan weer naast elkaar terwijl de schildpadden tussen onze boten door zwemmen. Het is heel gezellig elkaar weer te spreken en 's avonds gaan we met de rubberboot bij hun op bezoek. We horen de verhalen die we nog niet via de mail wisten en krijgen tips voor onze tocht langs de caribische eilanden terug naar het zuiden. Donderdag varen we naar Trellisbay, we komen net op tijd aan om een van de laatste moorings te pakken. Na ons moeten meerdere een andere plek voor de nacht opzoeken. We eten verrassend goed in een restaurant op een klein eiland in de baai. In donker terug naar de Drammer nadat we gezocht hadden tussen alle rubberboten naar ons eigen bootje. Proberen stukje af te snijden en lopen vast op het koraal. Snel motor opgehaald (scheelt 20 cm.) en verder gepeddeld. Vrijdag komen Cathelijne en haar vriendinnen aan en we halen ze af met de rubberboot. Met de bagage lijkt het ons beter dat we in twee keer overgaan. Als ik bij de tweede zending aan boord kom, liggen de anderen al in het water. De volgende dag varen we met mooi zeilweer naar het eiland Jost van Dyke, om het hun te laten zien. Het is zaterdag en van de tien winkels op het eiland zijn er maar vier open, waarvan er 1 al geen water meer te krijgen is. We gaan terug naar de boot en Hans vaart met de meisjes naar een mooie snorkelplek. Ze genieten al schrikken ze wel van de vele grote vissen. Als we 's avonds een borrel drinken ziet Hans ineens de eerste haaien om de boot zwemmen. Geloof me het snorkelen is daarna nooit meer hetzelfde geworden, al sterven er op het eiland meer mensen van vallende kokosnoten dan door haaienbeten. Na Jost van Dyke naar Sopers Hole waar we ´s avonds heerlijk uit eten gaan. Maandag gaan we op weg naar Gorda Sound, maar halverwege krijgen we een tropische regen bui over ons heen en het zicht is heel slecht en we besluiten Nanny Cay aan te lopen. De volgende dag kruisen we met mooi zeilweer op naar Gorda Sound, waar we afmeren bij een mooring bij Bitter End. We blijven daar twee dagen en zeilen in een catamaran. Bij donker terug varen van het restaurant, varen de anderen nog even langs een hele grote motorboot, die verlichting in het water heeft. Wij vragen ons al een tijd af of dat alleen voor de sier is, maar als je er dichterbij komt snap je echt waarom ze dat doen. Er zwemmen vissen rond van twee meter, blijken Tarpins te zijn. Het snorkelen wordt steeds enger. We proberen nog even met een sterke lamp in het water te schijnen en in een paar tellen zien we honderden vissen zwemmen. Leuk vermaak voor bij de borrel. De volgende dag varen we naar de Bath, waar we nog een mooring kunnen oppakken. Dit is een geweldige plek om te snorkelen en te wandelen. Er liggen heel grote stenen, waar je tussen door loopt en klimt naar een andere baai. De kleuren en de lichtval tussen de stenen is werkelijk sprookjesachtig. Voor de avond valt pakken we een mooring waar meer boten liggen. De accu´s blijken niet opgeladen te zijn en zetten ´s nachts een noodlampje buiten. Varen de volgen de dag naar Nanny Cay om alles in orde te laten maken.

2008-04-22T19:10:00.000-07:00

Aankomst British Virgin Islands.

's Morgens om 8.30 varen we de noordpunt van de eilandengroep aan. Gelukkig is het dan goed licht, want er liggen ontzettend veel visnetten. In principe varen we 's nachts geen nieuw gebied binnen en hier was het helemaal goed om het niet te doen. Achter de eilanden is het water een stuk rustiger en het is voor het eerst sinds maanden, dat de Drammer in rustig vaarwater is. Heerlijk om een lekkere snelheid te lopen terwijl de boot redelijk stil blijft. Om 10.00 uur kunnen we een mooring oppakken bij Virgin Corda. We gaan eerst zwemmen en daarna inklaren bij de douane. We kopen een vergunning om 1 maand in het gebied rond te mogen varen. 's Avonds krijgen we bezoek van een zweedse jongen en zijn spaanse vriendin, die we nu al voor de zoveelste keer tegen komen vanaf Lanzaroote. Ze varen rond in een boot van 6 meter en werken onderweg. Zo hebben ze in Lanzaroote op de Drammer gepast. Geweldig leuk om ze beter te leren kennen. De volgende dag zeilen we naar Sopers Hole een mooie inham tussen de eilanden groep. We liggen er heel rustig en er zijn veel leuke winkels en een goed restaurant. Heerlijk gegeten en rustig geslapen. Doorgevaren naar het eiland Jost van Dyke, waar we voor anker gaan. Ons anker houdt niet na een tijdje en we drijven weg. Opnieuw proberen en dan blijkt dat geen van onze meters het meer doet. Heel onhandig, vooral bij ankeren omdat we geen diepte hebben en niet nauwkeurig kunnen zien waar de wind vandaan komt. We liggen snel weer goed
en brengen de nacht door op anker. Wel een belevenis om op het eiland te lopen en te weten dat daar Nederlandse piraten in 1628 het eiland ingenomen hebben. En in de 16de en 17de eeuw waren het vooral nederlandse planters die er woonden. Nu wonen er nog 200 mensen en het eiland is nog redelijk puur. Er is maar een weg en er zijn in totaal twintig auto's op het eiland. Zaterdag varen we naar Tortola, waar we in de hoofdstad Roadtown onze meters hopen te laten maken. Er komt een elektricien van de haven, die erg duur is een heel slecht werk aflevert. Uiteindelijk kappen we het af en zeggen we dat we eerst met de werf willen overleggen. Gelukkig komen we aan het eind van de dag in contact met een bedrijf dat het merk vertegenwoordigt. Ze beloven dinsdag langs te komen. Zondag gaan we met een vliegtuigje naar het eiland Anegada. We willen het graag bezoeken en omdat we vandaag niet kunnen varen en onze vrienden er nog zijn is dit een prima uitstap. De piloot komt ons halen van de terminal en we vliegen met zijn vieren redelijk laag naar het eiland. Onderweg zie ik een walvis, maar het ging te snel om de anderen te waarschuwen. Als ik het de piloot vertel is deze enthousiast omdat hij ze zelf nog nooit had gezien. We snorkelen en genieten van een heerlijke lunch met kreeft. Hoe goed kan het leven zijn. Als we terug vliegen is de piloot bereid om nog lager te vliegen dan normaal. Hij wil ons de walvissen (het blijken er twee te zijn)goed laten zien. Als we ze naderen maakt hij er nog een rondje boven. Geweldig wat een belevenis, de dag kan niet meer stuk. 's Avonds lekker aan de haven gegeten en de volgende ochtend onze vrienden uitgezwaaid. Hans kijkt de bedrading nog eens na een haalt gelijk al drie dingen naar boven die onze elektrcien niet weer vast had gezet, of verkeerd verbonden. Geleerd niet zomaar de eerste de beste in goed vertrouwen aan de boot te laten sleutelen. De boot schoongemaakt, de was weggebracht en gezwommen. Met de taxi naar een andere haven waar ik een week wil blijven als Hans naar Nederland terug gaat. Dinsdagmorgen komt de elektricien en na twee uur heeft hij het draadje gevonden dat los zat. Wat een verschil met zaterdag, deze man wist tenminste waar hij mee bezig was.
Aankomst British Virgin Islands.

Verblijf St. Maarten

2008-04-22T10:30:00.000-07:00

Op St. Maarten hebben we de boot klaar gemaakt om haar achter te laten voor een week. Er staat erg veel wind en we moeten een anker uitbrengen om goed in de box te blijven liggen. Zelfs de brug over het kanaal kan niet meer bediend worden. Gelukkig zijn we net op tijd binnen. De boten die nog buiten liggen hebben het behoorlijk zwaar. We gaan terug naar Nederland om het afscheid van Hans te gaan vieren in Nederland. Het afscheid is groots en we genieten er beiden heel erg van. Iedereen bedankt voor alles. Vrijdag 11 april vliegen we weer terug naar st.Maarten. Het weer is een stuk rustiger en de boot ligt er nog goed bij. Alles weer klaar maken en we proberen de wasmachine te maken. We zijn er twee dagen druk mee en het lukt niet. Blijkt dat er nieuwe chips in moeten. Ja dan houdt het natuurlijk even op. Via de werf bestellen we de nieuwe onderdelen. Hans zal deze dan in mei weer meenemen. Op maandag komen vrienden aan en met hen vertrekken we dinsdag om 17.00 uur naar de British Virgin eilanden. We willen 's nachts varen om overdag aan te komen. Het is een mooie tocht met helder weer een een enkel spatje regen.

Aankomst St.Lucia.

2008-03-30T13:34:00.000-07:00

Zaterdag 9.00 uur: we vliegen van Martinique naar St Lucia. We hebben een taxi besproken om ons snel naar de Boat Yard te brengen, de chauffeur kennen we nog van onze vorige tochten over het eiland. Zijn naam is Patrick, en bij navraag blijken er ineens een heleboel taxichauffeurs zo te heten. Gelukkig kwam die van ons net aanrijden,zodat we snel naar de Drammer kunnen. Om 11.00 uur komen we bij de boot aan die al in de portaalkraan hangt om in het water gelaten te worden. Onze bagage wordt keurig aan boord gebracht en een half uur later, nadat we de financiële afwikkeling gedaan hebben liggen we in het water. Vakmensen daar, ze weten echt waar ze mee bezig zijn. Groot probleem blijkt echter een ligplaats te krijgen, ze zijn Rodney Bay Marina aan het restaureren en hoewel we al een maand geleden om een ligplaats gevraagd hadden, blijkt er geen te zijn. Rickey van de boatyard regelt voor ons dat we op een plek aan de andere kant van de steiger kunnen liggen. Hiervoor moeten drie boten van lokale mensen verlegd worden, maar iedereen is erg behulpzaam. De plek is echter niet riant, en we durven de Drammer niet alleen te laten. We zijn bang voor schade als er golven komen. Hans blaast de rubberboot op en gaat naar de marina om te melden dat we er zijn in verband met het maken van de voorstag. Hij meert af en ziet een plek vrijkomen, die hij gelijk aan de havenmeester vraagt. Om 15.00 uur liggen we alsnog in de marina, wat een geluk. Eerst melden we ons bij de douane, om de import van de Drammer in St. Lucia op te heffen. Dit moesten we doen om haar achter te kunnen laten. Zwemmen en eten op de wal, lekker vroeg naar bed.
Zondag eerste paasdag, zijn we eigenlijk een beetje vergeten en hebben geen eitje bij het ontbijt. We gaan met de rubberboor naar de Fulmaris, waar we gezellig koffie drinken en die ons verwennen met heerlijk chocoladegebak. Ik knip nog even de blonde lokken van hun zoontje van twee jaar. Ze hadden nogal wat nare ervaringen gehad met de vorige knipbeurt en waren er dankbaar voor. Terug met de rubberboot naar de haven, want de Fulmaris lag voor anker in de baai. Net als we bij de haveningang komen is de benzine op van de buitenboortmotor. Ik kan nog net de paal van het havenlicht pakken en Hans vult de tank bij. Invaren in de haven van Rodney Bay gaat bij ons niet altijd even makkelijk. We komen weer bij de Drammer en beginnen alle spullen weer op normale plaatsen te leggen, veel lag ergens anders in verband met de oversteek.
Maandag begint vroeg om 8.00 uur staan de eerste mensen op het dek om de Furlex te repareren. Ik zie daar erg tegenop omdat we dan een tijd zonder voorstag zullen zitten. Al na een kwartier is alle ongerustheid weg, deze mensen weten wat ze moeten doen en hoe. Twee vallen worden snoeistrak op de kikkers gezet en ze beginnen bovenin om de stag te demonteren. Na een uur ligt alles op de steiger en kan het vervangen van de onderdelen beginnen. De voorstag zelf is gelukkig niet beschadigd, wel blijkt het een klus van een dag te zijn om alles op de goede plek te krijgen. Dinsdag zetten we weer de genua aan de voorstag en slaan het kotterzeil aan. Langzamerhand wordt de Drammer weer zeilklaar. s'Middags gaan we nog even zwemmen met de rubberboot op het strand waar we ongewild een mooie vertoning geven aan de mensen op het strand omdat de branding toch wat sterker is dan we denken. Alles gaat goed, aankomen en vertrekken van het strand met branding moeten we nog maar eens op een stille plek oefenen. De timing is erg belangrijk evenals de taakverdeling. We komen er nog wel een keer achter. Nu houden we het in ieder geval net droog allemaal. De volgende dag vertrekken we om 10.15 uit Rodney Bay richting Guadeloupe. Na 1 uur worden we verrast door een hele grote groep dolfijnen. De wind is hard en we varen op gereefd voorzeil. De snelheid is regelmatig 8,5 knoop. Hans pakt de stukken tussen de eilanden en ik de stukken achter de eilanden. Prima verdeling vind ik. Achter de eilanden wordt de wind wel minder maar is ook erg wisselvallig door de hoge bergen. Om 24.00 uur zijn we halverwege en om 5.30 's morgens komen we bij de zuidpunt van Guadeloupe aan. We hadden gezien dat daar een haven was. Bij nalezen in een nieuwere gids bleek deze door orkaan Lenny in 1999 echter beschadigd, waardoor er plekken bleken te zijn met minder dan twee meter diepgang. Laat maar, door naar Antigua. Voel me net een Japanner, die overal foto's maakt en langs alle mooie plekken racet. Om 9.00 uur beginnen we aan de oversteek van 40 mijl met een wind van 5 tot 6 Bft. We gaan oost van Montsarrat langs, wat ook aangeraden wordt omdat dat een vulkaaneiland is dat nog erg aktief is. Aan de oostkant wordt aangeraden 4 mijl afstand te houden en aan de westkant 15 mijl in verband met asregens. Veel jachten hebben schade opgelopen aan hun zeilen. Met een gemiddelde van 7,5 knoop komen we bij Antigua aan. We varen voor het eerst tussen koraalriffen door en moeten heel nauwkeurig navigeren. Bij 10 meter diepgang zien we de bodem heel lichtblauw, prachtig om te zien. We moeten er wel even aan wennen. In de haven, Jolly Harbour, worden we keurig opgevangen door de havenmeester, die ons een goede plek aanwijst, en helpt met afmeren. Prachtige haven met zwembad en goede faciliteiten. De zaterdag huren we een auto en rijden over het eiland naar de hoofdstad en de bekende ankerplekken Falmouth en English Harbour. Vooral de laatste haven en baai vind ik prachtig. Minder grote super jachten en minder decadent. Weten dus waar we volgende keer afmeren. Vanmiddag vertrekken we naar St. Maarten om morgenochtend met daglicht aan te komen.

//we gaan weer terug naar St. Lucia.

2008-03-20T08:44:00.000-07:00

Nadat we aangekomen waren op Martinique zijn we nog een week op het eiland gebleven en hebben we genoten van elkaar, van het strand en van de prachige natuur op het eiland. Na die week heeft Marnix ons verlaten en is teruggevlogen naar Kenia. Wat met al die gebeurtenissen daar nog een spannende tijd heeft opgeleverd. Na de eerste week zijn we met Radboud, Stefanie en Cleo naar St. Lucia gevaren. Dat bleek nog een behoorlijk zwaar tochtje te worden met 6 tot 7 Baeufort schuin op de kop. Bij sommigen waren de magen daar niet tegen bestand, wat natuurlijk altijd vervelend blijft. Toen we de baai invoeren startte de motor weer eens niet. Geen probleem anker uit dachten we maar dat bleek maar niet te pakken. Terwijl er in de baai wel 40 jachten lagen bleven wij maar niet op onze plek, en dreven we steeds verder de baai uit. Toen hebben we maar hulp gevraagd bij de havenmeester, die ons de watertaxi stuurde. Bij het ophalen van het anker bleek dat we deze precies op een oude kreeftenkorf hadden gegooid. Dus dat hij niet pakte was logisch. Deze mensen wisten goed wat ze deden en ze sleepten ons keurig de haven in en zorgden ervoor dat we netjes in de box afmeerde. We zijn nog een week op het eiland gebleven en hebben rondgereden en de boot klaar gemaakt om achter te laten. De Drammer hebben we op het droge gezet. Op St. Lucia was dat beter mogelijk dan op Martinique. De Drammer is netjes weggezet, en ze beloofden elke week de accu's bij te laden. Morgen, 21 maart vliegen we weer terug om weer verder te gaan. Eerst nog wat klussen aan de boot en dan naar st. Maarten.

Foto's van de Atlantische oversteek

2008-01-19T04:22:00.000-08:00

Dit zijn foto's van de Atlantische oversteek met de Drammer van Las Palmas (vertrek 26 dec. 07) naar Martinique (aankomst 14 jan. 08). Bemanning: Hans, Emmy, Radboud en Marnix Huis in't Veld.

Evaluatie Atlantische oversteek Las Palmas- Gran Canaria (26-12-07) naar Zuidpunt Martinique 14 gr 22,5 N en 60 gr 45,0 W (14-01-08)

2008-01-17T21:00:00.000-08:00

Gevolgde Route
We hebben aan de hand van de RCC Atlantic Crossing Guide, de Pilot charts and regional weather conditions for the North Atlantic and Caribbean (James Clarke) en de grib files voor de eerste week gekozen voor een route tussen de Middelroute en de Zuidelijke route in.
D.w.z. na de passage van de wateren tussen Gran Canaria en Tenerife een Zuidwestelijke route, ca 700 Nm (tot oudejaarsdag), tot 22 gr Noord en 25 gr West, dit is ongeveer 350 Nm Noord van de Kaap Verdische eilanden.
Vervolgens met de normaal in januari overheersende trade winds en de North Equatorial Current (ca 0,5 kn.) West naar Martinique.Totale afstand tot Zuidpunt Martinique (St. Lucia Channel) 2760 Nm. op GPS log, ca 60 Nm langer dan theoretische afstand, doordat we regelmatig voor de wind aan het afkruisen waren daar we met een ruime wind beter en rustiger (minder rollen) liepen.

Weer en voortgang
De eerste 10 etmalen ( 26 dec. tot 5 jan.) precies 1500 Nm afgelegd bij een overheersende wind van 5 a 6 Bft uit richtingen tussen NE en SE. De motor is op dit gedeelte niet gebruikt. Op 3 jan. 'middags 7 Bft, een grootste snelheid op het log (SOG) van 11,3 kn. geklokt, van de golven af surfend. Grootste etmaal gemiddelde van 180 Nm werd tevens van 2 op 3 jan geklokt. We zeilden grotendeels alleen op genua met flinke golven. Barometer was vanaf Las Palmas geleidelijk teruggelopen van ca 1026 naar ca 1020 Mbar. De zeewater temperatuur liep in deze periode op van 21 gr C tot 26 gr C
De nacht van 3 op 4 jan.( 150 Nm voor "Halfway point) in hevig en complex onweer gebied gedurende gehele nacht terecht gekomen. We hebben (achteraf onterecht) een grillige koers gevolgd met de gedachte de hevigste buien te kunnen omzeilen. Dit bleek een illusie: we kregen ze later in de nacht vol over ons heen met striemende regen horizontaal over dek met ca 40 of 45 kn. wind en veel bliksem en donderslagen zeer dichtbij. Gelukkig geen schade. Veel vlakte- en bolbliksem maar vrijwel geen lijnbliksem die we in Nederland vaker zien als bliksemontlading tussen onweerswolk en aardoppervlak.
Hierna was het weer omgeslagen: van 4 jan tot de nacht van 10/11 jan (met wederom hevig onweer) hadden we te maken met zwakke winden 2 a 3 Bft en Barometer standen tussen de 1012 en 1016, aanzienlijk warmer overdag (32 gr C) en af en toe 'nachts bliksem aan de horizon. Dat de wind zo zou afnemen werd uit de grib files, welke we om de 4 dagen opvroegen, tijdig voorspeld.

Van 5 tot 11 januari 6 etmalen slechts krap 800 Nm afgelegd waarvan een groot deel motorzeilend, waarbij bleek dat het brandstofverbruik relatief laag was ( ca 3 l/uur). Totaal heeft de motor voor 5 etmalen draaiuren gemaakt, vrijwel geheel in deze periode. We hebben geen spinnaker en voor de halfwinder was de wind teveel van achter of te zwak, zodat deze in de golven alleen maar stond te klapperen.
Vanaf nacht van 11op 12 januari tot aankomst op maandagmiddag 14 januari weer winden tussen ESE en ENE van 3 a 4 en soms 5 Bft. Overdag met uitgeboomde genua en grootzeil op bulletalie voor de wind gevaren en 's nachts iets meer ruime wind afgekruist. Ca 500 Nm in 2 1/2 a 3 etmalen.

Twee andere Nederlandse zeiljachten zijn 3 etmalen voor ons uit Las Palmas vertrokken naar de Kaap Verdische eilanden en op 3 januari vandaar vertrokken naar Barbados en volgden dus de zuidelijke route ca 500 Nm achter ons. Zij hadden in de periode dat wij zwakke winden hadden voortdurend een constante windkracht van ca 5 Bft.

Uitrusting
Zeer tevreden zijn wij over het uitstekend functioneren van:
De boot zelf (Contest 50 CS, bouwjaar 2004), de stuurautomaat ook in golven, de generator (Fischer Panda) , de watermaker (Schenker), de Iridium satelliet telefoon met het daarbij gekozen mailasail email programma, de Furuno radar/ plotter met C-map NT navigatie programma en de Furuno Navtex NX-300 voor ontvangst van weer- en scheepvaartberichten.
De SSB (Icom) functioneerde goed voor radiotelefonie, echter emailen gaf zoveel zwerfstromen (w.o.activeren van het MOB alarm), ondanks het aanbrengen van vele ferrietblokjes rondom de kabels, dat we besloten alleen nog te emailen via de Iridium.
De Star Tracking welke automatisch dagelijks onze positie aan het thuisfront moest doorgeven, deed dat soms zeer frequent en soms een week in het geheel niet.
Achteraf hadden we de start accu's (4 jaar oud) voor de oversteek moeten vervangen, want ze bleken een aantal keren de oorzaak van startproblemen met de motor, wellicht mede veroorzaakt door hogere temperaturen.

Aankomst Martinique

2008-01-16T16:00:00.000-08:00

Zondag 13 januari komt de wind recht van achteren. Dat betekent dat we de genua uit moeten bomen en het grootzeil op de bulletalie, dat betekent ook dat alles vastgezet staat en dat is nu niet bepaald wat ik echt fijn vind. Bovendien wordt de stuurautomaat zwaar belast als we zo varen, dus dat wil zeggen veel geconcentreerd sturen met de hand. Vorige nacht stond er genoeg wind om te blijven zeilen, zodat we weer brandstof gespaard hebben. Voor het donker wordt toch maar besloten om de boom eruit te halen en een iets hogere koers te gaan varen. Als Hans om 23.00 uur mijn wacht overneemt kunnen we gijpen en rechtstreeks op Martinique aansturen. De wind neemt 's morgens behoorlijk af en we besluiten de motor te starten, wat lukt met behulp van startkabels op de accu van de generator. Om 9.00 uur zien we voor het eerst heel vaag land en om 10.15 zien we het eerste vissersbootje. Radboud belt naar Stefanie om te zeggen dat we denken om 14.30 uur de baai in te varen. Langzaam worden de contouren van het eiland duidelijker en klokslag half drie varen we de baai in. Stefanie belt ons en staat boven op een berg naar ons te zwaaien, wat een geweldige ontvangst. Als we ons melden bij de steiger om brandstof te tanken komt ze aanlopen met Cleo in de wandelwagen. Het is zo gaaf elkaar weer te zien en bovendien wiebelt die steiger ook minder dan de boot. Raar om na negentien dagen weer een stabiele ondergrond te hebben. We moeten nog even voor anker voor we een plaats krijgen, maar dan blijkt het ankergerei niet te werken (inmiddels alweer in orde), havenmeester ons probleem gemeld en we kregen gelijk een plek aan de pontoon. 's Avonds heerlijk aan de wal gegeten. Volgende dag schoon schip maken. Alles is goed gegaan en ik vond de overtocht geweldig, we hebben er van genoten om het met de zonen te doen. De stemming was goed aan boord en met het weer hebben we het redelijk getroffen. Alleen het onweer hadden we wel willen missen.

Nog 125 mijl naar Martinique

2008-01-13T19:11:00.000-08:00

Vissen met de lijnen lukt ons maar niet, ik weet niet wat we verkeerd doen, we zullen het nog wel eens leren. We hebben het nu zelfs geprobeerd met aas, er lag een heel kleine vliegende vis op het dek dat we er voor gebruikt hebben. Resultaat nul komma nul. Van donderdag op vrijdagnacht weer heel zwaar onweer gehad. Alle apparatuur weer afgesloten en de andere voorzorgsmaatregelen genomen. Toen Radboud en Marnix 's morgens de motor wilden starten deed deze het weer niet. Nu zijn we maar eens begonnen met de accu's door te meten, bleek dat de startaccu's niet opgeladen waren omdat de invertor nog uit stond. Deze worden door de motor zelf opgeladen of door walstroom. Bij vorige metingen lagen we steeds aan walstroom. We namen danook aan dat de accu's goed waren.Door de accu van de generator te gebruiken konden we uiteindelijk toch starten. Was net begonnen met eten koken toen een groep dolfijnen ons gedag kwam zeggen. Ze speelden heerlijk voor de boot in de boeggolf. Altijd weer een feest en nu konden we het wel even gebruiken. De volgende avond weer onweer maar nu ver weg, blijft toch vervelend. Hans moet 's nachs tijdens zijn wacht nog vaart verminderen voor een grote tanker. De tanker opgeroepen en geholpen met het testen van zijn SSB radio. Hadden ze net gerepareerd en deze test kwam hun goed uit. Zie je maar weer dat je niet voor niets op wacht zit 's nachts. Dit was anders zeker fout gegaan. Zaterdag zeer wisselend wind, kunnen wel alles zeilen. Tijdens mijn wacht 's avonds wakkert de wind zelfs aan tot 27 knopen. Hadden gelukkig al een rif in het grootzeil gedaan, zodat ik niemand wakker hoefde te maken. In de loop van de nacht zakte de wind weer iets in. Nu zondag varen op uitgeboomde genua met grootzeil met bulletalie, de golven zijn al weer hoog en de golven zetten de boot soms weg. Daardoor maakt de boot nare onverwachte bewegingen en het typen van dit stukje is best lastig. We moeten nu nog 125 mijl tot ons waypoint bij Martinique. Dan tussen de eilanden door en de baai invaren met hopenlijk heel rustig water. Lijkt me heerlijk als de boot weer horizontaal blijft. Aankomst Martinique zal nagenoeg zeker maandag 14 januari zijn.

Eindelijk vis gegeten

2008-01-10T18:59:00.000-08:00

Wat gebeurt er zoal op een dag met zwakke wind. Er wordt veel gekletst, gelezen, geslapen en filmpjes gekeken op de computer. Zie je dan helemaal niets anders dan water? Ja toch wel, gisteren zagen we een blauwe yerrican drijven en er kwam een witte vogel over met een hele lange staart. Je vraagt je af wat zo'n vogel zover van het vaste land of de eilanden te zoeken heeft. Wel was er iets meer wind, zodat we maar vier uur hoefden te motoren. We moeten nu toch wel wat zuinig aan gaan doen met de brandstof. De afstand tot Martinique is nu nog 556 mijl en we denken dat we nog voor 350 mijl brandstof hebben. Moet dus kunnen, temeer daar ze voor zaterdag en zondag meer wind afgeven. Gisteravond zaten Marnix en ik op wacht, toen we ineens een hoop gespartel hoorden in het gangboord. Een vliegende vis was daar met een plof geland. Met de lijnen hebben we nog steeds niets gevangen, dus besloten we dan maar deze vis op te gaan eten. Toch wel gek om de vis te doden en dan verder schoon te maken. We moeten dat wel gelijk doen omdat de temperaturen nu zo hoog zijn dat ik anders bang ben voor bederf. Radboud was er ook bijgekomen en we hadden al snel de slappe lach. Toen Hans wakker geworden was van ons en vroeg wat er aan de hand was, was het antwoord dat we een konijn gevangen hadden in de achtertuin. Echt geloven deed hij dat niet. We hebben de vis bewaard in de koelkast en vandaag heerlijk met peper, zout en tijm in de olijfolie gebakken. Was een heerlijk lunch hapje. We zijn nu vanaf 7.00 uur vanochtend aan het passaatzeilen en dat gaat redelijk goed, soms klapt het zeil nogal omdat je in een golfdal komt of omdat het schip weggezet wordt door een golf. De wind is nu gedraaid en we kunnen heerlijk varen met een knik in de schoot, zodat de boot wat rustiger ligt.

Rustige dagen

2008-01-08T14:31:00.000-08:00

Deze dagen heel weinig wind. De snelheid alleen op de zeilen is soms slechts 2,3 knopen. Dat schiet dus niet erg op, gevolg is dat we de motor meer gebruiken. Tot onze spijt begint deze echter weer dezelfde problemen te vertonen, zodat het steeds weer spannend is of deze wel start. Natuurlijk kunnen we ook niet steeds op de motor varen omdat we dan zonder brandstof zouden komen. We proberen nu alleen 's nachts te moteren, zodat we nog wat voortgang hebben. Morgen, woensdag 9 januari, zijn we precies twee weken onderweg. We verwachten dan 2000 mijl afgelegd te hebben, nog ongeveer 700 te gaan. Dat is hetzelfde als de afstand Scheveningen La Rochelle. Het leven aan boord gaat goed, de stemming is goed en iedereen is heerlijk aan het uitrusten, lezen, muziek aan het luisteren of filmpjes aan het kijken op de computer. Er moet nu volop brood gebakken worden, omdat we door de voorraad van Las Palmas heen zijn. Ook al het verse fruit en de groenten zijn op. We hadden duidelijk te weinig tijd om inkopen te doen. Toen we zondag aankwamen moesten we eerst de winkels zien te vinden en die sloten al om 14.00 uur. De volgende dag was de dag voor kerst zodat ook alles al 's middags sloot. We gaan nu gewoon over op de vitaminepillen. Met de visvangst wil het maar niet lukken, we doen vast iets verkeerd. Wel zien we nu dat er naast de boot veel vliegende vissen uit het water komen,wat betekent dat er onder water gejaagd wordt. We houden de vislijn in de gaten. Zoals het er nu naar uitziet komen we maandagochtend 14 jan.aan in Martinique, maar zeker weten doen we dat natuurlijk niet.

Verandering van weer

2008-01-06T19:00:00.000-08:00

's Avonds van vrijdag 4 jan. 08 zien Marnix en ik weer bliksem en nemen weer dezelfde voorzorgsmaatregelen. De oceaan is nu echter veel rustiger en we besluiten het dit keer maar op de nederlandse manier aan te pakken, dat wil zeggen we strijken de zeilen en starten de motor. Daarna blijven we zoveel mogelijk onze koers varen en sturen daarbij op de sterren. Gisteren was de oceaan veel te heftig om dat ook maar te proberen, de kans dat je dwars op de golven zou komen was te groot. Deze nacht verliep het allemaal een stuk rustiger en was het onweer niet zo fel. 's Morgens werden we beloond met een hele mooie zonsopgang en was het de dag verder prachtig weer, wel iets te weinig wind om goed te zeilen maar we hebben allemaal genoten van de zon. De vliegende vissen die we aan boord mochten ontvangen hebben we uiteindelijk overboord moeten zetten. Omdat we ze niet schoon hadden kunnen maken vertrouwde ik het niet meer. Jammer, maar we blijven vissen dus misschien komt dat lekkere maaltje nog. Gisteren en vandaag heerlijk brood gebakken en uitgebreid geluncht in de zon. De temperatuur is hier nu 32 graden, goed uit te houden dus, de watertemperatuur is 26,5 graden. De stemming aan boord is goed en er zijn weer de nodige kleine reparaties aan de boot gedaan. De vlaggenmast was gebroken, dus die hebben we ingekort en de vlag wappert weer achterop. De fokkeboom is weer gemaakt en teruggeplaatst aan de mast. Verder wordt er veel gelezen en films gekeken op de computer. Op zondagmiddag 6 jan. hadden we 1650 Nautical Mijl afgelegd en nog 1100 Nm te gaan

Vliegende vissen

2008-01-04T17:00:00.000-08:00

De wind neemt steeds meer toe en het ziet er naar uit dat we even minder rustig zullen varen. We krijgen uitschieters naar 7 Bft en moeten meer met de hand sturen, omdat er wat speling in de automaat begint te komen. Verder hebben we de eerste dag al problemen gekregen met de fokkeboom, die nu op dek ligt en we nog moeten maken. Voorlopig geen probleem want met die harde wind gebruiken we hem toch niet.
We hebben een dag achter de rug met extremen. 's Nachts vloog de eerste vliegende vis in de cockpit en om 7.00 uur sprong er een uit het water rakelings langs Radboud zijn hoofd tegen de giek en werd gelanceerd over de kajuit naar het gangboord, zijn hele neus was ervan kapot gegaan. 's Morgens kwam zowaar de zon door en we hebben ons voor het eerst ingesmeerd met zonnebrand. Heerlijk lezen in de kuip, uitgebreid geluncht en om negen uur 's avonds zagen Marnix en ik de eerste bliksem. Iedereen gelijk wakker gemaakt en aan het werk gegaan. Alle apparatuur uit, hand GPS en handmarifoon in de oven, bliksemafleiders uitgelegd en fok verder ingedraaid. We waren er klaar voor, wel dat hebben we geweten. De buien kwamen heel snel achter elkaar en we kunnen ons niet herinneren dat het zo hard over het dek heeft gewaaid (naar schatting 40 knopen). We hebben geprobeerd van het buienfront weg te varen eerst pal noord en daarna weer pal zuid, schiet niet erg op. De boot houdt zich prima en het was wel hard werken maar ook gecontroleerd. Iedereen is nu erg moe en omdat ik het meest binnen ben geweest draai ik vandaag weer wat extra uren zodat de mannen een beetje bij kunnen komen. Geweldig dat de jongerns erbij zijn, ze genieten en zijn een zeer grote steun en brengen veel gezelligheid. Vanmiddag 4 januari om ongeveer 17.00 uur zullen we het punt bereiken dat we halverwege zijn, we hebben nu ruim 9 dagen gevaren.

Oudjaarsdag op de oceaan

2008-01-02T15:00:00.000-08:00

We zitten in de kuip en Hans ziet twee vallende sterren, we komen dichtbij een tijdszone en besluiten die om 24.00 uur te gebruiken. Net als thuis begin ik om 23.30 uur met de voorbereidingen voor de lekkere hapjes bij de borrel. In Las Palmas heb ik nog iets gevonden dat op appelflappen lijkt. Het is maar goed dat ik van tevoren besloten heb om geen oliebollen te bakken, dat is echt onmogelijk en te gevarlijk in zo'n slingerende boot. We hebben toast met zalm en brie, we moeten alle toastjes in een grote bak stapelen omdat ze anders door de kajuit vliegen. Om 24.00 uur knallen we de champagne open, Niet alles komt in de glazen met inschenken, maar we komen niets te kort. We wensen elkaar het allerbeste en Radboud belt met Stefanie om de goede wensen over te brengen. Het is echt heel speciaaal, de fles champagne moet je goed tussen je knieen klemmen anders gaat hij een eigen leven lijden. We hebben allemaal erg veel plezier en zijn ons bewust van het bijzondere moment. Om 1.00 uur mogen er twee gaan slapen en twee hebben er wacht. De volgende ochtend proberen we te vissen, zijn er tijden mee bezig maar vangen niets. 's Avonds de laatste verse sla met komkommer, uitjes en paprika kunnen maken. Volgende keren maar inproviseren met houdbare spullen. Watermaker ontlucht en 5 uur laten draaien. We kunnen onderweg blijven douchen, al is dat een hele klus om onder de straal te blijven staan. Techniek is je helemaal klem te zetten in een hoek en te zorgen dat je niet te veel hoeft te bukken. Nieuwe grib files aangevraagd, voor de komende dagen hetzelfde weerbeeld. De golven zijn nu heel hoog en de Drammer past nu ruim tussen de golven zodat we soms gewoon naar beneden surfen. Marnix klokte net 9,6 knots op de teller. We hebben nu ruim 1000 mijl erop zitten. We naderen halfway (waarschijnlijk bereiken we dat op 4 jan. '08). Nu ik dit stukje binnen op de computer maak zijn Radboud en Marnix buiten aan het sturen bij muziek uit de speakers buiten, de buren hebben er geen last van. Wat een ruimte en wat een eigen wereld.

bericht van zondag 30 december 2007, 16:00 uur

2007-12-30T16:00:00.000-08:00

Woensdag tweede kerstdag zijn wij om 12.00 uur uit de haven van Las Palmas (Cran Canaria) vertrokken met bestemming Martinique aan de over kant van de oceaan. De eerste dag zeilden we nog tussen de eilanden door tot de avond kwam. Het eerste stuk van de nacht is het ontzettend donker. We slingeren allemaal langzaam in met een mooie wind om te zeilen. 's Nachts valt de wind weg en moeten we een stuk op de motor varen. 's Morgens kunnen we weer de fok zetten en gaat het als snel doorwaaien tot 6 Bft. Allen op de fok lopen we 6 tot 7 knopen en we vinden het wel genoeg zo, het leven aan boord neemt zijn vorm. Radboud en Marnix zien een grote schildpad zwemmen en al snel is de discussie of schildpadden met de stroom mee zwemmen of niet, echt zo'n bootdiscussie waarvan we wel nooit zullen weten wie er gelijk heeft. 's Avonds hebben we een netje over de SSB met twee andere nederlandse zeilboten die we ontmoet hebben. Leuk om elkaar elke avond even te spreken en posities door te geven. De volgende dag zien we nog twee dolfijnen om de boot en vannacht zagen we zowaar een grote bulcarrier. Met de marifoon contact gemaakt en gegevens uitgewisseld. Het schip was onderweg naar Frankrijk en vroeg of ze nog iets voor ons konden doen. Nu zondag 30 december lopen we nog steeds alleen op de fok omdat het nog steeds windkracht 5 tot 6 Bft. is met vanmiddag voor het eerst een uitschietertje tot 7. De oceaan is grillig de boot doet het goed en alles is naar wens. De boot neemt de meeste golven heel goed en rustig maar schiet zo af en toe even onder je uit,om daarna weer een tijdje rustig verder te varen. Je komt rare problemen tegen als de boot zo slingert. Eten wat je klaar wilt maken rolt van je aanrecht af en ook vind ik het best moeilijk om de cursor steeds op de goede plaats te mikken als ik iets wil wijzigen in dit stukje. Alles is hier goed en we genieten er echt van. Over 90 mijl zijn we op een kwart van de oversteek. Morgenochtend om ongeveer zeven uur denken we. De klok zulen we verzetten om 24.00 's nachts Kunnen we een ur genieten van de jaarwisseling. Ieder die dit leest een heel gezond 2008.

update 29 december 2007

2007-12-29T13:00:00.000-08:00

29 dec 1300 uur Positie 24 gr.29 min. N en 27 gr 07 min. W Het gaat goed aan boord. Overdag redelijk zonnig en zeer donkere eerste helft van de nacht. Vrij constante wind uit het Oosten aanvankelijk 4 Bft, laatste 2 etmalen 5 Bft met uitschieters naar 6. Nu ruim 450 mijl in 3 etmalen afgelegd.Slapen is nog wat moeizaam door het rollen van de Drammer in de golven. Enkele dolfijnen en een grote zeeschildpad zijn tot nu toe onze waarnemingen van de zeefauna.

eerste bericht na 14 uur op de Oceaan

2007-12-27T15:20:00.000-08:00

Nadat op eerste Kerstdag om 1500 uur Radboud en Marnix aan boord waren gekomen, had Emmy een heerlijk Kerstdiner aan boord verzorgd en is er goed geslapen. 26 dec.om 1200 uur zijn we uit Las Palmas vertrokken met een matige Oostenwind. Temp. ca 21 gr. en zon. Tussen Gran Canaria en Tenerife wakkerde de wind aan tot 5 a 6 Bft om daarna 'snachts teveel af te nemen om lekker te zeilen, dus een paar uur gemotord. Vandaag prachtig zeilweer met een Oostenwind Bft 4 a 5. Na de eerste 24 uur 145 n.mijl afgelegd van de totaal 2700 n. mijl. Positie om 1400 uur op 27 dec. is 26 gr. 59 min. N en 17 gr. 28 min.W, d.w.z. ca 50 mijl zuid van het eiland Hierro. Alles goed aan boord, we beginnen in het ritme te komen.

Aankomst Las Palmas.

2007-12-23T13:04:00.000-08:00

Om drie uur vertrokken uit Lanzarote met een hele mooie wind. Onder zeil liepen we al snel bijna 8 knopen,en er stonden niet al te hoge golven. Dit konden we tot zes uur volhouden en toen hadden we uitgerekend dat we dan nog met donker Las Palmas aan zouden lopen. Nu doen we dat liever niet, dus hebben we het grootzeil gestreken en zijn alleen op de fok verder gegaan. Hele mooie heldere nacht met een volle maan die heel veel licht gaf, voor mijn gevoel is het dan ook niet echt donker geweest. Om ongeveer 7.30 uur wordt het weer licht en we kwamen toen precies bij de pieren van Las Palmas aan. Diesel weer vol getankt voor de lange oversteek die we op tweede Kerstdag naar Martinique willen beginnen. Vast verdere boodschappen gedaan en we zijn er klaar voor.

Vertrek Lanzarote naar Las Palmas.

2007-12-22T08:21:00.000-08:00

Donderdag 20 december zijn wij weer terug gevlogen naar Lanzarote om onze reis te vervolgen. Om ongeveer vijf uur waren we aan boord, het weer was niet goed geweest en er lagen overal plassen. 's Avonds de sprayhood er vast opgezet en de andere zeilers gedag gezegd in de bar aan de haven. Vrijdagochtend vroeg konden we uit het water gehesen worden en het onderwaterschip controleren en laten afspuiten met de hoge drukspuit. Alles zag er perfect uit, ook de anoden waren nog goed. Wel geleerd dat je de afsluiters dicht moet zetten als je dat doet, want nu kwam het water via de wasbak naar binnen. Na twee uur lagen we weer in het water en konden weer naar onze box varen. De zeilen er verder opgezet, boodschappen gedaan en de boot ingericht met
de spullen die we bij ons hadden. Zaterdagmiddag de 22ste vertrekken we hier om naar Las Palmas (Cran Canaria) te varen, ongeveer 100 mijl. We pakken dus gelijk maar weer een nacht om overdag aan te komen op Las Palmas. In Las Palmas zullen we op onze zonen wachten om waarschijnlijk tweede kerstdag aan de oversteek te beginnen.

We gaan weer verder met onze reis.

2007-12-16T06:47:00.000-08:00

In oktober zijn we nog een paar dagen terug geweest om te kijken hoe de Drammer er bij lag. Gelukkig bleek alles in orde. De boot was alleen bedekt met Sahara zand (oranje) en veel lavastof (zwart). Zo zie je maar overal weer specifieke problemen. Na een goede schrobbeurt kwam alles weer terug tot de oorspronkelijke kleuren. Wel bleek de accu van de generator het begeven te hebben, zodat we gelijk een nieuwe moesten regelen. Het was heerlijk om weer aan boord te zijn en hebben genoten van de heerlijke temperaturen van het eiland. Sinds een paar weken weten we dat Radboud en Marnix (onze zonen) graag met ons de oversteek naar Martinique willen maken. We zijn daar heel blij mee want dat is natuurlijk super gezellig en het zal ons ook zeker erg ontlasten tijdens de circa drie weken lange overtocht. Dat betekent wel dat we maar vast begonnen zijn met extra proviand aan boord te brengen en mijn boodschappenlijst moest herzien worden. De plaatselijke supermarkt heb ik gelijk maar vast de nodige frisdrank, bier en flessen water laten brengen zodat dat vast allemaal aan boord is als we straks aankomen. Wij vliegen 20 december richting Lanzarote. Wij zullen dan 's middags aan boord zijn. Kunnen de boot vast afspuiten en vaarklaar maken. De volgende dag gaat de boot op het droge om af te spuiten en te controleren of roer, kiel en anoden er goed uitzien. Dezelfde dag nog weer te water als alles goed is en dan zullen we samen naar Las Palmas varen om de laatste verse etenswaren aan boord te brengen en te wachten op de jongens die eerste kerstdag aan zullen komen op het eiland. We zullen dan nog genieten van een kerstdiner op het eiland en de volgende ochtend, dus tweede kerstdag hopen we aan onze drie weekse oversteek te beginnen. De jaarwisseling zullen we dus op de oceaan vieren. Vuurwerk zullen we maar achterwege laten dit jaar. We hopen op een goede oversteek en verheugen ons er erg op. Vanaf nu zullen we weer geregeld een bericht plaaten op de site. Bovendien is er boven aan de site nu een mogelijkheid om te zien waar we op dat moment zijn.

positie

2007-12-14T10:04:00.000-08:00

We liggen nu hier.

Aankomst Lanzarote.

2007-08-05T10:02:00.000-07:00

De wind wakkert weer aan tot 6 bft. En omdat ik de motor niet vertrouw, laten we hem maar bijstaan. We naderen eigenlijk te vroeg het eiland, want het is nog behoorlijk donker. We nemen maar aan dat de vissers geen netten neerzetten op 1000 meter diep water. Toch houden we beiden goed uitkijk. Als het licht wordt, zien we weer land. De bergen op eiland zijn zwart/grijs van de lavasteen. Het is een facinerend gezicht en voor ons heel ongewoon. De wind is heel erg ongelijkmatig en neemt bij het koers zetten naar de haven weer behoorlijk toe. Marina Rubicon ziet er erg goed uit en we worden keurig opgevangen door iemand van de haven. Wel handig met zoveel wind. We hadden al via email een plaats besproken om de Drammer hier achter te laten. We kunnen uit twee boxen kiezen en nemen een box waar we aan lijzijde liggen. We worden nog keurig geholpen bij het invaren van de box. We zijn er. Ruim 3 weken na vertrek uit Scheveningen.

Afgemeerd in onze eigen box 5a voelen we ons toch wel vreemd. We hebben gedaan wat we al zolang wilden doen. Het cliché moe maar voldaan is hier zeker op zijn plaats. We maken gelijk kennis met mensen van allerlei nationaliteiten, die hier ook liggen te wachten om straks over te steken. We hebben ons nu echt gevoegd tussen de trekkers. 's Middags naar het zwembad aan boord gegeten en vroeg naar bed.

Nadering van Lanzarote

2007-08-04T12:17:00.000-07:00

Nadering van Lanzarote

Op de Oceaan.

2007-08-04T10:00:00.000-07:00

Wordt om 6.30 wakker en blijk 9 uur geslapen te hebben. Voel me weer prima en kan het nu van Hans overnemen. Deze heeft in de kuip wat hazeslaapjes gedaan en is nu wel moe. Geniet van de wacht en zie nog steeds alleen maar water om me heen. Tot nu toe hebben we nog geen ander schip gezien. De wind gaat iets afnemen tot 4 bft en later zelfs tot 2-3 bft. Als Hans wakker is, lunchen we uitgebreid in de kuip. Ik bak brood en we hebben nog heerlijke zalm. Het leven kan niet beter. Lang hebben we hier naar verlangd en nu het zover is blijkt het ook werkelijk geweldig te zijn. Dit houden we zo wel lang vol weten we nu. 's Middags ontvangen we voor het eerst meteo Casablanca en alles ziet er goed uit wat weer betreft. We starten de watermaker, zodat we kunnen blijven douchen. We zijn erg gelukkig met de watermaker omdat het ons niet beperkt in watergebruik. Ook de generator doet nu zijn werk en zolangzamerhand beginnen we alles wat we aan boord hebben ook echt te gebruiken. Tijdens mijn laatste wacht die dag is het heel donker, omdat de maan achter de wolken blijft tot Hans het overneemt. De hele verdere nacht mooie halve maan en heldere lucht. Om 4.30 uur neem ik de wacht weer over en het loopt allemaal gesmeerd. Als Hans om 8.00 uur wakker wordt zien we aan de horizon zowaar het eerste schip. Opmerkelijk hoe weinig scheepvaart hier is. Op het achterdek blijkt iets bruins te liggen bij nadere bestudering blijkt het een inktvisje te zijn dat waarschijnlijk met een golf op dek is gespoeld. Watermaker weer gestart en email naar thuis verzonden. Prachtige zeildag. Om 23.30 motor gestart, doet het meteen.

Oversteek naar Canarische eilanden.

2007-08-02T10:00:00.000-07:00

Om 7.00 uur 's morgens verlaten Cathelijne en Victor de Drammer om met de bus naar Sevilla te gaan en daar nog een paar dagen te genieten. Zaterdag zullen ze weer naar Nederland vliegen. Wij hebben besloten om toch ook maar te gaan en aan de oversteek van 600 mijl te beginnen. Mr Eduardo kan ons wat, we wachten niet. We bergen de rubberboot op en tanken nog water. Gaan, want de gribfiles geven een goed beeld voor de eerste dagen. Naar schatting zullen we er vier etmelen over doen om de Canarische eilanden te bereiken. Om 9.30 uur gooien we de lijnen los en gaan we op pad. Zolang er nog bereik is met de GMS melden we het thuisfront dat we vertrokken zijn.Bovendien nemen we kontakt op met v.d. Wansum voor de motor, hij belooft ons het onderdeel naar Lanzarote te sturen. Geweldig de hulp die we van ze krijgen. Als er geen kontakt meer is met de wal, belanden we in een grote groep tuimelaars. Geweldige speelse dieren, ze springen en draaien in de lucht rondjes voor ons. Het is net een groep speelse pubers. Na de lunch ga ik de slingerkooi in om de eerste slaap te pakken. Het begint ineens steed harder te waaien, en al snel neemt de wind toe tot 6 bft. Dat hebben we niet besteld. Al snel lijkt het wel of je in een wasmachine heen en weer geschut wordt. Tot overmaat van ramp blijkt de slingerkooi ook nog uit de klossen geschoven te zijn. Gevolg is dat het bed te breed wordt en dat je je schrap moet zetten voor elke golf. Ik rust hier niet van uit en zet ongemerkt zoveel spanning op mijn nek dat ik migraine krijg. Geen handig moment. Voel me behoorlijk beroerd ook tegenover Hans, die er nu alleen voorstaat met dat weer. Neem medicijnen en kan alles beperken tot zware hoofdpijn. De volgende morgen kan ik al weer iets, dus langzamerhand kunnen we weer wacht gaan draaien. De wind is afgenomen en we kunnen het rif uit de fok halen. Het is ongelooflijk wat een verschil het is, of het 5 of 6 bft waait. Nooit geweten dat de Oceaan daar zo op reageert. We hebben nu een hele zware deining met muren water achter het schip. De golven tillen elke keer de Drammer op en laten haar dan heel beheerst weer verder rollen. Als je er eenmaal aan gewend bent, kan je er wel van genieten. Nog nooit hebben we zo'n deining en zulke hoge golven gehad met de Drammer. Alleen onder fok is alles heel goed te beheersen. Hans heeft tot 12.00 uur kunnen slapen, we zijn nu zo goed ingeslingerd dat we uitgebreid kunnen lunchen samen buiten in de kuip. Het wordt een mooie zeildag met bakstag wind. 's Avonds aan Stefanie onze positie doorgegeven via Iridium. Neem wacht over van Hans en met 4-5 bft varen we rustig verder. Ben nog wel vreselijk moe van de migraine en verheug me erop om naar bed te kunnen.

Radboud jarig.

2007-07-31T09:59:00.000-07:00

's Morgens vroeg bellen we eerst naar Radboud om deze te feliciteren met zijn verjaardag. Hans is al vroeg het dorpje in geweest en heeft iets lekkers meegenomen voor bij de koffie. Gezellig drinken we met zijn vieren koffie met lekkers buiten in de zon. Goed toeven in zo'n luxe haven. Victor en Cathelijne gaan samen

naar het zwembad en blijven daar de hele dag. Hans en ik klussen nog wat aan de boot, want als de motor klaar is, willen we zo snel mogelijk verder. Aan het eind van de middag neemt Hans weer kontakt op met Mr. Eduardo. Deze meldt ons dat het nog 8 dagen gaat duren voordat het onderdeel vanuit Madrid aankomt in Portimäo. Balen, balen. Cathelijne en Victor gaan morgen vertrekken naar Sevilla en zij bieden ons een heerlijk diner aan met een geweldig uitzicht. We genieten volop van het eten, de heerlijke wijn, de prachtige sterrenhemel en vooral van elkaar. Jammer dat ze morgen weer terug moeten. Het was gezellig met ze.

Ronden van kaap Sao Vicente.

2007-07-30T09:58:00.000-07:00

Hans en Cathelijne hebben de wacht als de kaap gerond wordt. Ik lig in de slingerkooi en hoor verbaasde kreten over de snelle toename van de wind. Kapen blijven rare dingen, één ding weet je zeker de wind neemt behoorlijk toe. Wat hier bij zo extreem is, is dat de temparatuur zo voelbaar omhoog ging. Na het ronden valt de wind weer volledig weg. Victor en ik nemen de wacht over en varen over een spiegelglad wateroppervlak richting Portimäo aan de Algarve. Daar aangekomen, nemen wij direkt kontakt op met de monteur Mr. Eduardo. Deze belooft ons te helpen, en het onderdeel voor ons te bestellen. We krijgen een mooie box toegewezen en genieten van de hoge temperaturen. Het is een prachtige haven waar het aan de rand van het zwembad goed toeven is. Met de gedachten dat we snel geholpen kunnen worden met de motor zijn we helemaal blij. 's Avonds eten we aan boord en gaan redelijk vroeg naar bed.

Naar de Algarve.

2007-07-29T09:57:00.000-07:00

Om 10.00 uur zijn wij klaar om te vertrekken richting Portimäo, waar als het goed is iemand zit die ons kan helpen met het motorprobleem. Het is na ons vertrek uit Scheveningen ons zevende traject en tot nu te zijn we goed opgeschoten. We krijgen de mooiste zeildag tot nu toe. De noord laat zich van de goede kant zien en we kunnen bijna de hele dag zeilen. Wel houden we nog een rif in het grootzeil om niet al teveel zeil te hebben als de wind erg gaat toenemen. Om het grootzeil te reven of te zetten moeten we namenlijk gebruik maken van de motor om de boot goed recht in de wind te houden. Tijdens het borreluurtje, zonder alcohol, spelen we een spelletje Triviant. 's Avonds nemen Cathelijne en ik de wacht over. Hans en Victor denken een paar uur te gaan slapen. Na ongeveer een uur hoor ik gespetter naast de boot, we lopen een behoorlijke snelheid dus dat was niet echt raar. Als ik nog eens goed kijk, zie ik ineens een grote vin boven water verschijnen. Ja hoor, we komen terecht in een hele grote groep dolfijnen. Dit zijn de grote dolfijnen en ze komen duidelijk even bij ons buurten. Op ons gejuich en gejoel komt Hans al snel naar buiten. Ook Victor hebben we gewaarschuwd. Het is ongelooflijk wat we allemaal te zien krijgen. We zitten voor op de punt als hoge uitzondering en zagen zes of zeven dolfijnen spelen met onze boeggolf. Ik word zelfs nat van hun gespuit om adem te halen. We genieten ongeveer tien minuten heel intens van dit schouwspel. Het is toch altijd weer prachtig om zulke dieren in de natuur te zien. Ik verbaas me over hun lengte. Sommige zijn volgens mij meer dan drie meter lang. Alsof er een teken ergens vandaan gegeven wordt verdwijnen ze weer even plotseling als ze kwamen. We hebben genoten en allemaal zijn we er vol van. Om 23.00 uur valt de wind weg en starten probleemloos de motor.

Dag in Cascais.

2007-07-28T09:56:00.000-07:00

Cathelijne en Victor gaan samen een dag naar Lissabon. Hans en ik wachten op de monteur, we zien er naar uit. Ondertussen repareer ik het polyester aan de spiegel. Gelukkig heb ik van de werf een prima set meegekregen om te kunnen polyesteren. Na alle instructie goed opgevolgd te hebben, lukt het me om er weer een geheel van te maken. De monteur komt eindelijk aan boord en meldt ons dat het waarschijnlijk aan het startrelais ligt. Maar ook dat hij deze moet bestellen en dat dat zeker 5 dagen gaat duren. Maar zegt hij in Portimao zit ook een dealer en die kan ons waarschijnlijk wel helpen omdat deze dealer is voor de regio. Naam van de beste man is Eduardo. Moest hij nog iets doen voor ons dan konden we maandag wel weer bellen. Ondertussen start de motor als de beste. 's Avonds samen heerlijk gegeten met prachtig uitzicht. Cathelijne en Victor komen voldaan weer aan boord, maar hebben het wel heel warm gehad in de stad. Heerlijke taart meegenomen voor bij de koffie.

Genieten in Porto.

2007-07-26T09:39:00.000-07:00

Cathelijne en Victor willen 's morgens eerst nog surfen, ik ga boodschappen doen en koop kakkerlakhotels en spray tegen kakkerlakken. Hans blijft aan de boot klussen. Radboud tekst van de site gemaild lukt ons niet van boord. Gribfiles opgehaald: de weersvoorspelling is goed en we besluiten door te varen naar Cascais. Heerlijk gezeild tot de wind wegvalt. Om 16.30 motor geprobeerd te starten, dus weer niet. Dan maar verder drijven op zeil. In het boekje van de motor zien we dat er een dealer van Yanmar is in Cascais. Die moet er maar eens goed naar kijken. Om 20.30 uur start de motor weer alsof er niets aan de hand is. We laten hem maar weer aan tot Cascais. Bij ronden van de kaap bij Cascais veel wind op de meter 35 knopen. In de haven gemeld bij de receptie om weer heel veel papieren in te vullen. Bij wegvaren uit veel te grote box door miscommunicatie en harde windvlaag schade gevaren aan de spiegel. Echt balen is dat. We krijgen een goede box en maken een afspraak met de monteur voor de motor. We hebben geluk hij moet morgen in de haven zijn bij iemand anders. We gaan heerlijk en gezellig uit eten in het centrum van Cascais.